GRAND THEFT AUTO IV
Publisher: Rockstar Games
Platform: Xbox 360, PS3
Dit is dus allesbehalve eerlijk. Het is net alsof ik een review over het universum moet schrijven in een sms, of À La Recherche du Temps Perdu moet samenvatten in vijf woorden. Het is een nieuwe Grand Theft Auto. In een perfecte wereld zou je minstens drie maanden nodig hebben om de helft van de mogelijkheden te kunnen zien en dan heb je nog eens een roman nodig om alle leken uit te leggen waarom het enorm hard ass kickt. GTA IV heeft een duidelijke levelstructuur en missies en alle andere gemakkelijk te verklaren game-crap, maar dat is maar een minuscuul deel van wat het spel zo geweldig maakt. De oorsprong van GTA’s grootheid zat altijd in het lanterfanten tijdens het spel. Het zat in het vinden van een muur die een beetje overhelde en waar je met topsnelheid tegen aanreed om te zien of je meters verder in de rivier kon belanden. Of bovenop dat reclamebord. Of dat je kon crashen tegen die kleine helikopter die elk uur rond patrouilleert in de stad (iedereen weet dat, als je dat zou lukken, je nooit dichter zal komen bij het vermoorden van God). En ja, GTA IV heeft dat allemaal. De nieuwe versie van Liberty City—een gestileerde en gerecyclede versie van New York in plaats van de verouderde anytown uit GTA III—is een belachelijk drukke plaats. Zelfs voordat je uit woede je eerste Russische gangster afknalt met een machinegeweer, kan je een week rondlopen en verkennen. Er gebeuren constant domme, geweldige dingen. Voetgangers strompelen over straat, waardoor taxichauffeurs uitstappen en beginnen ruzie te maken. Dan komt de politie het oplossen en kan je ze overrijden met je auto. Mensen lopen in paniek weg als je naar ze toe rijdt, waardoor het nog meer voldoening geeft om ze omver te rijden en er nog eens een paar keer over gaat om te zien wat er gebeurt. Je zal constant als een of andere debiel naar alle toffe achtergrondgebeurtenissen op het scherm willen wijzen. De makers hebben het zichzelf oneindig veel moeilijker gemaakt dan volstrekt noodzakelijk was, maar het zijn die kleine ongelukjes en andere schermutselingen die de GTA-wereld tot leven brengen. En wanneer je het sightseeing beu bent, is er ook nog een spel te spelen. Jij bent Niko Bellic. Voor de verandering heeft hij niks te maken met de maffia. Hij is gewoon een random stoere bink die naar Amerika ging en wilt dat alles in zijn leven verloopt zoals een aflevering van Friends. Gelukkig is dat duidelijk niet het geval, en kom je terecht in een wereld van aftandse flatgebouwen, taxiritjes, een incidentele bankroof om de huur te betalen en het versieren van een chick die je haar speciale plekjes laat aanraken. Het is alles wat iedereen geweldig vond aan GTA, maar dan duizend keer mooier en sneller, met online play—en teamopties voor iedereen die sociale vaardigheden heeft ontwikkeld in zijn jongere jaren. Tel daarbij nog de geweldig geile soundtrack en het genot van het zitten in een auto, terwijl je naar radioberichten luistert. Op je tv. Het is het spel van het jaar. Elk jaar. 2009, 2010, zelfs 2011. Okee, misschien niet van 2011.
GARY CUTLACK
