|
4 MAANDEN, 3 WEKEN, 2 DAGEN
De Filmfreak
Niet de vrijheid tot abortus hebben is naar, niet de vrijheid tot abortus hebben tijdens het regime van Ceau¾escu in het Roemenië van de jaren tachtig is een hel. Een hel die de Roemeense filmmaker Christian Mungiu ons met overtuiging in alle geuren en kleuren laat zien. In deze film—één van de beste van 2007—duiken twee studentes in het illegale abortuscircuit omdat één van de twee niet weet waar de kindertjes vandaan komen. En het miepje is er ook nog te laat bij (zie titel), wat de amateuraborteur speelruimte geeft om de dames te chanteren. Grauw, wrang, pijnlijk, misselijkmakend, alles erop en eraan. Count your blessings.
HARRY SLEDGE
|
|
WHITE HEAT
Living Colour Entertainment
Je ziet ze maar al te vaak: van die mennekes die denken dat ze helemaal hip zijn als ze een print van Pacino uit Scarface op hun shirt hebben staan. Alsof het de oergangsterfilm is (het is nota bene een remake van het origineel uit 1932). Als je dan toch perse voor lul wilt lopen met faux gangster imago, kies dan voor James Cagney’s tronie. Deze original filmgangsta maakte in de brave jaren dertig furore door een vrouw in haar gezicht te meppen met een grapefruit (in The Public Enemy) en bleef hierna decennia lang bikkelharde, lichtelijk psychopathische criminelen spelen. White Heat (1949) is zijn hoogtepunt en wordt nog steeds gequote in films, series, muziek en what not. Maar goed, dat ziet Appie met z’n Scarface shirt niet. Weg met Tony Montana, James Cagney is de man.
HARRY SLEDGE |
|
SEX MACHINE
De Filmfreak/ MushiMushi
Geil is het amper, moderne pink cinema. Maar deze Japanse softporno variant op sexploitation is altijd goed voor wat seksvermaak. Hulde aan dvd-label MushiMushi dat Nippon’s bizarre sekscultuur over het in vergelijking preutse Holland uitstort. Sex Machine (aka The Strange Saga of Hiroshi the Freeloading Sex Machine) is één van de nieuwste releases, een volkomen bezopen mix tussen koddige sex (waar gaat die komkommer heen!), de krekelvechtsport en, natuurlijk, een einde met knudde special-effects. Als Westerling is er geen touw aan vast te knopen—als Japanner waarschijnlijk ook niet—maar goed, dat is half the fun. Wel jammer is dat één pink film van een uur (de standaardlengte van het genre) zonder enige extra’s nogal mager is voor een zelfstandige release. Meer voor minder graag!
HARRY SLEDGE |
