|
|
DOS & DON'TS
MEER UIT DIT NUMMER
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
VIDEO GAMES KILLED THE RADIO STAR![]() GRAND THEFT AUTO IV: THE LOST AND THE DAMNED Platform: Xbox 360, downloadable op Xbox Live Uitgever: Rockstar Games Genre: Uitbreidingen De held van Grand Theft Auto IV was natuurlijk de Servische veteraan Niko Bellic. Wraak dreef hem naar Liberty City waar hij (gewelddadig) afrekende met zijn verleden en worstelde met zijn oorlogstrauma. Misschien dat ik het trauma er zelf bij heb verzonnen, maar het geestelijk leed zou in ieder geval Niko’s periodieke, ultragewelddadige uitbarstingen verklaren die hij wel eens had, vreemd genoeg precies op de momenten dat ik zin had om herrie te schoppen in Liberty City. Niko mag dan wel de held in GTA IV zijn, de hoofdrolspeler is Liberty City zelf. In geen enkele andere game vind je een omgeving die zo leeft als de Amerikaanse metropool der corruptie. Rockstar toont wijsheid door Liberty City verder uit te diepen in de nieuwe expansion The Lost and the Damned. Een nieuw avontuur betekent ook een nieuwe held: Johnny Klebitz, de vice-president van motorbende The Lost. Als de leider van The Lost, de latente psychopaat Billy, een tijdje ‘niet beschikbaar’ is (hij is aangehouden met een baal coke die groot genoeg is om alle tv-presentatoren in Hilversum drie maanden tevreden te houden), neemt Johnny tijdelijk de voorzitterstaken waar. Onder Billy waren The Lost vooral bezig om rivaliserende bikers te mollen. Johnny vormt een zakelijker beleid en richt zich op de handel in narcotica, want Johnny the Jew besteedt zijn tijd liever aan het verdienen van geld dan aan zinloze moordpartijen. Als Billy met behulp van een louche advocaat plotseling vrijkomt en de bendeoorlog opnieuw wil ontketenen ontstaan er natuurlijk de nodige spanningen binnen The Lost. Niko kwam in GTA IV net van de boot af en moest zijn leven vanaf de grond opbouwen. Johnny is al jarenlang actief in Liberty City en heeft al meteen een paar safehouses en bikervrienden tot zijn beschikking. Veel gamers vonden het niet zo tof dat je in GTA IV een band met personages moest onderhouden door af en toe te bowlen, darten of drinken en dat hoeft nu niet meer. Het bikergevoel is erg tof neergezet, zegt de reviewer die zelf nooit verder kwam dan het rijden op een brommer (achterop, maar wel zonder helm hoor!). Gamers die bekend zijn met het GTA IV-gevoel begrijpen het: met een dikke Amerikaanse bak over een brug rijden, de ondergaande zon tegemoet, terwijl ‘The Seeker’ uit de autospeakers knalt. Dit GTA-gevoel is weer aanwezig als je met je grofgebekte medebikers ronkend door de stad trekt, op zoek naar problemen. Verschillende radiozenders hebben nieuwe rock- en metalnummers om de bikervibe compleet te maken. Vergeet trouwens ook niet even de tv te checken voor een nieuwe aflevering van Republican Space Rangers! Naast een nieuw verhaal zitten er natuurlijk extra wapens in de uitbreiding, zoals een automatisch 9mm-pistool, pipebombs, een granaatwerper en een ongelooflijk krachtige combat shotgun. De nieuwe multiplayermodes richten zich, vanzelfsprekend, op het rijden op motoren. Goed nieuws dus dat de motoren in The Lost and the Damned een stuk beter te besturen zijn dan in GTA IV, waar het rijden op de scheurijzers nog wel eens voor Buster Keaton-achtige crashes zorgde. Johnny heeft veel meer ervaring op de motor dan Niko en dat merk je. De speelduur van The Lost and the Damned is zo’n 10 tot 15 uur. De episode kost 1600 Microsoft Points, omgerekend zo’n 20 euro. Download die hap en geniet, tot vreugde van uw vrienden en verdriet van uw vijanden. ![]() BURNOUT PARADISE: THE ULTIMATE BOX Uitgever: EA/Criterion Platform: Xbox 360 Genre: Vroaar Laatst stond ik weer eens te weifelen bij de grabbelton waar ik dacht enkele muziek- en film-dvd’s op de kop te kunnen tikken, maar het ding was integraal gevuld met Seinfeld-rotzooi en live-optredens van Roxette. Ik heb altijd gemengde gevoelens wanneer ik met de jaren negentig geconfronteerd word. Ergens ben ik wel blij dat ze voorbij zijn, want zo veel goede indrukken hield ik er niet aan over. Huilerige nichten die dwepen met Kurt, dood of levend. Tom Barman die denkt dat hij god is. Heel tragisch, allemaal. Ik vergelijk het artistieke talent annex intellectuele vermogen van Barman overigens graag met God. Je hebt geen enkel bewijs voor het bestaan ervan, en mensen in rare kleren worden altijd een beetje kwaad als je er kritiek op hebt. Niets nieuws: een decennium eerder al dacht Axl dat zijn groepje door hem succes had, en niet door Slash. Ik was toen te jong, maar Barman moet toen een tiener geweest zijn en gewenst hebben: “Kon ik maar beroemd zijn en vrouwen dwingen mij leuk te vinden! En hen dan gewelddadig door gebroken glas sleuren. Ja. Ja. Oh ja.” Hij was toen al een groot visionair én rukker, zie je. Kinderspel, klunzen uit het heden schamel laten lijken in het licht van grootheden uit het verleden. De echte kunst ligt hem in het opnieuw aanspreken van goede herinneringen, inclusief al hun overdrijvingen en sentiment, zonder dat die in het gedrang komen door de nieuwe elementen die verveling en een déjà vu moeten voorkomen. Burnout Paradise: The Ultimate Box slaagt daar vreemd genoeg wel in. Je hebt de vrijheid om doelloos door de stad te rijden in één van je voertuigen (prachtig, overigens, hoe die gepresenteerd worden), en net op het moment dat je je begint af te vragen wat je nog meer zou kunnen doen, biedt het spel je spontaan een leuke uitdaging. Het is snel en het is flitsend en het wordt er echt dag en nacht en je kan er gruwelijke stunts in uithalen en nog gruwelijkere ongelukken veroorzaken en je hebt veel verschillende soorten wagens en je kan op motors rijden en en en… ik word er echt blij van. Burnout Paradise: The Ultimate Box is meer dan het ongebreidelde plezier dat ik van een Burnout-game gewend ben. Het is een hete zomer vol rock & roll en mooie, gewillige meisjes. Het eerste decennium van dit millennium is bijna om, en door deze game doe ik er nu al nostalgisch over. Nee, rot op met de jaren negentig, steek die idiote sitcoms en onnozele zangertjes maar terug in hun 3 voor de prijs van 1-verzameldoos: ik weet wat ik ga doen de komende weken.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||