|
|
|
Collage door Kenneth Mottar
|
Zelf ben ik niet zo een techneut als het er op aan komt (opgepast: vroegtijdig cliché alarm!). Als er weer een nieuw apparaat moet aangeschaft worden, zoek ik steeds naar het soberste en simpelste. Hoe minder knoppen hoe beter. Dat komt omdat ik uiteindelijk toch maar een klein gedeelte van al de voorzieningen werkelijk gebruik. Met de GSM bijvoorbeeld sms ik en dat is het. Als het écht moet praat ik met iemands spookstem. De spookstem vraagt dan iets specifiek aan mij. Daar probeer ik dan fatsoenlijk op te antwoorden. De spookstem die wat wil kletsen vind ik een gesel. Er is geen functie op mijn telefoon die dit soort contact bruusk doch beschaafd kan afbreken. Dat op een puur menselijke manier doen, dus met uw persoonlijkheid, gaat te moeizaam. Daar komt geheid een hoop sociaal geklommel van. Misschien heeft de President of the United States of America wél zo een functie op zijn ‘cell phone’. Of James Bond. Alhoewel, die mag jou gewoon komen doodschieten als je zeurt. Tenzij je een galante, in avondjurk rondflirtende, pseudo-aristocratische dame bent. In dat geval word je pas een dag later geliquideerd door een of andere éénogige Rus of Arabier. Moraal: nooit je nummer aan een geheime agent geven die achteraf ook nog eens een filmster blijkt te zijn. Wees op je hoede, dames. Maar ik begrijp natuurlijk wel dat de fabrikanten mekaar continu de loef proberen af te steken met duizelingwekkende gadgets. Al die prullen moeten nu eenmaal verkocht worden, en veel verkopen is goed. Ik ben pro-welvaart, altijd geweest, van kinds af aan. Out ik mij nu als zijnde uitgesproken Rechts? Dat zou een artistieke doodzonde zijn. Laat ik het vlug en veiligheidshalve op een andere, zachtere boeg gooien. (Lieve lezer, het lukt me niet. Ik ben ondertussen al een uur aan het ijsberen, mijn inspiratie weigert verdere dienst. Als je het niet erg vindt pik ik de draad gewoon weer op.) Goed, dat werd niks. Ik begon dus met te zeggen dat ik geen techneut ben, maar dat heeft niets te maken met een ideologie maar alles met tijdsgebrek. O hoe graag zou ik alle apparaten van binnen en buiten kennen. Maar het dolkomische van de zaak is dat alle spullen die ons leven moeten vergemakkelijken door compacter, vlugger, veelzijdiger, ingenieuzer te zijn, toch nog tijd van ons eisen om hen naar behoren te leren bedienen. Zelfs de verpakking losmaken kost al ouderwets veel minuten. Ik wil maar zeggen: het is de 21ste eeuw, ik wil dat alles, maar dan ook alles snel en functioneel gaat. Een handleiding is me véél te traag. Tegen de tijd dat ik aan het hoofdstuk Troubleshooting ben geraakt had ik evengoed, met de pijp in de mond bij de open haard, wat in de Bijbel kunnen lezen, en daarbij gezellig zijn ingedut en misschien wel een van ons aller standaard sadistisch-incestueuze dromen gehad. Hoe gaat dat. Maar nee, de knapste koppen uit de gadgetindustrie hebben weer ontoereikend werk afgeleverd. Het ding praat en gaat niet vanzelf. Het kent geheimen. Dat kan dus niet. Want de mens is baas. Iemand van ons heeft dat ding bij mekaar bedacht, een andere iemand van ons heeft onderbetaald dat ding in elkaar gevezen. Nu moet dat ding ons dienen, zonder omweg, zonder uitvlucht. Toch hang ik wat later alweer aan mijn telefoon, waar ik na veel wachten (een prehistorische bezigheid), iemands spookstem (zeer 19de eeuws) aan de lijn krijg, die me in een vreemdsoortig Vlaams accent (nogal middeleeuws) kalm uitlegt waarom ik een debiel ben. Wist ik nu echt niet dat ik gewoon eerst naar link zus en dan naar pagina zo moest om gewoon nogmaals mijn 32–lettergrepige wachtwoord in te tikken? Om vandaar de geheime, virtuele grot van Ali Baba binnen te stappen, waar Indiana Jones mij gniffelend wijst waarop ik twee keer moet klikken. De opluchting om te weten hoe ik nu eindelijk verder kan is zo groot dat alle frustraties in één klap wegsmelten als die ene Nazi op het einde van
The Raiders Of The Lost Ark. Maar snel komt het besef weer terug. De wereld, ja ook Japan, loopt hopeloos achter. Gisteren (de dag pal voor vandaag, dus nog zeer erg dicht bij het hypermoderne heden) heb ik de tram genomen. Is dat niet teleurstellend? Dat ik niet naar de versmarkt geteletransporteerd werd, bedoel ik? Maar waar mijn onderlip helemaal van gaat trillen is dat er nog steeds geen werk is gemaakt van de zwevende skateboards uit
Back To The Future. Wordt wakker, dames en heren van de wetenschap. Straks is de Eighties revival voorbij.
MAURO PAWLOWSKI
