NIEUWSBRIEF

INTERVIEW DOOR STEVE LAFRENIERE


Tiny

Heb je ooit je camera verborgen?

Nee. Ik zou er niet goed in zijn. Ik wil graag open zijn met m’n camera. Het grootste deel van het documentairewerk wat ik goed vind, is gemaakt door mensen die heel open zijn met hun camera.

Click here for a slide show of Mary's work.

Waar hebben Martin en jij nog meer aan gewerkt de afgelopen tijd?

Twee jaar geleden zijn we naar IJsland geweest. We waren uitgekozen om een project over kinderen met een beperking te maken voor het IJslands Nationaal Museum in Reykjavík. Martin heeft een prachtige film van veertig minuten gemaakt. We maakten twee reizen ernaartoe, waarbij we kinderen van twee scholen fotografeerden: een voor zwaargehandicapte en een voor zwaar tot gemiddeld gehandicapte kinderen. Ze gaven me toegang tot alles, en er was een grote show in Reykjavík. Het kreeg geweldige recensies, en ik ging er van uit dat de expositie zou gaan reizen, maar niemand in de VS wil ernaar kijken—niet naar de foto’s en ook niet naar de films.

Wat denk je dat daarvan de reden is?

Ik denk dat er op dit moment geen interesse is in sterk documentairewerk. Het is allemaal zo oppervlakkig hier.

Ik zou toch zeggen dat de documentairefilm een comeback heeft gemaakt de afgelopen vijf jaar—al dient het dan voornamelijk als middel om meningen of ideologieën weer te geven of als propagandamateriaal.

Maar dit is een idee op zichzelf. Het is een soort van liefdesverhaal over deze mensen en hun zoontje—het is prachtig. Als je ooit in de buurt bent moet je langskomen, dan laat ik het je zien. Ik heb zoveel brieven naar zoveel musea gestuurd en ze zeiden allemaal: “Oh, dit is fantastisch werk, maar we hebben er geen ruimte voor”.

En in Europa?

Ik denk dat ‘ie in Scandinavië vertoond gaat worden. Ze staan er meer open voor en zijn veel meer geïnteresseerd in documentaires.

Ik heb dit project gezien en vond het heel bijzonder.

Ik vond het heel sterk en universeel—het raakt iedereen. En als je zo’n passie voor iets hebt, en graag wil dat mensen het zien, en niemand in je thuisland wilt ernaar kijken, dan is dat heel teleurstellend.

Weet je, het zijn vast alleen de behoudende lui die dat zeggen, er zijn waarschijnlijk heel veel mensen in dit land die het wel willen zien.

Alles is zo commercieel.

Over commercieel gesproken, ik probeer de hele monografie-industrie te begrijpen. Verdient de fotograaf aan monografieën of de uitgever?

Je verdient niets. De enige manier waarop je als fotograaf geld kunt verdienen is met commercieel werk. Zelfs met tijdschriften verdien je weinig. En ik ben nooit een commerciële fotograaf geweest. Het meest commerciële boek wat ik ooit heb gemaakt, is die met foto´s op filmsets. En dan niet alleen om mijn foto’s, maar vooral omdat ik een paar geweldige mensen ontmoette, die ik zover kreeg om te schrijven over hun ervaringen achter de schermen: Mike Nichols en Hellen Mirren en Tim Burton en Buck Henry. Ze hebben geweldige dingen geschreven. Ik voel me zo vereerd dat deze mensen wilden schrijven voor het boek.

Het klinkt als iets wat heel goed zou kunnen verkopen.

Het is mijn eerste echte commerciële ding, en ik heb het niet gedaan om commercieel te zijn. Ik heb het gedaan omdat ik al die foto’s had, en iemand me op het idee bracht om sommige van de mensen die ik ken, of waarmee ik gewerkt heb, iets te laten schrijven. En ik wilde niet dat ze over mij schreven—het moest over hun ervaringen gaan. Een paar stukken zijn erg grappig en inzichtrijk en interessant. Het is m’n eerste boek dat een kans heeft om een commercieel succes te worden. Het andere werk deed ik omdat ik het moest doen, omdat ik ervan hou.

