|
|
DOS & DON'TS
GERELATEERDE ARTIKELEN
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
HONGER, IEMAND? - DEEL 1Een interview met Issei Sagawa, een kannibaal
INTERVIEW EN FOTO’S DOOR TOMOKAZU KOSUGA, VERTALING DOOR LENA OISHI
Persoonlijk zouden wij ons in tijden van hongersnood op apocalyptische schaal ook wel te goed doen aan mensenvlees, zoals tijdens het beleg van Stalingrad bijvoorbeeld. Of als iemand ons voor de rest van ons leven jaarlijks honderd triljoen euro zou betalen, op voorwaarde dat we achteraf niet in moeilijkheden zouden komen of ziek zouden worden. Maar waarom zou je, los daarvan, in godsnaam ooit mensenvlees willen eten? Je bent toch geen ork ofzo? Wat dreef Sagawa zo ver om het toch te doen? Tomo, de hoofdredacteur van Vice Japan, die zelf best een lekker stuk is, raapte al zijn moed bij elkaar en bracht de kannibaal thuis een bezoekje om zijn verhaal te horen. Vice: Vertel eens over de eerste keer dat je de drang tot kannibalisme voelde. Issei Sagawa: Vanaf mijn geboorte ben ik fysiek zwak geweest. Mijn benen waren zo mager dat ze meer op potloden leken dan op ledematen. Het gebeurde voor het eerst tijdens het eerste jaar van de basisschool. Ik zag het trillende vlees op de dijen van een klasgenootje en dacht ineens: “Mmm, dat ziet er heerlijk uit.” Maar ik ben geen homo ofzo. Later raakte ik geobsedeerd door de Westerse actrice Grace Kelly—een obsessie die ik de hele middelbare school met me meedroeg. Dat was het begin van mijn fixatie voor westerlingen. Voor ik er zelf erg in had werden flinke, gezonde westerse vrouwen het object van mijn kannibalistische fantasieën. Dat kwam denk ik door mijn minderwaardigheidscomplex. Ik was zelf klein en lelijk en was daarom op zoek naar mensen die exact het tegenovergestelde waren. Uiteindelijk kreeg ik een sterke drang om hen te bijten—niet per se om hen te doden of hen op te eten, maar gewoon om aan hun vlees te knabbelen. Het was eerder een vorm van seksueel verlangen, en niet een kwestie van dat ik elke keer iemand wilde oppeuzelen zodra ik honger kreeg. Maar ken je het gevoel dat je libido groter wordt na een grote maaltijd? Op dat moment begon ik wel de drang te voelen om een meisje op te eten. Absurd, toch? Eigenlijk is het een andere honger dan de honger die mensen ervaren naar eten. De kannibalistische drang, het verlangen naar mensenvlees is eerder een vorm van seksuele eetlust. Als ik er niet voor zorg dat ik regelmatig klaarkom, dan wordt dat verlangen allemaal maar sterker. Eigenlijk heb je die drang dus jarenlang opgekropt tot ze uiteindelijk losbarstte tijdens het ‘incident’ in Parijs? Nadat ik naar Parijs vertrok om te studeren leek het me niet waarschijnlijk dat mijn drang tot kannibalisme ooit zou afnemen. Bijna elke avond bracht ik een hoer mee naar huis die ik dan in de rug probeerde te schieten terwijl ze haar vagina stond te wassen aan het bidet. Ik heb het wel honderd keer geprobeerd, maar mijn vinger leek telkens rond de trekker te bevriezen. Mijn obsessie draaide toen ook minder om kannibalisme en meer om het idee dat ik dit ritueel absoluut moest volbrengen. Ik moest en zou een vrouw vermoorden, maar om een of andere reden slaagde ik er gewoon niet in de trekker over te halen. Wat mij tegenhield was niet per se een morele overtuiging, maar eerder mijn instinct. Ergens besefte ik dat ikzelf en de wereld waarin ik leefde in duigen zouden vallen op het moment dat ik dat schot loste. Een tijdje later leerde ik aan de universiteit het meisje kennen dat later mijn slachtoffer zou worden. Alle vrouwen die ik daarvoor had ontmoet waren mooie, verwaande Françaises die volledig buiten mijn bereik lagen. Dit meisje daarentegen was zo warm en hartelijk. Na de moord heb ik ontdekt dat ze Joods was, misschien was dat de reden waarom een Japanse gast als ik zich met haar verwant voelde. In ieder geval we werden vrienden. Op een dag besloten we om bij mij thuis een sukiyaki-feestje te houden—met alleen wij tweetjes. Toen ik haar haar handen zag wassen in de badkamer overlapte dat beeld met de beelden van alle hoeren die zichzelf aan dat bidet hadden gewassen, en werd ze onvermijdelijk een nieuwe kandidate voor mijn ritueel. Vanaf die dag richtte ik telkens een geweer op haar rug wanneer ik haar bij mij thuis uitnodigde. En nog kon ik niet schieten. Toen kreeg ik op een zekere dag bezoek van een van de bedienden van het bedrijf van mijn vader, die in Parijs was voor zaken. Hij nam me mee naar een Japans restaurant. Ik had toen koorts en was misschien zelfs aan het ijlen. Ik herinner me dat ik maar bleef denken dat ik in dat restaurant geen voedselvergiftiging mocht oplopen van de rauwe vis, omdat zij de volgende dag zou langskomen. Anders zou ik de fantasie waar ik al 32 jaar door geobsedeerd was niet kunnen waarmaken. En zo kreeg je nog meer het gevoel dat je dit gewoonweg moest doen? Ja. De volgende dag heb ik eindelijk de trekker overgehaald—maar het geweer haperde. Ik werd nog hysterischer en wist dat ik haar absoluut moest doden. Twee dagen later heb ik haar weer bij me thuis uitgenodigd en ben ik, zoals gewoonlijk, achter haar geslopen. Ik heb diep ingeademd, tot mijn longen halfvol waren, en heb de trekker overgehaald. Deze keer ging het geweer wel af. Ze was op slag dood, zonder pijn. De autopsie heeft aangetoond dat het geweer niet krachtig genoeg was om haar hoofd te kunnen doorboren. In plaats daarvan bleef de kogel maar in haar schedel rondtollen. Heel even heb ik er nog aan gedacht om een ziekenwagen te bellen maar toen dacht ik: “Wacht eens even, geen domme dingen doen nu. Je droomt hier al 32 jaar van en nu is het eindelijk zo ver!” Het eerste dat ik deed was een mes in haar bil steken, maar ik zag alleen het vet onder haar huid, hoe diep ik ook sneed. Het zag eruit als maïs en het heeft even geduurd vooraleer ik aan het rode vlees zat. Toen ik dat zag heb ik er een stuk van afgescheurd en in mijn mond gestopt. Dat was echt een historisch moment voor mij. Dit gezegd hebbende, het was niet zo dat ik zat te geilen op het feit dat ik haar lichaam aan stukken aan het snijden was. Daarom is het ook moeilijk voor mij om eraan terug te denken en erover te praten, zelfs vandaag nog. Hmmm… Uit mijn mond kan het misschien vreemd klinken maar op het moment dat dat meisje een lijk werd besefte ik dat ik een belangrijke vriendin had verloren. Ik had zelfs even spijt van mijn daad. Het was eigenlijk vooral haar levende vlees dat ik wilde opeten. Niemand gelooft mij, maar mijn uiteindelijke bedoeling was om haar op te eten, niet noodzakelijk om haar te vermoorden. Tot op de dag van vandaag denk ik: “Als ik haar alleen maar had mogen proeven, gewoon een klein stukje.” Als we nog een nacht hadden zitten eten en praten over onze families was ik nooit in staat geweest haar te vermoorden. Met andere woorden: ik kan mijn fantasieën niet projecteren op iemand die ik in mijn hoofd al verpersoonlijkt heb. Dat is precies waarom mijn eerste kandidates allemaal hoeren waren. Ik had ook nog veel andere vriendinnen, maar ik zou er zelfs niet van hebben durven dromen om hen op te eten aangezien ik hen beschouwde als mensen, individuen met een eigen persoonlijkheid. Men zegt dat ik haar heb vermoord omdat ik van haar hield, maar waarom zou ik iemand doden en opeten van wie ik echt hou? CONTINUED HONGER, IEMAND? | 1 | 2 | >
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
