|
|
 MEER UIT DIT NUMMER
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
VUURDRAAD
Zeven jaar lang niets uitbrengen en dan met een nieuwe plaat komen: voor een band als Kings of Leon zou het onmogelijk zijn. Geen schijf zouden ze nog verkopen. Over zeven jaar zal iedereen die geld betaalde voor Only By The Night, dat zo hard mogelijk onder stoelen of banken proberen te steken. Over Kings of Leon ga ik het hier echter niet hebben. Ik kijk wel uit. In tijden van economische onzekerheid worden zelfs Vice-columnisten bij de minste of geringste uitglijder zonder pardon op straat gezet. Nee, het is de don van het anti-hokjesdenken, Max Tundra, voor wie, met het verschijnen van zijn album Parallax Error Beheads You, de zeven magere jaren eindelijk voorbij zijn. Voor ik verder op het hier en nu inga moet gezegd worden dat ook het eerder door deze poolridder uitgebrachte materiaal zo bijzonder is dat het nooit door iemand naar het Leger des Heils zal zijn gebracht. Wie ooit iets van Tundra uit de eurobak viste, heeft iets unieks beleefd. Hoewel nu praktisch alles kan wat muziek betreft, was er tien jaar geleden voor de meeste mensen altijd wel iets waar ze zich voor schaamden. Een serieus gemeende aanschaf van een Wham!—of Spice Girls-single bijvoorbeeld. Max was als experimentele artiest met een voorkeur voor Destiny’s Child dan ook een vreemde eend in de bijt. Bijna werd hij vanwege extreme ideeën in het gekkenhuis geplaatst. De geschiedenis herhaalt zich. Ook de bloemen van Vincent van Gogh werden pas na zijn dood mooi gevonden. Het enige verschil is dat Max nog leeft nu de producten van zijn fucked up geest waardering beginnen te oogsten. Tundra is blij met zijn nieuwe plaat en wil hem graag aan de man brengen. Dat doet hij door de kwaliteit van zijn oude werk te bagatelliseren. Vergeleken bij wat hij nu doet is dat volgens hem verknipt en hakkelig kinderspel. Maar Max’ comeback is belachelijk glorieus. Parralax Error Beheads You is namelijk de meest duizelingwekkende verzameling melige, full-on popliedjes die ooit is uitgebracht. Je hebt net 2,2 miljoen euro gewonnen bij De Postcode Loterij en je zit met met Gaston met een suikerspin en een pil op in een draaimolen. Stel het je voor en je bent warm. Hoogtepunt van deze plaat is ‘Orphaned’, een erg positieve take op het proces van wees worden. Hectisch, extatisch, over the top, godsgruwelijk mooi, een klap voor je kop, huppelpasjes uitlokkend, zo zou ik ‘Orphaned’ omschrijven. Er is in 2008 geen beter nummer gemaakt. Op tekstueel vlak mag Max dan wellicht niet alles letterlijk menen (of zou hij zijn sekspartners daadwerkelijk op eBay vinden?), het is duidelijk dat hart en ziel allebei in zijn muziek wonen. Na Parallax Error Beheads You een paar keer een zetje te hebben gegeven, kom je erachter dat de lijst met honderden invloeden op zijn MySpace-pagina niet overdreven is. Zowel oude (Prince) als nieuwe (Abe Vigoda) artiesten hoor je terug in deze gerse kermismuziek. Zoals gezegd, voor het combineren van pop met experimenteel en lage met hoge cultuur word je niet meer vastgebonden. Het gebeurt op iedere straathoek. Maar niet altijd op topniveau. Kompakt-flapdrol Michael Mayer gaat er prat op techno en house met popmuziek te combineren. Meer dan een promotionele stunt is het helaas nooit geworden. Heteknopjes-DJ Mayer is helaas gewoon doorgegaan met het laten tuffen van zijn lauwe minimale stoommachine. Succesverhalen in dezen zijn mannen als Cornelius, Jackson and His Computerband en DJ/Rupture. Japanner Cornelius spant de kroon in de scene van de wereldwijde, door Amerikanen gedomineerde indie-aanstellerigheid, maar maakt dit ruimschoots goed door het ten gehore brengen van ultralijpe overgangen en extremistische explosies. De Franse Jackson heeft veel naar Knight Rider gekeken, en vond de soundtrack leuk, maar was van mening dat er hier en daar wat aan verbeterd moest worden. Rupture ten slotte giet vanuit zijn Madrileense villa een waterval van amenbreaks over meisjesachtige R&B uit de jaren negentig heen. Let wel, ik noem deze heren hier alleen maar om te illustreren dat de status van degenen die muzikale pop-art bezigen nu boven die van zotte dorpsbard is uitgestegen. Ze spelen slechts een klein bijrolletje. Het is hun geestverwant, de wispelturige muzakversnipperaar Max Tundra, die vandaag met de eer strijkt. CHRISTIAAN DE WIT
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