Je geeft ook fotografieles, toch?

Ik geef een workshop aan het International Center of Photography in New York. Ik werk er al 14 jaar. Ik geef ook veel workshops in Mexico.

Ik neem aan dat veel studenten vrij jong zijn.

Niet perse. Het geweldige aan deze workshops is dat sommige mensen de lessen al tien keer gevolgd hebben. De leeftijd van de deelnemers varieert van 16 tot 60, banen lopen uiteen van cinematograaf tot zakenman. Er is ook een vrouw die stewardess is en de meest fantastische foto’s heeft leren maken. Er komen mensen uit Noorwegen, uit Australië—mensen van over de hele wereld komen eropaf.

Welk niveau hebben ze als ze binnenkomen?

Dat maakt niet uit. Ze moeten het gewoon echt willen.

Dus mensen gaan de deur uit om foto’s te maken en dan komen ze weer terug?

Ze moeten naar buiten gaan en foto’s maken, maar niet allemaal tegelijk. Ze gaan individueel. Ik kijk naar ieders werk op de eerste dag. Ik heb een geweldige assistent, een fantastische Mexicaanse fotograaf, en samen geven we iedereen een specifieke opdracht die bij hem of haar past. Het is een workshop van tien dagen. Ze gaan naar buiten en maken zeven dagen lang foto’s. Ik maak elke ochtend een afspraak met ze om te kijken hoe het gaat. Ze ontwikkelen de foto’s ’s nachts. Er is een vrouw van wie ik durf te zweren dat ze schizofreen is, maar ze maakt prachtige foto’s. Het is een heel uiteenlopende groep. Het zijn geweldige lessen. Uiteindelijk gaan we een boek maken.

Krijg je ooit opdrachten waar je niets mee kunt? Zie je dat als mislukkingen, of veranderen ze in iets anders?

Hmm, je zou kennen zeggen dat ik mislukkingen heb gehad als… Eens kijken. Kortgeleden—en ik ga niet zeggen voor wie het was—kreeg ik een portretteeropdracht waarvan ik vond dat het gaandeweg meer veranderde in een documentaire, dus ik heb het op die manier gefotografeerd. Ik kreeg een foto waarvan ik hou, dus het was prima. Maar het tijdschrift wilde ‘m niet hebben. Het is erg pijnlijk als zoiets gebeurt.

Bestaan er momenten dat je geen camera in je handen hebt?

Als ik op straat loop, heb ik geen camera bij me. Ik werk niet altijd. Vandaag ben ik in de studio en heb ik genoeg te doen. Soms gaat er een maand voorbij waarin ik mijn camera niet gebruik. Maar als ik lesgeef, vooral in Mexico, vind ik het wel frustrerend dat ik geen tijd heb om foto’s te maken. Ik probeer er op uit te gaan, maar door de vele uren die ik moet lesgeven is dat erg lastig.
Je foto’s hebben een kwaliteit die me het gevoel geeft dat ik niet naar een foto kijk, maar dat de afgebeelde persoon recht voor me staat en ik een relatie met hem of haar heb. Het is heel bijzonder.
Dat is wat ik probeer te doen, maar het is lastig met documentairewerk. Het kan ook lastig zijn met onderwerpen die moeilijk te fotograferen zijn, omdat niemand ze soms wil zien. Maar ik denk dat iedereen het recht heeft om gezien te worden.


MARY ELLEN MARK | 1 | 2 |

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >

POST A COMMENT [SIGN IN] Hi, in case you haven't heard, you can now sign up to become a "member" of Viceland.com, which entitles you to all sorts of amazing benefits like pictures and a nickname. Click here to make your own profile. You can still comment if you don't, but you gotta do it all 'nonymously.

Name:
Comment: