|
|
DOS & DON'TS
GERELATEERDE ARTIKELEN
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
NAPELS ZIEN EN DAN STERVEN - DEEL 1Vijftien jaar fotografie uit de Misdaadhoofdstad van ItaliëINTERVIEW DOOR TIM SMALL
FOTO’S DOOR MARIO SPADA 
Mario Spada is een fotograaf uit Napels. In 1986 ging hij in zijn thuisstad aan de slag als fotograafassistent voor een agentschap dat in trouwfoto’s bemiddelde. In 1993 begon hij verschillende aspecten van het leven in Napels vast te leggen: van kinderen in het Quartieri Spagnoli tot microcriminaliteit en dealers op straat, van voetbalhooligans met hondengevechten tot de maffiaoorlogen in Scampìa. Sindsdien verschijnen zijn foto’s regelmatig in Italiaanse en internationale tijdschriften zoals Der Spiegel, Liberàtion, L’espresso en El Mundo. Elk project dat hij afmaakte werd opgebaard in een metaforische lade, waarbij hij telkens andere projecten in andere lades aan toevoegde, tot hij een volledig nieuwe archiefkast moest aanschaffen (we spreken nog steeds in metaforen, voor het geval dat je nog volgt) en hij ineens met een foto-encyclopedie zat over het leven van de afgelopen vijftien jaar in Napels. Het gaat hier om dezelfde vijftien jaar waarin ongeveer 2000 moorden in verband werden gebracht met de Camorra. Vroeg of laat zullen Mario’s foto’s gebundeld worden in een mooi en machtig kunstboek waarmee je indruk kan maken op je vrienden, maar voorlopig besloten we gewoon om alvast een paar van onze favoriete foto’s te publiceren en hem enkele vragen te stellen over zijn werk en de stad waar hij woont. Vice: Wat heeft er voor gezorgd dat je je stad zo dwangmatig bent beginnen te fotograferen? Mario Spada: Ik ben vanaf het begin geïnteresseerd geweest om mijn eigen werkelijkheid te documenteren. Ik ben erg gehecht aan Napels. Het feit dat ik weet waar ik hier moet zijn en met wie ik moet praten was een goed startpunt. Een andere reden is dat ik het financieel gewoon niet aan kon te vertrekken. Ik heb trouwens ook altijd het idee gehad van een project zoals dat van de grote fotojournalisten uit het gouden tijdperk, die slechts één plaats documenteerden en over de jaren heen de veranderingen observeerden. Net als Francesco Paolo Cito, zijn werk over Napels tijdens de jaren ’80 is fantastisch. Wat was je eerste specifieke opdracht? Ik denk niet dat ik begonnen ben vanuit een bepaald idee. Het begon gewoon als een reeks foto’s. Daarna beperkte ik mij tot het Quartieri Spagnoli, de beruchtste buurt van Napels, en andere buurten met een vergelijkbare sfeer. Vervolgens begon ik me te focussen op de vrouwen die in deze wijken leefden en die zich bezighielden met smokkelen, drugs dealen en andere criminele activiteiten. Dat was in 1995. Hoe moeilijk is het om toegang te krijgen tot die wereld? Het was juist heel gemakkelijk. De eerste keer dat ik ergens naar binnen ging met mijn camera begonnen de vrouwen in hun handen te klappen en naar elkaar te roepen, “De fotograaf is er! De fotograaf!” Ze waren blij met een gast die hen kwam fotograferen. Een paar van hen begonnen toen wel te vragen wat ik met de foto’s van plan was en dus moest ik hen een beetje kalmeren. Zo gaat het altijd. Eerst geven ze zich volledig en daarna trekken ze zich terug. Mijn modellen zijn van nature allemaal ijdel. Maar hoe heb je hun vertrouwen kunnen winnen? Ik bedoel, bijna al je modellen zijn criminelen. Nou, het feit dat ik op trouwfeesten werkte als fotograafassistent heeft veel geholpen. Veel van die trouwfeesten werden hier in de buurt gefotografeerd en de mensen leerden mij langzaam aan kennen. In Scampìa, of andere achter-standswijken, moet je de mensen kennen, je moet weten hoe met ze om te gaan. Het is altijd een kwestie van met de mensen te praten en hun respect winnen. Maar deze buurten verschillen niet veel van de rest van Napels of van de rest van Zuid-Italië—het gaat erom hoe je de mensen behandelt. CONTINUED NAPELS ZIEN EN DAN STERVEN | 1 | 2 | 3 |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||
