NIEUWSBRIEF

ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN		NEW DISASTER
NEW DISASTER		THE SWORD

TETINE Let Your Xs Be Your Ys Soul Jazz Records/Munich Iedereen weet hoe vreselijk eenvoudig het is om ladderzat te worden en compleet uit je plaat te gaat op Bonde do Role. Tetine doet min of meer hetzelfde—alleen ze bestaan al ietsje langer. Liefhebbers van eerstgenoemde kunnen deze blindelings aanschaffen. LE COCK SPORTIF		KAIL True Hollywood Squares PIAS Hiphop is de laatste jaren zo de weg kwijtgeraakt dat drie Hollandse gasten de enige zijn die nog iets vernieuwends brengen in het genre. Maar zo af en toe duikt er nog wat aardigs op aan de andere kant van de oceaan. Zoals de nieuwe van Kail, wat zoiets blijkt te zijn als een conceptalbum. Getver. Rustig maar, geen hoogdravend geneuzel over draken en de Steen der Wijsheid maar een redelijk amusant verhaal over een spelshow op reis door Hollywood. Meeste tracks staan als een huis met een harde nieuwerwetse electrosound. VERONICA DREYER

THE HACKER X Live PIAS The Hacker is teruggekeerd naar zijn roots, op muzikaal gebied is het weer kale, donkere rave dat de klok slaat in plaats van electroclash, en zijn nieuwe cd nam hij meteen maar op in zijn thuishaven Grenoble. Live techno is meestal niets aan maar The Hacker houdt het strak en strooit kwistig met charmante New Order roffeltjes. De bijbehorende dvd word je weinig wijzer van. Gewoon een droge concertregistratie. Je kan wat Franse babes spotten maar vooral zie je hoe een man met een stropdas en een slecht kapsel aan knopjes draait. Dat is weer leuk voor apparatuurfetisjisten. KROPOTKIN REGI Registrated Mostiko/CNR Music Hier fikkie, fikkie, fikkie. Ga maar vangen voor de baas, ga maar vangen voor de baas. Goed zo, brave hond! JORAN THE DARK ONE ZEITGEIST The Jade Motel Spegel Sympathieke maar ook wat stuurloze electroclash met af en toe een vleugje The Knife. Perfecte soundtrack voor wanneer de kapper je een asymmetrisch matje aanmeet. JEREMY PROKOSCH M 83 Saturdays = Youth Virgin/EMI Ooit was dit Franse elektronicacollectief hip en trendsettend. Met Saturdays = Youth keren ze terug naar de jaren tachtig. Een wonderlijke keus. PINBALLJIM		HOTEL PESONA In The Clouds Edel Records That’s it, de rockstar-turned-dj trend moet maar eens over zijn. Laten we wel wezen, alleen de gebroeders Dewaele wisselen met enig succes de draaitafels af voor gitaren. Als je Stefan Olsdal heet en je kunt naast bassen in Placebo eigenlijk weinig meer dan heel erg badass vanachter je spiegelzonnebril het publiek inkijken, dan moet je Tiësto-achtige ambities snel achter je laten. En laat het tekstschrijven ook maar over aan mensen die daar talent voor hebben. Ik bedoel: “This is the end of evolution, human kind has no solution, on the last day of creation the dancefloor is the revelation?” Bah! BRIAN MOLKO ELIOT LIPP The Outside Mush Aardige knutseltechno uit Amerika. Probleem voor iedereen die in 2008 dit soort muziek maakt, is het nieuwe album van The Black Dog. Die werpt een hele lange schaduw waar je onmogelijk aan kan ontsnappen. FERDINAND GRIFFON GONG GONG Mary’s Spring PIAS Opluchting alom. Een house album dat eigenwijs is. Dat niet geforceerd moeilijk doet of anders wil zijn, maar dat laatste natuurlijk wel is. Denk aan Herbert maar zonder dat betweterige. Experimenteel maar altijd dansbaar. Een elegante stap voorwaarts. ROTHBARD A.HUMAN Third Hand Prophecy PIAS Alsof die goeie ouwe cyborg Gary Numan in drieën is gekloond. Je raadt het al: bizarre teksten, bombastische synths en je weet nooit of het humor of serieus is. Voer voor anglofielen. BRUNO FORESTIER

MUDHONEY The Lucky Ones Sub Pop Zo kleinkinderen, opa zal eens vertellen. Er was in de vorige eeuw een band die uit het niets verscheen. Mudhoney. De gitaren scheurden, de haren wapperden, houthakkershemden waren opeens te cool en men vond het prachtig. Overal waar ze speelden braken rellen uit. Kan je je dat voorstellen? Toen kwam die andere band uit Seattle, iets met een N in de naam, en die slokte alle aandacht op. Mudhoney maakte nog wel wat albums, zoals het stuurloze The Lucky Ones in 2008, maar zo spannend en rock-‘n-roll als die eerste optredens werd het nooit meer. Het was ook niet alsof ze echt hun best deden. PROUDHON THE SWORD Gods Of The Earth Kemado Records De fucking briljante titel beloven al veel goeds. The Sword komt weer met klassieke stoner/doom en Sabbath riffs, maar wel met genoeg vernieuwing en diversiteit om mijn aandacht een album lang vast te houden. Beter dan het debuut—ik laat m’n haar weer groeien en zet alvast heel veel bier in de koelkast. LE COCK SPORTIF

THE SHAME CLUB Come On Smallstone Recordings/Bertus The Shame Club—ze zouden zich kapot moeten schamen. Ongegeneerd doen alsof ze in de jaren ’80 leven, Aerosmith in je biografie zetten en maar stapelen met die Marshall cabinets. Ze dragen nog net geen leren broeken. Dat is dan het goede aan de band: wat ze doen, doen ze goed. Ondanks dat de muziek zo clichématig klinkt als het maar zou kunnen klinken en dit zonder twijfel ook de bedoeling is, steken de nummers wel goed in elkaar en maken ze er geen belachelijke verkleedpartij van. Speciaal voor de Achterhoek, motorrijders, leden van de Kiss fanclub en Gibson-gitaristen. MARIA D. NEW DISASTER Last Night Rites Cargo Records/Rock ‘n Roll Higschool Desastreus slecht. Ik doneer ‘m wel aan de plaatselijke Turbojugend. Aplausje voor het artwork NIGGER RICH

QUIET VILLAGE Silent Movie !K7 Je zou het niet denken als je de muziek van Quiet Village hoort, maar een van de verantwoordelijken is Matt Edwards, beter bekend als houseproducer/remixjedi Radio Slave. Nou tovert Edwards wel meer hobbyprojecten uit de hoge hoed maar deze is de meest bizarre. Ook de minst geslaagde, want een beetje bombastische retro filmmuziek met af en toe een funky ritme in elkaar zetten moet hartstikke leuk zijn om te doen, bij beluistering springt echter bijna het glazuur van je tanden. Mensen met zonsondergangbehang schaffen dit blind aan. CAMILLE JAVAL TEMPOSHARK The Invisible Line Paper and Glue Te doordachte teksten. Ik haat ze. En ja hoor, Temposhark vindt de eigen teksten zo goed dat je ze natuurlijk in het cd-boekje kan teruglezen. Hadden ze niet moeten doen. En tot overmaat van ramp hebben die vervelende indie zeurmannetjes ook nog synthesizers ontdekt. Let op dit soort ongein, gaan we nog veel horen de komende jaren. Een gewaarschuwd Vice lezer telt voor twee. LEMMY CAUTION KILL HANNAH Until There’s Nothing Left Of Us CNR Bij gebrek aan succes met zijn eigen projecten werpt Billy Corgan zich op als pr-figuur die je vooral in Hilversum treft. Kill Hannah noemt hij seksueel, ambitieus en hij prijst hun hoge manier van zingen. Allemaal dingen waarin hij zichzelf herkent. Om er vervolgens aan toe te voegen dat Kill Hannah zijn eigen kwaliteiten overstijgt. Gaap. Raar dat ze met de leugens van de Smashing Pumpkins zanger hun bio openen, want ze hebben hem helemaal niet nodig. Kill Hannah speelt strak. Heeft een pakkende bandnaam. En kan verdomd goeie live shows verzorgen. Fuck de Pumpkins, leve Hannah! PINBALL JIM		ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN Sunday At Devil Dirt V2 Mevrouw Lanegan brengt steeds meer avonden door alleen op de bank, zonder haar Mark. Ze mag hem namelijk delen met heel wat mensen: The Screaming Trees, Queens of the Stone Age, Twilight Singers en sinds kort met Isobel Campbell. De stem van de Schotse zangeres, celliste en componiste wordt twaalf nummers lang gemixed met die van de Amerikaanse zanger, voor de tweede keer. Muzikaal gezien is er niet veel veranderd, wat helemaal geen probleem blijkt—een perfecte ‘moeilijke tweede’. GHOST RIDER THE CHARLATANS You Cross My Path Cooking Vinyl/V2 Vorig jaar begon Radiohead de hype en steeds meer bands geven hun muziek gratis weg. In het geval van The Charlatans is het misschien minder speciaal, want de laatste jaren wil er bijna niemand meer naar ze luisteren. Cross My Path slaat gelukkig weer terug op hun oudere werk: veel keyboards en fijne bassloopjes. De Engelse groep klinkt op hun tiende album heerlijk aanstekelijk, krachtig en gevarieerd—met een dikke vette klodder New Order. THORRR CLINIC Do It Domino/Munich Met het Engelse Clinic kun je alle kanten op. Psychedelica, the Beatles in hun eerste jaren; vuige garagerock of akoestische tranentrekkers? Ze halen nergens hun neus voor op en dat is meteen het probleem met Do It, nu al met voorsprong de meest waardeloze albumtitel van 2008. De lijn ontbreekt en aardige ideeën stranden in onbegrijpelijke creativiteit. Wat mij betreft is dit vijfde album ook meteen hun laatste. HACKERJACK

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >