|
|
 GERELATEERDE ARTIKELEN
|
||||||||||||||||||||||||||||
GASPAR NOÉINTERVIEW DOOR KALEEN AFTAB PORTRET DOOR MACIEK POZOGA  Vorig jaar ontmoetten wij filmmaker Gaspar Noé voor het eerst in Kabukicho—een seksdistrict in Tokio dat in handen is van de Yakuza en waar je, zoals het spreekwoord zegt, alles kunt krijgen wat je gore, gitzwarte hartje begeert. In Kabukicho ben je nooit meer dan anderhalve meter verwijderd van een geblinddoekte kantoorbediende die in zijn kont wordt gepakt door een tienermeisje met een strap-on van 30 cm terwijl hij paardenpis slurpt uit een lieslaars. Wij maakten een afspraak met Gaspar op aanraden van Harmony Korine, die ons verhalen had verteld over camera’s aan lantaarnpalen, camera’s die uit de goot kwamen piepen en camera’s die vervaarlijk boven toilethokjes bengelden, allemaal ten dienste van Gaspars nieuwe film, Enter the Void. Toen we de Fransman, die berucht werd met films als Irréversible (2002) en I Stand Alone (1998), eindelijk konden vinden werd al snel duidelijk dat hij dagen niet had geslapen. We konden het meteen goed vinden en vergezelden hem de volgende paar dagen naar allerhande etablissementen, van totaal van de pot gerukte SM-paleizen tot orgietenten en “gezelschapshuizen”. In één van die plaatsen zagen we een oude man ondersteboven hangen met een rood vilten lintje knusjes rond zijn ballen gebonden terwijl een in PVC geklede vrouw in zijn mond stond te pissen. Ondertussen gorgelde hij iets in de zin van “Ik ben een menselijk toilet.” Tijdens het maken van Enter the Void was dit voor Gaspar even normaal als zijn e-mail checken of een kopje koffie halen. Een paar maanden later trokken we met Gaspar op tijdens de première van Enter the Void in Parijs. De film kreeg er een staande ovatie van tien minuten. Oh ja, we hadden onze eigen camera’s trouwens meegenomen naar Kabukicho en Parijs. Binnenkort kan je dus een documentaire zien over Gaspar op onze nieuwe, met cinema geobsedeerde TV show, The Vice Guide to Film. Check viceland.com en VBS.TV voor meer nieuws daarover. Intussen kan je hier lezen wat er zoal gebeurde toen we Gaspar weer tegen het lijf liepen op het Filmfestival van Cannes. Vice: Je hebt de reputatie een regisseur te zijn die mensen of geweldig vinden, of haten. Gaspar Noé: Hier in Cannes ben ik het alleen maar gewend dat ze mijn films uitjouwen. Toen dat bij Enter the Void niet gebeurde dacht ik, “Dit is vreemd.” Ik was geschokt dat niemand begon te roepen of te fluiten. Maar achteraf heb ik een paar recensies gelezen waaruit bleek dat sommige mensen er een grondige hekel aan hadden. “Ah, dan zitten we toch nog goed,” dacht ik. Waarom heb je deze film in Tokio opgenomen? Omdat Tokio net een enorme flipperkast is. Het is een plek die tegelijkertijd iets griezeligs en iets buitenaards heeft. Ik was op zoek naar een stad die leek op Tron, en vandaag de dag heb je dan de keuze tussen Las Vegas of Tokio. Ik hou niet van Vegas—het is een stad vol slechte whisky en vuil geld—dus dacht ik dat het beter zou zijn om naar een echte stad te trekken. Tokio is ook een plek waar mensen geobsedeerd zijn door seks. Na de eerste twintig minuten wordt het verhaal gevolgd door de ogen van het hoofdpersonage, die gestorven is en in het hiernamaals vertoeft. Geloof jij in reïncarnatie? Misschien geloofde ik als tiener wel in God. In die tijd las ik veel boeken over bijna-doodervaringen en de menselijke ziel. Maar nu denk ik dat het leven iets eenmaligs is. Zodra je weg bent kunnen alleen anderen nog van jouw leven genieten. Sommige mensen zijn zo bang om een zinloos bestaan te leiden dat ze zichzelf wijsmaken dat ze na hun dood een tweede kans krijgen. Alle religies werken zo: door te beweren dat er een leven na de dood is en dat het fantastisch gaat zijn—maar alleen als je je daarvoor gedraagt als een lammetje. Veel mensen zeggen dat je films alleen draaien om de shock value en dat je het publiek voor de gek houdt. Wat wil je met deze nieuwe film eigenlijk zeggen? Ik probeer duidelijk te maken dat het leven van het hoofdpersonage niet volledig zinloos is geweest. De film gaat ook over de ervaring van één zoogdier tussen miljoenen anderen zoogdieren. Heel vaak komt het leven neer op een enkele, zeer traumatiserende ervaring. De thesis van deze film lijkt dat iedereen wel aan het herstellen is van één of ander trauma. Ja... Een film waarbij ik veel heb moeten huilen is Grave of the Fireflies. Het is een Japanse tekenfilm over een broer en een zus tijdens de nasleep van de atoombom op Hiroshima. De broer probeert zijn zus te beschermen maar zij sterft uiteindelijk van uithongering. Het is zo dramatisch wanneer een broer zijn zus probeert te beschermen, dramatischer dan wanneer een man zijn vrouw beschermt. Heb jij een zus? Ja. Ze is wat ouder dan ik. Ben jij bezig de mentale toestand van de personages in je film te analyseren? De actie beperkt zich namelijk zeer vaak tot het innerlijke. Ik zou wel eens willen dat een psycholoog mij zou vertellen wat er allemaal tussen de lijnen zit verstopt. Maar ik denk dat wat er in deze film achter het personage van Oscar schuilgaat wel redelijk voor de hand ligt. Er is de obsessie met tieten en de moeder—dingen die zo evident zijn dat er geen psycholoog aan te pas komt. Op een zeker ogenblik kleurt het scherm een minuut lang zwart, om het verstrijken van de tijd weer te geven. Het zwart staat voor een periode van negen maanden zwangerschap. De meeste mensen hier in Cannes dachten dat de film afgelopen was! Sommigen begonnen zelfs de zaal te verlaten. Misschien moet ik daar wat klank toevoegen zodat de mensen beseffen dat de film nog niet afgelopen is. Deze film lijkt minder agressief dan je vorige werk. Ik was vroeger nogal gek. Ik heb mijn eigen gedrag heroverwogen. Het ding is dat je met drugs op echt geen film kunt maken. Het kost zoveel energie om een film in te blikken dat je er volledig bij moet zijn. Op alcohol na ben ik de laatste tijd heel clean. Het volgende waarmee ik moet kappen is wodka. Ik heb er best wel moeite mee om naar een feestje te gaan en daar dan niet het ene na het andere glas achterover te gieten… Ga naar VBS.TV voor onze nieuwe show The Vice Guide to Film, die binnenkort meer van ons gesprek met Gaspar laat zien.
| ||||||||||||||||||||||||||||||
