NIEUWSBRIEF

ROB VAN EYCK

INTERVIEW DOOR COBY HOUNJET
FOTO DOOR ULRIKE BIETS



Als je tegenover een opa van zeventig zit, probeer je dingen als kannibalen, kinky lesbo’s, de Apocalyps en brutaal sadisme uit je hersenen te bannen. Behalve als je met Rob van Eyck op café zit. Deze Zichemse regisseur maakte zijn eerste erotische film Ontbijt voor Twee in 1972. Door de jaren heen probeerde Rob talloze martelingen, blote tetten, slechte Engelse accenten, lesbische rebellen en andere wansmakelijkheid in de cinemazalen te krijgen. Probeerde, want van Eyck schopt als geboren anarchist al eens tegen de schenen van invloedrijke mensen zoals de koning.

Geen kat die ooit van hem heeft gehoord, maar van Eycks Afterman (1985) was een undergroundhit. Zelfs in Japan, want Japanners houden van rare dingen. Ondertussen is Afterman 3: The Global Warming Disaster klaar (waarvan je de kernwoorden hierboven al kon lezen) en volgens van Eyck wordt het “de grootste shock uit de Vlaamse filmgeschiedenis”. Straf. Ik ging met Rob op café, waar hij veel straffe verhalen vertelde, mij semi-zat voerde met zeer goede wijn en ook nog even aan Johan Stolz voorstelde, zijn favoriete componist.

Rob van Eyck: Johan is componist, ken je hem niet? Hij heeft nog voor Elizabeth Taylor gespeeld! In haar chalet, privé. Johan heeft muziek gemaakt voor veel van mijn films. Bijvoorbeeld voor Blue Belgium, mijn film over Dutroux. De combinatie tussen beeld en muziek is echt geweldig. Er is een scène in de film waarin Nihoul met twee kinderen eerst langs het Atomium loopt, vervolgens naar het Justitiepaleis en dan langs de abdij. De muziek van Johan past daar perfect bij. Het thema hoor je op verschillende momenten in de film, onder andere op trompet en piano, maar hier wordt het gespeeld op zo’n kinderpiano. Een euh...

Vice: Xylofoon?
Ja! Dat speelse effect maakt de tragiek nog groter. Trouwens, eigenlijk zat het koningshuis er nog tussen, ik heb voor die scène nog bij de onderzoeksrechter gezeten. Uiteindelijk heb ik dat stuk eruit moeten halen.

Het koningshuis mocht er niet in maar de abdij wel? Ik zou toch denken dat die ook niet met pedofilie geassocieerd willen worden.
De abdij kon daar niks tegen beginnen. Maar een aantal politici wilden Blue Belgium wegmoffelen omdat ze wisten dat ik gelijk had over die pedofilienetwerken. De film is nooit door Kinepolis vertoond. De officiële verklaring was dat de ouders van de kinderen dat niet wilden, maar ik heb later met de vader van Ann gesproken en hij vertelde mij dat hij achter mijn film stond. Hij had ook het idee dat er veel meer dan alleen Dutroux achter de zaak zat.

Krijgt u om die reden ook geen subsidies?
Ik kan wel subsidies krijgen, maar dan mag ik geen films maken over de thema’s die ik mij interesseren. Ze hadden me geld gegeven voor Aardwolf, maar daar hadden ze achteraf spijt van. Er werd een kortgeding tegen mij aangespannen en mijn film mocht niet uitkomen. Ik stelde assertiviteitstrainingen voor als een soort van neonazistische vergaderingen en die mensen die zo’n cursussen gaven, konden daar blijkbaar niet tegen.

Waarom vergeleek u die trainingen dan met het neonazisme?
Ik ken mensen die er kapot aan gegaan zijn. Tijdens zo’n assertiviteitstrainingen wordt de deelnemers alle macht ontnomen. De trainers pikken de zwakkelingen eruit en die worden vernederd en afgemaakt.

We hebben het nu vooral over Blue Belgium gehad, maar u hebt nog een hoop andere films gemaakt. Hoe bent u daarmee begonnen?
In 1968 heb ik in Zichem een filmclub opgericht. We vertoonden films als Pantserkruiser Potemkin, je weet wel, goede films die je als filmclub moet tonen. We nodigden dan ook een hoop gemeenteraadsleden uit. Die vielen altijd in slaap. Tegen het einde lag de burgemeester te snurken in zijn stoel, haha.

Wanneer besloot u zelf een film te maken?
In de jaren zeventig hebben we met de filmclub een kortfilm gemaakt over de jeugd in die tijd. Het verhaal ging aan de hand van flashbacks terug naar de jaren twintig, met kleren en auto’s uit die tijd. De première was heel bijzonder.

Hoezo?
Het was in de grote zaal in Zichem. We hadden 800 man uitgenodigd en de jongste broer van Will Tura had de muziek gemaakt. Hij had een mix gemaakt van een nummer van Led Zeppelin, dat was toen hip. Je hoorde die muziek, er was een rode loper en een champagnebar. Iedereen liep daar dus meteen naartoe. De film zou eigenlijk om acht uur beginnen, maar ik zei: “Nee nee, laat ze nog maar allemaal wat drinken. Dan hebben we straks ook veel geld in de kas.” Uiteindelijk hebben we de film om middernacht vertoond. Iedereen was stomdronken, je zag bijna niks door de rook die van het materiaal afkwam. Maar omdat ze strontzat waren, vonden ze het allemaal geweldig.

En daarna kwam Ontbijt voor Twee.
Dat had nogal wat voeten in de aarde. Ik legde het idee voor bij de filmclub en zij vroegen meteen wat het zou kosten. Ik gokte zo’n drie miljoen frank. Dat was veel geld in die tijd en uit angst om verlies te lijden, nam heel het bestuur ontslag. Toen heb ik de film maar zelf gedraaid. Ik heb er zelfs mijn huis voor verkocht.

---

COMMENTS

Opgeslagen reacties