NIEUWSBRIEF



DOS & DON'TS

I wish I could tell you whether or not this Venice Beach Robocop’s legs were going “kzzzzzzzt kzzzzzzzt kzzzzzzzt kzzzzzzzt” with each step, but it was hard to hear over the sound of my mouth going “Haaaaa Haaaa Haaaa Haaaa.” Comments/Enlarge | See all


It’s hard to go wrong with rockabilly. The accessories are subdued and not tacky, the rules haven’t changed for 40 years, and you hardly ever run into any fat ones. Comments/Enlarge | See all






GERELATEERDE ARTIKELEN

VICE FASHION - ZEVEN LABELS, ZEV...
Nike door Jonnie Craig
VIDEO GAMES KILLED THE RADIO STA...
FAT PRINCESS
Platform:
Pl...
RED DE TIJGERS! - DEEL 3
Tamil Meisjes zijn ’s Werelds Taaiste Tan...
FOTO’S DOOR MARCEL VELDMAN





VICE FASHION - CAMERA OBSCURA


FOTO’S: PIETER-JAN DE PUE

Foto van de camera: Dennis Pieters Styling: Malintzin Lobete Make-up: Alexandra Kourline
Productie: Jill Mathieu Model: Sidney Geubelle


Dit is Pieter-Jans camera obscura. We zijn niet zeker of die foto’s van lokale schoonheden naast de lens een glimlach op je gezicht moesten toveren tijdens het poseren, maar we kunnen ons wel voorstellen dat als je op een markt in Kaboel een halve minuut stokstijf moet zitten, de aanblik van schaars geklede dames plezierig kan zijn.

Ik weet niet of jullie het weten, maar dit jaar is de fotografie 160 jaar oud. De volgende keer dat je dus je telefoon bovenhaalt om een foto te nemen van een grietje dat in slaap is gevallen in haar eigen kots of een hond die onnozel naar je kijkt, moet je er maar even bij stilstaan dat 160 jaar geleden een paar gekke wetenschappers urenlang in de dodelijk giftige chemische dampen zaten om één foto te maken.

Als eerbetoon aan die helden van de fotografie besloten we voor deze Technology Issue een foto-shoot te doen met een camera obscura. Dat is zowat de oermoeder van alle fototoestellen. (Eigenlijk is het een houten doos met een gat erin.)

Fotograaf Pieter-Jan De Pue—die de prachtige Afghanistanreeks maakte in onze Sadness Issue—bracht dit exemplaar mee van een halfblinde collega-fotograaf in Kaboel. Die man gebruikte de camera om op het marktplein pasfoto’s te maken van locals en ging daarbij af op de temperatuur, de luchtvochtigheid en waarschijnlijk ook de stand van de sterren. Zo gaat het in zijn werk: je zet je model voor de camera en stopt dan je arm in de zwarte slurf. Er is geen handig LCD-schermpje, wel een klein gaatje om door te piepen. Alles wat je doet, gebeurt binnenin de camera. Je klemt een stukje papier aan het matglas waarmee je scherpstelt, je haalt het dopje van de lens en wacht dan minstens tien seconden. Sidney hier op de foto’s moest tot 25 seconden onbeweeglijk stilzitten, een keer of honderd na elkaar. Vervolgens haal je, nog steeds met je hand in de camera, het papiertje weg en stop je het eerst in het ontwikkelbad en daarna in het fixeerbad, die ook in de camera zitten. Dat allemaal terwijl je geen fluit ziet. Het resultaat is dan een negatief beeld (dus zwart wordt wit en omgekeerd) dat je opnieuw op dezelfde manier moet fotograferen, zodat je een gewone foto krijgt. Dat, lieve vrienden, was fotografie. En ga nu maar snel je digitale spiegelreflex knuffelen.




1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | NEXT PAGE »




< VORIGE

READ/POST COMMENTS