WARCRAFT: ORCS & HUMANS
Platform: MS-DOS, Mac OS
Systeemeisen: Minimaal Intel 80386 processor, 4MB RAM, VGA grafische kaart, CD-ROM

De Personal Computer is een slagveld, er wordt een heuse oorlog uitgevochten voor je aandacht op het beeldscherm. Waar vorig jaar het baanbrekende Dune II nog furore maakte, komt het bedrijf Blizzard nu met een game die daar iets van weg heeft. Het spel installeren duurt best lang. De hagelnieuwe cd-rom-technologie wordt eindelijk toegepast. Met een fikse installatie van 4MB (!) kan het natuurlijk wel een poosje duren voor je aan de slag kunt.

Duurt lang…
Blizzard neemt ons mee naar Azeroth, daar wordt de mensheid belaagd door de Orcs. Je bestuurt het spel met de muis en je bekijkt het slagveld vanaf boven, zoals een vogel. Door wat inleidende missies leer je al vrij snel dat er een systeem zit in de denkwijze van Blizzard. De speler moet eerst producten verzamelen die hij dan kan omzetten in gevechtseenheden. Hoe geavanceerder de eenheid, hoe meer grondstoffen er verzameld moeten worden. Goud haal je uit een mijn, bomen kap je in het bos en op de boerderijen wordt voedsel gemaakt. De gebouwen kunnen niet lukraak worden neergezet. Je hebt een boerderij nodig voor een kazerne die soldaten levert en een kazerne voor een smid die weer harnassen maakt.

Balans
Wanneer je aan de kant van de mensheid begint heb je de beschikking over soldaten, daarna krijg je boogschutters die worden gevolgd door ridders en andere units. De Orcs hebben voor elke unit van de mensen een tegenhanger met een andere naam. Omdat ze even sterk zijn blijven de potjes vechten in balans en kun je ze alleen winnen door een numerieke overmacht of ingewikkeld tactisch spel. Dat numerieke overwicht kan soms fnuikend zijn in een grootschalig gevecht, want soms lopen er wel dertig units in beeld, van bovenaf gezien lijkt het dan even druk als een heuse mierenkolonie!

Vergeet het maar..
Het is triest te moeten constateren dat een nieuwe ontwikkelaar nu al leentjebuur gaat spelen. In Warcraft: Orcs & Humans zit geen overweldigend verhaal, de inspiratie voor de Orcs komt overduidelijk uit Tolkiens In de Ban van de Ring, een ouderwets boek. De spelbesturing is overduidelijk ‘geleend’ van Westwood’s Dune II.

Warcraft is vermakelijk, maar de uitgebreide geschiedenis van Azeroth is schromelijk overdreven.

C.S. LEWIS

STAR WARS: TIE FIGHTER Genre: Space-flightsim Platform: PC (Min. DOS, 386DX-33, 15MB schijfruimte, 8MB RAM, Soundblaster. Twee 1,44MB diskettes.) Als er één vraag is die onbeantwoord blijft in de drie Star Wars-films is het: wat willen Luke Skywalker en zijn rebellenvriendjes nou eigenlijk? Er wordt allemaal wel geroepen dat The Empire héél erg kwaadaardig is, maar wie merkt dat nou? Alleen de rebellen zelf. Eerlijk is eerlijk, Darth Vader behandelt zijn personeel alsof hij de manager is van een slechtlopend McDonalds-restaurant: af en toe een woedeuitbarsting en zware mishandeling of doodslag is hem niet vreemd. Maar daar bestaat toch een vakbond voor? Wat doen de rebellen? Ze blazen ook nog eens de Death Star op om Darth Vader en de keizer een hak te zetten! De tienduizenden onschuldige mensen aan boord van dat ding nemen ze gewoon voor lief. En denken ze soms dat The Empire dan verslagen is? Natuurlijk niet, het is gewoon een symbolische aanval. Het zou hetzelfde zijn als één of andere terrorist binnenkort het hele World Trade Center of het Pentagon zou bombarderen: het levert spannende plaatjes op maar je bereikt er niet veel mee. Nee, de rebellen uit Star Wars zijn niets anders dan ordinaire terroristen. Fijn dus dat je in Tie Fighter het keizerrijk mag vertegenwoordigen om orde op zaken te stellen in de ruimte. Tie Fighter is, net als voorganger X-Wing, een flightsimulator waarbij je in verschillende Star Wars-schepen deelneemt aan ruimtegevechten. In X-Wing vocht je voor de Rebel Alliance, dit keer voor The Galactic Empire. Als beginnende piloot blus je eerst wat kleinere brandhaardjes, in missies met ruimtepiraten en smokkelaars. Al snel neem je het in grootschalige campagnes op tegen de rebellen en zelfs tegen deserteurs en verraders. Waar de rebellen zuinig moeten zijn op hun piloten, hanteert The Empire een andere filosofie. Onder het motto ‘veel is goed, meer is beter’ vlieg je als Imperial piloot in goedkopere ruimtejagers dan de Rebellen. Je ruimteschepen zijn wat sneller en behendiger dan X- en Y-Wings van de rebellen maar ook véél minder duurzaam. In de hectiek van spannende dogfights is een botsing snel gemaakt en dan is het Ayrton Senna all over again, zij het in een ruimteschip in plaats van een Formule 1-bak. Gelukkig krijg je vrij snel de beschikking over hightech Tie Fighters die wèl wat klappen kunnen krijgen. Zoals de Tie Advanced: een jager die gebaseerd is op het vliegtuig van Darth Vader himself! Tie Fighter ziet er grandioos uit dankzij de nieuwe Gouraud Shading-techniek. Hierdoor zie je echt licht weerkaatsen op de adembenemend mooie ruimteschepen. De besturing is erg uitgebreid en verbeterd ten opzichte van X-Wing. Je kunt nu van grote ruimteschepen afzonderlijke onderdelen selecteren, zoals laserkanonnen of motoren, en bestoken. Tel daarbij de geweldige midi-soundtrack op, die zich aanpast aan de actie in het spel, en het is duidelijk dat Tie Fighter de beste space-flightsimulator ooit is. Een wijs man investeert in een goede joystick, met veel knoppen, en hij zal zich ècht in de film wanen. Het is goed te zien LucasArts met liefde aan hun Star Wars-games werkt. Ik voorspel dat er na Tie Fighter nóóit meer een slechte Star Wars-titel zal verschijnen. Bravo! JODO KAST