NIEUWSBRIEF

CLAIRE PAIN Vice: Waarom was je zo aangetrokken tot mode en specifiek juwelen? Claire: Na mijn Grafische studies (op Lycèe Auguste Renoir) was het vrij logisch om mode te gaan volgen (op Les Ateliers Fleuri Delaporte). Daar was ik uitgekozen door de tien beste Franse designers, om mee te doen aan een internationale wedstrijd voor jonge ontwerpers, Le Gant du Troisième Millènaire. Ik kreeg de eerste prijs. Ik hou van design, ik hou van objecten—vooral speelgoed. Mijn juwelen zijn speels, zoals speelgoed, maar ook decoratief. Daarom ben ik waarschijnlijk meer op mijn gemak bij het maken van juwelen dan bij kleding. De meeste jonge ontwerpers willen alles zelf doen—creëren, produceren, netwerken, verkopen, enz. Was dat ook zo voor jou toen je pas begon? Het is inderdaad echt moeilijk om alles zelf te doen, maar wanneer je helemaal alleen begint heb je weinig keus. Je moet wel multi-tasken. Nu heb ik een vaste groep van vrienden die me helpen met publiciteit, en mijn vriend is een fotograaf en die helpt mij ook. Wat is je mening over de franse mode scene, op creatief en economisch vlak? Hoe is het om een jonge moderne ontwerper te zijn in Frankrijk? Het is in Frankrijk eigenlijk vrij moeilijk om een jonge ontwerper te zijn; als je niet genoeg geld hebt, of connecties in de industrie, is het een lange weg naar succes. Maar je mag niet ontmoedigd raken, je moet erin duiken en ervoor gaan. Je mogelijkheden creëren, publiciteit genereren, naar evenementen gaan en aan wedstrijden meedoen. In welk land heb je tot nu toe veel succes gehad? In het begin was het vooral Japan dat erg openstond voor mijn ontwerpen, maar per September wordt mijn nieuwe collectie verkocht op bepaalde plekken in Frankrijk, zoals bij Colette en Printemps. Wat was je inspiratie voor jouw 2008 collecties? Voor de zomer 2008 collectie ben ik geïnspireerd geraakt door Hollywood. Ik wou een eer bewijzen aan de sterren door hun afbeeldingen in gouden medailles te plaatsen. Ik maakte pins en kettingen met “mirror mirror” erin gegraveerd, om hun egos te strelen. Ik maakte ook kettingen van vintage brillenglazen. Voor de winter 2008 collectie ben ik naar de natuur gegaan, ik gebruikte hout waarin ik woorden graveerde. Ik speelde met stukken berk waarin ik “touch my wood” graveerde; ik had plexiglas dieren die “I’m hungry like a wolf” zeiden; en ik maakte kettingen in de vorm van dennenappels en ook bomen verwikkeld in kettingen. De nieuwe collectie daagt je uit om het aan te raken. “Wood you?”		FEBRUARY Vice: Hoe ben je begonnen in de modewereld? February: We zijn beide naar de mode academie gegaan, en na een aantal jaren in de Milanese pret-à-porter realiseerde we dat we iets moesten maken dat van ons was. Sinds 2003, dankzij een aantal Japanse investeerders, zijn we begonnen in februari. Wat heeft je geïnspireerd voor je nieuwe collectie? Veel dingen. De films van Antonioni, de kunstinstallaties van Raynaud, maar ook de interessante tegels in onze badkamer. We richten ons op een simpele, propere collectie, gebaseerd op simpele geometrische voren, zoals vierkanten en cirkels. Je zou kunnen zeggen dat het een basiscollectie is. Als je dat niet waardeert, kun je onze collectie ook niet appreciëren. Ik vind het leuk dat het erg nauwkeurig en eenvoudig is, maar toch stralen de collecties een gevoel van plezier en speelsheid uit. Omdat we veel basisvormen gebruiken, hebben we meer vrijheid in de rest. We willen kleding maken waardoor mensen zich op hun gemak voelen, kleding waarin ze zich fijn voelen. Simpele, basis kledingstukken, zijn voor ons een manier om je leven minder ingewikkeld te maken. Om dit doel te bereiken is een vorm van speelsheid en ironie zeer belangrijk. Wie zijn jullie favoriete ontwerpers? We zijn grote fans van wat Raf Simons doet voor Jil Sander: we houden van zijn simpele lijnen en nauwkeurigheid. De nummer één blijft Pierre Cardin. Hij was de eerste ontwerper die zich niet vastpinde op de klassieke interpretaties van kleding. We vinden het feit dat hij zijn naam zet op alles wat hij doet ook geweldig: kleding, pennenhouders, vliegtuigen, vorken... het is een beetje hoerig maar op commercieel vlak is het bewonderingswaardig. We slapen allebei op matrassen van Pierre Cardin. Als je een fictioneel figuur zou kunnen kleden, wie zou het zijn? We zouden graag costume designers willen zijn voor de figuren in Miguel Angel Martin's Brian the Brain. Als ontwerper, wat zie je als een teken van succes? Smokkelwaar versies van je kleding die verkocht worden op de markt. Dragen jullie je eigen ontwerpen? Natuurlijk. We vinden het leuk om dingen te dragen die nooit de productie hebben gehaald. Het zijn onze illegale kinderen.

ROMAIN BRAU

Vice: Hoe lang ben je al bezig met mode?

Romain: Toen ik 6 of 7 was begonnen ik al te prutsen met stofjes. Mijn moeder is schaatslerares, dus ik was gek op alle glitter en glamour van het ijsschaatsen, maar ik was bang om iets creatiefs te doen. Ik bleef maar denken aan hoeveel mensen dit beroep wel niet doen en ik wist niet of ik genoeg talent had.

Kreeg je veel steun van je ouders?

Niet echt. Mijn vader wou dat ik advocaat werd, mijn moeder wou dat ik dokter werd. Ik was echter een enorm slechte student, ik had alleen goede cijfers voor tekenen en sport.

Hoe zou je je eigen stijl beschrijven?

Ik heb een rijke, zware en nogal decadente stijl. Mijn stijl is een beetje verwant met die van de 17de eeuw, maar ik werk ook graag met etnische invloeden om het barokke gevoel te breken. Ik gebruik vaak kostbare materialen zoals leer, borduurwerk, bont of kristal, zoals Swarovskikristal en tweedehands gorillabont.

Waar haal je je inspiratie?

We hebben op school een geweldige bibliotheek, waar ik uren kan doorbrengen. Ik zoek er vooral naar de glamour die ik hier in Antwerpen mis, met heel dat revolutionaire undergroundgedoe waar ze hier zo mee bezig zijn. Dat past echt niet bij me.

Zie je nooit iets interessant in het straatbeeld?

Nee, niet echt. Enkel saaie dingen.

Ow, wat vind je van de Belgische modewereld?

Er zijn een paar ontwerpers die ik echt briljant vind, zoals Haider Ackermann, maar de anderen zijn vaak te conceptueel en klassiek bezig.

Wat voor soort mensen wil je je kleding zien dragen?

Jonge jongens, tussen 17 en 25, die zich verloren, depressief en droevig voelen. Ik wil met mijn stijl iets toevoegen aan iemands leven. Mijn kleren zijn meer dan oppervlakkige decoratiestukken, ze geven een antwoord op alle vragen waar je mee zat toen je opgroeide. Ze moeten je beschermen en troosten.

Wow, da’s niet niks. Welke recente modetrend zou je verbieden, als je kon?

Oh, ik haat dat klote Tecktonik gedoe. Wat die gasten dragen… een kapsel en een kleurenpallet van tien jaar geleden... Ik haat het.

Ok, laatste vraag, waar zie je jezelf over tien jaar?

Ik zou het cool vinden om een bizar, verborgen rijk te hebben in de bergen, terwijl een verborgen team voor me werkt in een of andere beroemde stad en ik zou doen alsof ik het was.


TOPPERS VAN MORGEN | 1 | 2 |

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >