 |
| Dit is een collage die Mauro maakte voor bij deze column. In het echt is het een golvend, naar koffie ruikend vierkant stukje papier van 10 bij 10cm. We gaan het inkaderen. |
Wie in België richt er deze week nog—vrijwillig of tegen beter weten in—een ‘raar’ bandje op? En met raar bedoel ik niet iets zoiets als het podium betreden in een vergezochte dresscode. Of expres banale teksten staan zingen. Een lijn van bevreemdend artwork aanhouden. Beetje verward dansen. Nee, ik heb het eerder over het opwekken van een fundamenteel ongemakkelijke reactie. Waarbij het voor pers en publiek een beetje aanpassen is bij de eerste kennismaking. Waarbij een deel overenthousiast applaudisseert en een ander deel het maar niks vindt, of op zijn minst toch wat tijd nodig heeft om aan de sound te wennen. Nu zijn zulke groepen altijd en overal sowieso een unicum, maar is het niet zo dat de meest impactrijke bands uit België telkens weer op fiere toon ‘surrealistisch’ worden genoemd? Wat dat te pas en onpas gebruikt woord soms ook moge betekenen. (Ik denk dat men er meestal iets mee bedoelt als ‘hola, hoe ongehoord is me dit wel niet’.) En of het repertoire nu vies of proper gebracht wordt, een voordeel is alvast dat het je onderscheidt van de rest. En dat kan toch nooit slecht zijn, denk ik dan met mijn kinderlijke logica. Of is originaliteit plots een verwijt geworden in deze contreien? In dat geval heb ik iets gemist en mag je me vlakaf wereldvreemd noemen. Dan stop ik nu met praten om in pyjama huppelend wat op mijn mondharmonica te gaan spelen. Ik weet het, een originele artistieke invalshoek komt zelden vanzelf aangewaaid. En een verregaande onaangepastheid kan je niemand echt aanleren. Nu ja, dat kan je feitelijk wel. Kijk maar naar invloedrijke trends als flower power, punk of vervelende indie; de richtingloze Urban Caucasian aanmoedigen tot een massaal denken en handelen in nuanceloze uitersten is blijkbaar geen al te grote opgave. Ach ja, en wat dan nog, blabla, ’t is altijd zo geweest, het zal altijd zo zijn. (Voor een ruimer inzicht in deze complexe materie gelieve zich te wenden tot al dan niet betrouwbare specialisten.) Maar om me te beperken tot de actuele Belgische Lichte Muziek sector: wat mij enigszins flauw verbaast is dat zelfs de minste drang naar oorspronkelijkheid ontbreekt. Blijkbaar toch. Het lijkt of iedereen perfect tevreden is met deze voortkabbelende Age of Consensus. Okee, ook goed. Mij niet gelaten. Er is genoeg straffe muziek te vinden als je weet waar te zoeken, naargelang je smaak. Maar ik vraag me voorzichtig wel het volgende af: maakt dit gebrek aan spannende lokale klanken de buurt waarin je werkt en woont niet een beetje… saai? Het moet niet veel zijn, hoor. Een paar schimmige types die een mislukte imitatie van hun helden overstijgen door de juiste verkeerde akkoorden te spelen, het ritme per ongeluk om te draaien, en dat in begeleiding van een groot bakkes met een goed verhaal. Of een clubje knoppendraaiers die de toehoorders pijn willen doen én laten dansen. Ik verzin maar wat. Misschien is muziek maken te comfortabel geworden. Zijn pers en publiek te mild. Heeft iemand recentelijk nog eens geluisterd naar de eerste platen van Arbeid Adelt!,
La Muerte, The Neon Judgement of The Honeymoon Killers? Die dingen zijn ooit hier ergens in de buurt gemaakt. Echt waar. Het kan dus. (Ik beperk me even tot oud spul uit de jaren 80 om bij eventuele opsomming van hedendaagsere voorbeelden iemand over het hoofd te zien en daarbij traantjes te veroorzaken. Nee, ik let wel op.) Ooit in Bristol geweest? Liverpool? Seattle? Düsseldorf? Zonhoven? Ik toevallig wel. Plekken zoals een ander. Typisch Aarde, met mensen, struiken, fietspaden, wolken, etalages. Als zij plotseling een fenomenale lokale muziekscène wisten voort te brengen, waarom (willekeurig gehucht/paaldorp/stad in België) dan niet? Komaan. Hoe moeilijk kan dat nu zijn? Iemand? Hallo? Nieuwe generatie? Niet allemaal tegelijk, hoor. We hebben nochtans maar een paar uitzonderlijke figuren nodig. Die kunnen dan een hoop anderen betrekken en meeslepen. Zoals best verdienstelijke naäpers, herondekte probleemgevallen, briljante one-hit wonders. Daar kijk ik naar uit. Het gaat plezant zijn. Goed, ik zet mij alvast rechtop op het bejaardenbankje en kruis de armen. Ik wacht. En? Is er al iets? Ik zal het wel te horen krijgen, zeker? Okee, even geduld. Ik wacht nog steeds. Wat? Was dat iets? Nee, dus. Vals alarm. Geen probleem, ik wacht nog even verder. Ik zit toch comfortabel. Nu ja. Het mag wel beginnen komen. Ha! Daar!… Nee. Toch niks. Nog even verder wachten dus. Doe ik. Okee. Ik wacht. Ik wacht.
MAURO PAWLOWSKI
