NIEUWSBRIEF

FAT MAGAZINE #29

Deze BMX-zine is redelijk goed gevuld. Hij zit vol interviews, weetjes en wedstrijdreportages, waaronder een reportage van de NK BMX-racen van laatst. Dit is een evenement waarbij mislukkelingen over stronthopen sjezen omdat ze waarschijnlijk niet zulke backflips durven te maken als Mat Hoffman. De jongens die FAT magazine in elkaar zetten zijn Bart de Jong, Ralf Maier, Kay Clauberg en Paul de Jong en ze komen uit Aarle—Rixtel (waar?). Ze hebben zich lang en breed uitgesloofd om je makkelijk een paar uur BMX-genot te verlenen (wist je bijvoorbeeld dat Frank Schnütgen en Ralf Maier voor On Fire en Airwalk gaan rijden?). Er staat te veel in om te benoemen. Wel kan ik je vertellen dat als je FAT #29 koopt, je er een paar vette stickers bij krijgt.






FORCED EXPOSURE #18

Byron Coley and Jimmy Johnson komen met een onwaarschijnlijk goede nieuwe Forced Exposure aan. Alle bladen van het moment die zich binnen een straal van een universum van dit nummer bevinden horen zich eigenlijk een beetje te schamen. Op de cover zie je een werk van Chris Knox (Tall Dwarfs, Toy Love). Ze hebben een 31 pagina’s tellend interview met deze Nieuw-Zeelandse artiest/muzikant en een hoop van zijn kunstwerken geplaatst. Je zou het bijna een heuse biografie kunnen noemen. Voor het geval je de epische Nieuw-Zeelander zat bent kun je gelukkig ook nog een interview met Boyd Rice, een essay van Richard Meltzer, een tirade van Charles Gocher Jr. en een pagina of 63 vol recensies lezen.






HACKTIC

Hacktic is een hackersblad. Ze noemen zichzelf ook wel “techno anarchisten”, cool! Hun belangrijkste doel is het vinden van lekken in de beveiliging van informatie- en communicatiesystemen. De makers hebben het steeds gemunt op de PTT, de NASA en iets dat over een jaar of wat ook Nederland gaat veranderen: betaalkaarten met chips erin. Eigenlijk kraken en hacken ze alles wat maar los en vast zit. Er staan artikelen in over hoe je bijvoorbeeld de telefoonlijn kunt hacken om zo gratis te bellen en tientallen guldens te besparen. Hacktic heeft het echter niet gemakkelijk sinds de Wet Computercriminaliteit. Hacken kan een celstraf opleven van 4 jaar. De redactie van Hacktic wordt nauw in de gaten gehouden door binnen- en buitenlandse veiligheidsdiensten. Gelukkig kunnen ze nog steeds wel hun blaadje uitbrengen. Een handige tip die in dit nummer staat: veel telefooncellen denken dat je alles gratis mag bellen dat met 008 begint omdat dat voorheen het informatienummer was. Nu 00 het nieuwe internationale toegangsnummer is kun je vanuit sommige cellen gratis bellen met alle landen waarvan het landnummer met een 8 begint: Japan, Vietnam, China, Taiwan, Cambodja, Laos, Noord-Korea etc.

En hier nog een paar geinige topgeheime feautures die in het PTT *21-dienstpakket van 1995 zullen zitten:

*35 Selectief Ontmoedigen: programmeer de nummers van mensen die je echt niet wilt spreken. Als ze je nummer kiezen krijgen ze via de hoorn van hun toestel een elektrische schok.

*37 Subliminafoon: gedurende een gesprek worden voortdurend zinnen als ‘Zeg ja’ of ‘Verhoog mijn salaris’ afgespeeld, maar net te zacht om ze bewust te horen. Bedankt Hacktic!



MURDER CAN BE FUN #16

MCBF is het bizarre zine over onwaarschijnlijke doodsoorzaken, moord, criminaliteit, rampen, verknipte mensen en rotzooi in het algemeen. Het is angstaanjagend en hilarisch tegelijk. Dit issue heeft als thema: dood in dierentuinen. Ik was ooit zo geobsedeerd door dit blad dat ik alle zaken en verhalen die erin stonden ging na-onderzoeken (bijvoorbeeld het vervolgartikel van het issue van vorig jaar (#15 uit juli ‘93) over de mormonen-cultmoorden-manie). Ik kwam toen tot de ontdekking dat de maker van dit blad, John Marr, een uitstekende onderzoeker en journalist is. Zijn verhalen kloppen als een tiet tot in de kleinste details. Als dit je allemaal niet overtuigt om MCBF te gaan halen dan moet een artikel over Autoerotic Fatalities With Power Hydraulics dat wel doen. In een interview zegt John Marr dat zijn kindertijd vrij normaal was. Yeah right…







GIRL IN TROUBLE #4

In de colofon van dit meisjeszine staat maar een naam: Tina. Dit betekent dat Tina (14,15,16) alles zelf doet. Van WK voetballers in Amerika interviewen tot het printen en verspreiden van het 200 exemplaren tellende nummer. Wat een rotwerk! Dit nummer staat in het teken van seks seks seks. Tina interviewt haar vriendinnen bij het zwembad over hun seksuele ervaringen, fotografeert stiekem de pielen van de jongens in de kleedkamer na gym en als hoogtepunt van dit issue een zeer pittige foto van de gitarist van The Posies in de backstage van Pinkpop. Tina vertelt in dat verhaal dat nadat The Posies de aarde deden schudden op het podium bij Pinkpop, zij met z’n allen háár aarde gingen schudden in de backstage. In dit issue komt Tina ook uit voor het feit dat zij nymfomaan en bi is.



ROMAN KAILANI

RIOT GRRRL Ik zou maar oppassen in het geval je zou denken dat dit magazine over poezige lesbische queercoremeisjes gaat. Voordat je het weet hebben deze meisjes je pik eraf gebeten en het als drumstok gebruikt. Riot Grrrl is een feministische punkrockbeweging. Hun ding is mannen afzeiken, punk spelen en zines maken. Er bestaan honderden RG-zines, want zo communiceren de grrrls. Het zine waar deze review over gaat (maar ook alle andere riot grrrl-zines) is een zelfgemaakte “Doe Het Zelf”-publicatie, bestaande uit een chaotische collage van politieke columns, lezersbrieven, wazige foto’s en uiteenlopende artikelen zoals bijvoorbeeld masturbatiemythes. Waar de term “Doe Het Zelf” voor staat is: zelf muziek schrijven, opnemen en distribueren. De riot grrrls maken er van: geen mannen nodig, we doen het zelf wel. Dit betekent niet dat de riot grrrl-scene niet tof is. Integendeel: het is erg cool, want zelf smelt ik altijd weg bij optredens van chickbands en vind ik knutselende meisjes er erg lief uitzien.

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >