MEER UIT DIT NUMMER

REGENBOGEN OM OP TE SLAPEN

Welkom in de speeltuin van Just Like Rainbows

Foto: Danaë Pantelis

Mijn eerste ervaring met een regenboog komt uit de film Fantasia. Dat was vroeger de enige videoband die mijn grootouders bezaten, en omdat ik daar duizenden vakanties heb doorgebracht keek ik dit prachtige stukje film keer op keer van begin tot eind. Magische tijden waren dat. Ondertussen doen regenbogen mij niet meer zo veel. Behalve dan als ze in muziekvorm door
je koptelefoon knallen. Want ja, zoiets bestaat gewoon! En wel onder de naam Just Like Rainbows.

Vice: Hé mannen, wat is precies het verhaal achter al dat regenbooggedoe?
Bob: Oorspronkelijk hadden we in het begin een pact gesloten om enkel blije muziek te maken. Het moest positief maar ook ietwat melancholisch en naïef zijn. Zo van, welkom in de speeltuin van…
Thomas: Dat was de opzet. Ondertussen zijn we verder geëvolueerd. Vooral door het feit dat er twee man bijgekomen zijn, is Just Like Rainbows verder gegroeid naar een iets minder dromerige band. Maar we zijn nog steeds wel even speels.

Hebben jullie al veel regenboogdeuntjes op festivals gespeeld?
Thomas: Nog maar twee keer. We hebben onze EP daar net iets te laat voor uitgebracht.
Bob: We hebben wel onlangs meegedaan aan de wedstrijd van het folkfestival Dranouter. Maar we zijn ondanks de lovende kritieken niet door naar de volgende ronde.
Thomas: Het probleem is dat we niet binnen een bepaald genre vallen. En tijdens het optreden kwamen we ook nogal amateuristisch over omdat Bob tijdens onze set nog op de wc zat. Onze drummer heeft tien minuten moeten vollullen voordat we konden beginnen.

Diarree kan soms ook nadelen hebben. Wat is volgens jullie het perfecte muzikale equivalent van een regenboog?
Bob: In het begin hadden we nummers die vooral instrumentaal waren, met titels als ‘Sunday Morning Afternoon’. Zulke liedjes kunnen dat regenbooggevoel wel uitdrukken. Maar ik denk dat Just Like Rainbows allesomvattend is, als in: we streven naar iets, maar behalen ons doel niet. Het mag niet lukken, anders kun je er niet naar blijven streven.
Thomas: En misschien is dat net het leuke. Je hebt mensen die muziek willen maken en die zeggen “nu gaan we hardcore maken”. En die streven daar zo hard naar, dat het niet echt meer is. Wij laten onze plannen wat meer los, waardoor we een betere sound krijgen.
Bob: En met wat geluk kunnen wij die term “regenboog” dan invullen aan de hand van onze muziek. Zodat mensen als ze naar ons luisteren denken, “This sounds... just like rainbows”.

Wow, keihard over nagedacht. Wie is er op die naam gekomen?
Thomas: Dat is spontaan bij me opgekomen. Het heeft in ieder geval niets met de laatste plaat van Radiohead—In Rainbows—te maken.
Bob: En ook niet met die stickers met het opschrift “I’m Not Gay, I Just Like Rainbows”. We kenden die stickers zelfs niet. We bedoelen het dus NIET gay hè.
Thomas: Ja, de regenboogvlag is naar het schijnt ook de vlag van de gay-cultuur.

Ja, dat is echt balen voor jullie.

TIIIIIM C.
www.myspace.com/justlikerainbows

Laat een reactie achter