NIEUWSBRIEF

INTERVIEW DOOR JESSE PEARSON
PORTRET DOOR ROE ETHRIDGE

Click here for a slide show of some of Benson's best shots. Harry Benson maakte veel van de meest herkenbare en iconische portretten van de twintigste eeuw. Nadat hij in de Londonse Fleet Street begon, in het dagelijkse strijdgewoel van de Britse dagbladenwereld, fotografeerde hij iedereen van de Beatles tot Muhammad Ali tot Martin Luther King Jr. tot zijn bekendste foto, Robert F. Kennedy slechts momenten na zijn moord. Benson was altijd waar het gebeurde—vooral omdat hij in opdracht van Life Magazine werkte. Benson heeft ook gefotografeerd in ongelooflijk gevaarlijke situaties: Bosnië tijdens de conflicten, en Irak in de Eerste Golfoorlog, om maar wat te noemen. Hij was ‘embedded’ bij IRA-paramilitairen in Belfast, jaren voordat daar een woord voor werd verzonnen. Maar Harry is ook een meester in het beroemdhedenportret. In zijn werk voor People en Vanity Fair heeft hij de meest menselijke foto’s gemaakt van beroemdheden die er meestal als pannenkoeken op staan. Wanneer Harry Benson de foto maakt, gebeurt er altijd iets spontaans, grappigs en ongewoons. Het is niet overdreven om te zeggen dat hij een van de meest belangrijke fotografen van de afgelopen vijftig jaar is. We spraken Benson onlangs in zijn woning in de Upper East Side. Hij heeft een ietwat Schotse tongval en zegt “Weet je wat ik bedoel?” op zo’n Schotse manier. Zijn vrouw Gigi gaf ons thee in Penguin Books mokken, terwijl Harry ons over van alles vertelde.

Vice: Hoe besluit je welke opdrachten je accepteert en welke niet?

Harry Benson: Ik neem iedere schijtopdracht aan. Tenzij je je erin stort, weet je niet wat het wordt.

Je lijkt ook niet echt moeilijk te doen over je specialiseren in slechts een soort fotografie. Terugkijkend op je oeuvre, zijn er evenveel glossy portretten als wrange fotojournalistiek.

Ik heb me nooit gespecialiseerd. Maar, ik bedoel, ik heb nooit advertenties gemaakt.

Dat is zo ongeveer het enige. Waarom eigenlijk?

Gewoon omdat ik dat saai vind. Ik vind het spannend wanneer er iets onverwachts kan gebeuren. Begrijp je wat ik bedoel? Klinkt dat logisch?

Absoluut. Ik vroeg me ook af wat in jouw carrière de verhouding is tussen dingen in opdracht en eigen werk.

Nou, het is lastig geweest—en nu klink ik even als een politicus—maar het is moeilijk om voor je plezier te fotograferen. Het moet uit een soort woede zijn, ik bedoel dat het een doel moet hebben. Ik zou niet zomaar door New York kunnen wandelen en foto’s nemen. Maar als ik een opdracht heb, kan ik me concentreren en richten op de foto’s. Net zoals dat je geen ruzie krijgt als je er niet naar op zoek gaat.

Je hebt graag een missie in een opdracht.

In tegenstelling tot, laten we zeggen, Cartier-Bresson. Je kan zien dat zijn foto’s moesten gebeuren.

Ja, hij ging echt op zoek naar dat moment.

Dat gebeurt niet bij mij.

Maar je portretten zijn heel erg warm en liefdevol, dus wanneer jij het hebt over ‘woede’ verbaast dat nogal.

Ik bedoel ook met ‘woede’ ook meer iets als concentratie. Als ik een beroemdheid fotografeerde, werkte het altijd beter wanneer ik me niet helemaal op mijn gemak, of geïrriteerd voelde. Dan kon ik er zo dicht mogelijk op staan, en kon het me niets schelen wat ze van me vonden. Maar, nu ik dat gezegd heb, heel weinig foto’s gingen over iemand van zijn troon stoten. Ik probeer niet expres mensen te kwetsen.

O nee, jij probeert mensen niet grotesk te maken—integendeel.

Ik zag laatst een portret van Condoleezza Rice. Een close-up waarin je alle littekens in haar gezicht kon zien. Goedkoop. Heel erg goedkoop.

Inderdaad.

Dat is echt niet eerlijk. Dat is net zoals president Nixon fotograferen met achter hem een bord ‘Grootste Sukkel Aller Tijden’ terwijl hij dat niet weet.

Je hebt allerhande politici gefotografeerd, met een en hetzelfde esthetische respect. Moet je persoonlijke oordelen achter je laten om dat te doen?

Ik heb iedere president sinds Eisenhower gefotografeerd. En ik vergeet mijn politieke voorkeuren nooit. Ik zou zeggen dat Republikeinen gemakkelijker zijn om mee te werken dan Democraten. Republikeinen zijn minder lastig. Democraten hebben de neiging om tegen je te liegen. Wanneer ik een democratische president fotografeer, is er altijd ook een fotograaf van het Witte Huis aanwezig. Hoewel Clinton dat niet deed. Hij stuurde hen weg wanneer hij binnenkwam. Maar Reagan en Nixon waren veel fijner om me te werken.

Omdat ze directer waren?

Ze hadden manieren. De mensen om hen heen hadden manieren. Dat is belangrijk, weet je?

Wie was de lastigste president voor de lens?

Jimmy Carter. Maar hij heeft me nooit van mijn werk weerhouden. En, hoewel Republikeinen gemakkelijk waren, gaat mijn politieke voorkeur uit naar de Democraten.


CONTINUED
HARRY BENSON | 1 | 2 | 3 | 4 |

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >

POST A COMMENT [SIGN IN] Hi, in case you haven't heard, you can now sign up to become a "member" of Viceland.com, which entitles you to all sorts of amazing benefits like pictures and a nickname. Click here to make your own profile. You can still comment if you don't, but you gotta do it all 'nonymously.

Name:
Comment: