NIEUWSBRIEF

MIJN TIEN FAVORIETE KUNSTFILMS

DOOR RYAN MCGINLEY



EYE TO EYE
Regie. Isabel Hegner
1989

In 1989 vroeg Isabel Hegner aan Robert Mapplethorpe of ze een documentaire over hem mocht maken. Hij was in die tijd heel erg ziek en aan het einde van zijn Latijn, dus stelde hij voor dat ze in plaats daarvan Jack Walls, zijn vaste geliefde en model, ging interviewen. Jack staat op de meeste foto’s van Mapplethorpe—hij is de gast op die ene foto met de erectie en het pistool. Jack is heel grappig en hij heeft inzicht, dat maakt de film zo interessant. Hij loopt door Manhattan en bladert door Mapplethorpe’s boek Certain People terwijl hij mensen belachelijk maakt en grappige anekdotes vertelt. Zoals dat Mapplethorpe nooit een geheim telefoonnummer had, zodat mensen hem konden opbellen en zich konden laten fotograferen. Jack vertelt dat als ze ook maar een beetje zwart klonken, ze door Mapplethorpe uitgenodigd werden! Voor mij wordt het belangrijkste citaat gegeven wanneer Jack vertelt over naakt poseren, en hij zegt: “Ik scheid mij af van het beeld, en daarna is het gewoon een foto van een lul en een pistool.” En hij heeft gelijk. Als fotograaf heb ik gemerkt dat na een tijdje een foto zijn eigen leven gaat leiden en het niet langer een foto is van je vriend of je minnaar of wie dan ook. Het wordt gewoon een afbeelding.


UNTITLED (FALL ’95)
Regie. Alex Bag
1995

Dit is de film die in iedere cursus Experimentele Videokunst wordt vertoond. Het is bijna een educatieve film. Iedereen die ik ken die op een kunstacademie heeft gezeten, heeft hem gezien. Bag portretteert een stereotiepe student op de School of Visual Arts in New York. De acht dagboek/biechtstoel-scènes (eentje voor ieder semester) vormen de leidraad van een jonge studente en de worsteling met haar ervaringen op de kunstopleiding ‘in de grote stad’. Ze is pretentieus en irritant, maar tegelijkertijd zo naïef dat je vooral medelijden met haar krijgt. De teleurstelling zie je keihard aankomen, maar het is bijna ondraaglijk. Tussen deze biechtsessies door zitten andere stukken waar Bag veel dingen belachelijk maakt. Ze veegt de vloer aan met een pretentieuze kunstenaar die een lezing geeft, een meisje uit een telefoonseksreclame, twee winkelmeisjes uit Londen die hun punkband bespreken, een Ronald McDonald die een Hello Kitty-pop probeert te versieren, Björk die uitlegt hoe televisie werkt, en nog vele anderen. Als je een kunstopleiding hebt gedaan, zul je hier zo hard om moeten lachen. Het is een Saturday Night Live-skit gericht op kunstsnobisten. Bag richt vlijmscherp en is meedogenloos.


KENNY & CO.
Regie. Don Coscarelli
1976

Dit is geen kunstfilm, maar dat zou het net zo goed wel kunnen zijn. Ik was een jaar of vijf, zes toen ik hem op HBO zag en hij is al die tijd in mijn gedachten blijven hangen. Het heeft niet echt een verhaallijn; het zijn gewoon vier dagen uit het leven van een stel twaalfjarigen in een buitenwijk. Het speelt zich af vlak voor Halloween, de belangrijkste dag in het leven van een jongetje. Het draait dan allemaal om rotjes afsteken, grappen uithalen, zelfgemaakte verkleedkleren, pestkoppen, spookhuizen, kalverliefdes, luchtbuksen, strijkers in brievenbussen, spelen bij spoorwegovergangen, brandende zakken hondenpoep op de stoep leggen en dan belletje trekken—alle belangrijke kinderdingen. Het geeft echt goed weer hoe het is om jong te zijn, en het doet me denken aan hoe belangrijk die dagelijkse ervaringen in je jeugd zijn voor je ontwikkeling. Bovendien werden sommige scènes met een diffuserlens gedraaid, waardoor je zo’n nevelachtig beeld krijgt (alsof iemand Vaseline op de lens heeft gesmeerd) en het er extra jaren zeventig uitziet.


LOVE BITES
Regie. Claudia Hielman
1995

Deze kreeg ik van een supergeobsedeerde Morrissey-verzamelaar. Hij is zo zeldzaam dat je hem zelfs niet tegenkomt wanneer je de titel Googlet. Ik denk dat ze hem gewoon heeft gemaakt, en er daarna nooit meer wat mee heeft gedaan. Het is een documentaire over fans van Morrissey die hem door heel Engeland volgden op zijn Boxers tour. Het gaat over de dingen die op zo’n tour gebeuren, vanuit het perspectief van een fan. Ik begrijp helemaal waar ze het over hebben, omdat ik Morrissey ook heb achtervolgd toen ik hem over de hele wereld fotografeerde. Bijvoorbeeld als ze praten over hoe ze helemaal vooraan staan en dan oogcontact met Morrissey hebben—ik vind het te gek als dat gebeurt. “Het is fijn om opgemerkt te worden door iemand die jij bewondert,” zegt een fan. Ze praten over het traditionele podiumbeklimmen, en over hoe blij iedereen is wanneer het iemand lukt. “We zullen er zijn, we zullen er verdomme altijd zijn, dat kan nu niet meer anders,” zegt een andere fan, en ik ben het er helemaal mee eens. Het is verslavend, die optredens.


HAIR SHOES LOVE AND HONESTY
Regie. Mike Mills
1998

Ik wandelde in 1998 een keer bij de Alleged Gallery op Spring Street naar binnen en toen draaide deze film op een zootje tv’s met koptelefoons eraan vast. Ik deed er eentje op en luisterde naar allemaal verschillende soorten mensen die oprecht en diepzinnig praatten over haar, schoenen, liefde en eerlijkheid—en het was zo goed dat ik bijna ging huilen. De mensen praatten over de waarheid in liefde, gebroken harten, pieken en dalen, trouw, romantische puinhopen, blootsvoets rondlopen, haarimplantaten, nette schoenen, onbaatzuchtig van iemand houden, kaalgeschoren hoofden, kale mannen, oneerlijkheid, eenzaamheid, je goed voelen op hakken, compromissen en afro’s. Het is alsof je een biechtsessie bekijkt, of een gedachtegang, en iedereen is zo zeker van zijn zaak. De film heeft Mills’ kenmerkende ingehouden stijl. Het enige wat verandert is de achtergrondkleur, wanneer mensen van onderwerp veranderen. Het is heel subtiel en mooi.

---

Laat een reactie achter