Tenzij ik benaderd ben met een speciaal verzoek, weet ik zelden lang op voorhand wat ik ga doen tijdens een soloconcert. Veel hangt af van het instrumentarium dat ik besluit te gebruiken. Meestal is dat één of ander apparaat dat recentelijk werd aangeschaft. Dat geeft dan een beetje het plezier van een nieuw stuk speelgoed. Of het kan gewoon een combinatie zijn van spullen die in mijn autokoffer passen. Of iets dat simpelweg het bekijken waard is, dat kan ook. Wat ik trouwens zeer belangrijk vind. Minstens één betalende bezoeker staat met zijn wenkbrauwen omhoog dan wel omlaag in de richting van het podium te kletsen. Met die zin voor verantwoordelijkheid en showmanship schafte ik me eens een cape aan. Een impulsieve beslissing. De tijd drong namelijk. Het was nog maar een dag tot het optreden. Maar wat de ervaring leert is: wat je ook uitprobeert, het is altijd anders als je voor een publiek staat. Toen ik het paste in de winkel leek het me wel een geschikt kledingstuk voor de gelegenheid, meer niet. Het zag er zelfs niet zo heel erg excentriek uit. Best het proberen waard, dacht ik. Maar niets, niets kon me voorbereiden op het gevoel dat me in beslag nam toen ik er de dag nadien de bühne mee opwandelde. Atoombommen. Tien meter hoge schorpioenen. Schuimbekkende bijlzwaaiers. Astrofysica. Polsstokspringen. Nee, echte uitdagingen kon je dat niet meer noemen. Laat maar komen, liefst allemaal tegelijk. Het publiek, dat bestond uit een verspreide man of twintig—er was weer te weinig reclame gemaakt!—stond in afwachting te kijken. Een koppel stopte betrapt met praten. De geluidsman kuchte. Ik stond met de benen gespreid. De ruimte vulde zich met een paranormale dreiging. Ik zette een stap naar voren. Met de rechterhand greep ik traag naar de microfoon. Een luide feedback deed me plots lichtjes terugdeinzen. Haha, is dat al wat je kan, Saruman! Vervolgens bracht ik de microfoon naar mijn lippen, spiedde even in het rond, en zei: ‘Goeden… avond…’ Een cape dus. Julius Ceasar, Zorro, Sly Stone, Ambiorix, Darth Vader. Ik begreep het volkomen. Een magisch kledingstuk, zoveel werd me duidelijk gemaakt. Geen wonder dat het altijd een populair accessoire is geweest in het krijgersmilieu. Wel behoorlijk onpraktisch in de onoverzichtelijke drukte van een veldslag, bedenk ik me opeens. Men kan je er toch van je paard mee trekken? Of het slinks over je eigen hoofd werpen, waardoor de held gissend in het wilde weg moet beginnen sabelen, tot amusement van de vijand. Maar een grote lap stof die aan je rug hangt op te waaien, zorgt in de eerste plaats voor een klassieke toverkracht. Wie dat helemaal doorhad was, natuurlijk, Elvis. Als hij voor de zoveelste keer een Las Vegas-podium werd opgestampt, wist hij telkens handig gebruik te maken van zijn capepower. Een mens houdt dat anders niet vol. Misschien had hij hem moeten aanhouden tijdens zijn laatste, fatale toiletbezoek. (Voor degenen die nog niet van dit historisch feit op de hoogte waren gebracht: Elvis stierf op de W.C.) Om daarna zijn manager een blijvend geheugenverlies te meppen met een hard stuk banaan/spek/pindakaas stokbrood, waar hij (Elvis) zo verlekkerd op was. Konden we nu bovenaan talloze eindejaarslijstjes The King zien prijken, in een produktie van Rick Rubin, hoogstwaarschijnlijk. Ook sixties zanger Captain Beefheart (hij weer!) was niet vies van een cape. Zo las ik onlangs het verhaal dat de Captain eens ferm aan het zagen was op de luchthaven. Zijn vrouw, die erbij stond, werd dat ernstig beu en sloeg hem dan maar met een machtige lel tegen de vlakte, voor het oog van een verbaasde band. De Captain bewoog zich op dat moment duidelijk capeloos door het leven! Anders was de behoefte om te zeuren en te klagen er nooit geweest. Nu, het kan inderdaad een heel gesukkel zijn om jezelf mèt cape ietwat comfortabel in een vliegtuigzetel te nestelen. Alle begrip daarvoor. Een actuelere act die ik betrapte op het dragen van capes is MGMT. Je kan ze ermee op YouTube zien optreden bij David Letterman, met een klasseversie van hun hitsingle ‘Time To Pretend’. Nu wist ik al bij eerste beluistering van dat zeer schoon nummer dat die jongens ons iets uitzonderlijks aanboden. Dat werd me dus bevestigd met het filmpje. Want niet iedereen komt zomaar weg met het dragen van een cape. Vergis je daar niet in. Onnozelaars worden ogenblikkelijk afgestraft. De cape heeft het in zijn eigen macht om het kaf van het koren te scheiden. Het is niet de drager die beslist. Wees er maar op voorbereid: er een beetje overmoedig mee staan spotten kan vervelende gevolgen hebben. Het maakt niet uit hoe bombastisch, doordacht of zwaar je muziek klinkt. De cape ontmaskert genadeloos. Onder een massaal ‘nee’ schudden met het hoofd zal je verzocht worden het podium te verlaten. Een uit medelijden discreet gehouden hoongelach zal je aftocht begeleiden. Laat dit een waarschuwing zijn. Niet vergeten.
MAURO PAWLOWSKI
