MEER UIT DIT NUMMER

HARRI PECCINOTTI

INTERVIEW DOOR MATHIEU BERENHOLC

Elke fotograaf die op een professioneel niveau foto’s maakt van mooie vrouwen is veel dank verschuldigd aan Harri Peccinotti. Hij was de eerste die de seksualiteit van alledaagse activiteiten op camera vastlegde. Dat leverde aantrekkelijke plaatjes op, zoals meisjes die aan lollies likken, close-ups van achterwerken op fietszadels en Californische strandmeisjes geschoten door een telelens.

Harri werd in 1953 in Londen geboren. Op zijn veertiende ging hij van school om albumhoezen te ontwerpen voor het jazzlabel Esquire Records. In de jaren vijftig begon hij als commercieel fotograaf en uiteindelijk belandde hij als art director bij bladen als Rolling Stone, Vogue en Vanity Fair. Maar hij zal voor altijd worden herinnerd als het brein achter Nova, een Brits tijdschrift dat voor het eerst uitkwam in 1965. Nova legde de lat hoog op grafisch en journalistiek gebied door goed gebruik te maken van ideeën overgenomen uit de psychedelische subcultuur en undergroundbladen van die tijd.

Nadat hij in 1968 terugkwam uit de Vietnamoorlog schoot hij zijn eerste Pirelli-kalender. Deze kalender combineerde liefdesgedichten met de fotografische interpretatie van deze tekst. Aantrekkelijke, smaakvolle foto’s van vrouwen, geschoten op het Tunesische eiland Djerba. Pirelli, en iedereen met een beetje smaak, vond de kalender zo goed dat hij het jaar erna werd teruggevraagd. Dit keer was zijn werk een stuk rauwer: hij fotografeerde de eerdergenoemde Californische meisjes terwijl ze zich ontkleedden.

De laatste jaren is Harri bezig met etnografische fotografie, het maken van films en het publiceren van zijn eigen boeken. Hij doet nog steeds commercieel werk en hij werkt als fotografieconsulent voor het Franse blad Le Nouvel Observateur. We spraken hem in Parijs, waar we probeerden om wat brokjes wijsheid los te peuteren bij een van de meest getalenteerde mensen die ooit een camera vasthielden.


Vice: Bonjour, Harri. Hoe kan het dat jij een van de beste erotische fotografen ooit bent geworden?
Harri Peccinotti: Eerlijk gezegd zou ik het niet weten. Het ging eigenlijk per ongeluk; ik nam gewoon foto’s van modellen zonder kleren aan. Op die manier heb ik ook de Pirelli-kalender in ’68 gedaan. Volgens mij zat er geen enkele tepel in die kalenders voordat ik er een maakte en zelfs in ’68 was er maar één tepel te zien. Tegenwoordig zie je overal schaamstreken en nog veel meer. Ik heb altijd al veel close-ups gedaan, omdat het heel beeldend is. Je kunt veel dichterbij komen. Volgens mij wordt een foto dan pas grafisch en dat is wat een foto erotisch maakt.

Veel mensen zien Nova als één van de meest invloedrijke bladen ooit. Wat was de inspiratie voor dat blad?
Het blad begon als een test voor een bepaalde markt. Daarom had ik ook zo veel vrijheid. We wilden kijken of er plaats was voor een tijdschrift dat vrouwen zag als intellectuelen. In het begin hadden we een vreselijke ondertitel, zoiets als Nova: Voor de Moderne Vrouw. De emancipatie van de vrouw was destijds al stevig aan de gang.

Is het niet een beetje pervers om naakte vrouwen in een vrouwenblad te laten zien, zeker in die tijd?
Alle vrouwen die voor het tijdschrift werkten—allemaal geweldige schrijvers, zoals Germaine Greer—waren feministen, maar ze waren niet tegen seks. Zij gebruikten hun seksualiteit net zo goed, het waren ruimdenkende vrouwen. Er was bijvoorbeeld een Amerikaanse hippie die foto’s maakte toen zijn vrouw aan het bevallen was. Hij had van het hele gebeuren expliciete foto’s gemaakt. Ik heb toen die serie aangekocht en mijn hoofdredacteur overgehaald om ze te publiceren. Die uitgave was binnen tien minuten uitverkocht, omdat niemand dat soort dingen eerder had gezien—zeker mannen niet.

Je was ook een van de eersten die gebruik maakten van donkere modellen.
Ja, ik denk het wel. Dat ging vanzelf. Ik vind alle vrouwen aantrekkelijk. Ik begreep nooit waarom er toen geen donkere modellen waren.

De modellen die je gebruikt zijn nooit zo perfect als de topmodellen die je tegenwoordig ziet.
Nee, van mij hoeven ze niet perfect te zijn. Voor mij zijn ze al perfect; ik doe niet aan de eisen en standaardmaten die worden opgelegd. Zoals ik al zei: ik vind alle vrouwen aantrekkelijk. Soms leverde dat verschil in perceptie moeilijkheden op. Zo deed ik een keer een Japanse make-up-shoot. Het was niet makkelijk om Japanse modellen te vinden in Japan. Destijds waren alle modellen daar half Koreaans of half blank.

Ik heb ooit een artikel in Nova gelezen waarin werd gezegd dat vrouwen hun haar moesten laten groeien. Vind je dat meer vrouwen zouden moeten ophouden met het scheren van hun oksels en schaamstreek?
Ja hoor, ik was fan van schaamhaar en haar op de onderarmen. Ik heb wel iets met harige vrouwen. Vroeger vond ik Italiaanse en Spaanse vrouwen die zich niet schoren geweldig. Tegenwoordig vind ik het een stuk moeilijker om meisjes te fotograferen; nu hebben ze allemaal schaamhaar in de vorm van een hartje, een navelpiercing en tatoeages.

Laatste vraag. Ik wil weten of je je grootste geheim met ons wil delen. Hoe kreeg je het voor elkaar om je modellen zo ontspannen te krijgen? Het lijkt wel alsof ze alles voor je wilden doen als je een camera vast had.
Ik weet niet. Ik ben niet drammerig, ik doe gewoon rustig. Toen was ik ongeveer even oud als de modellen, dus daar kon ik wel wat mee. Tegenwoordig ben ik even oud als hun opa’s, maar het voelt nog steeds geweldig.


Harri Peccinotti’s nieuwe boek, H.P., bundelt meer dan veertig jaar van zijn beste werk en is uitgegeven door Damiani.

---

Laat een reactie achter

Anonymous, on Aug 3, 2009 wrote: Ik vrees dat er een foutje in de inleiding staat, hij is geboren in 1938.