 |
 |
New Yorkse chicks willen er vandaag de dag niet meer snoezig en onschuldig uitzien—ze willen obscuur en smerig zijn en dat misschien zelfs op speed en heroïne. Ze willen er excentriek uitzien. Daarom is dit ook de zoveelste revival van de Edie Sedgwick look. Op een willekeurige avond in een willekeurige bar vind je tenminste één meisje dat wanhopig probeert de geest van de overschatte poor-little-rich-girl uit te dragen, die de overschatte Andy Warhol veelal uitbuitte. Deze dames dragen aanbiddelijke mini-jurkjes met de meest angstaanjagende, meest pijnlijke hakken die er zijn. Als je een voetfreak bent, is New York City op dit moment je Shangri-La.
Parallel aan de Edie’s verkeren de Mary-Kate Olsen wannabes. Dit zijn de piepkleine dingetjes die je bij Starbucks in de rij ziet staan, terwijl ze zonder mededogen hun BlackBerrys verslinden. Ze dragen enorme lompe schoenen en reuze capuchons, die hen tegen hun natuurlijke vijand, het daglicht, beschermen. Essentieel voor deze look zijn de huiveringwekkend en gigantische ringen (aan elk vinger) en dito laskap als zonnebril. Nu is het nog maar afwachten tot ze er achterkomen dat Bono al in de jaren negentig vergelijkbare troep op zijn neus droeg.
Deze meiden blaffen harder dan iedereen en laten zich daarom vaak omringen door wildebrassen. Zij zijn de kortharige androgyne types die je om elf uur ’s ochtends al kettingrokend in de rij buiten bij Earnest Sewn ziet staan—Ze zijn allemaal nog steeds totaal bezeten van James Dean en Morrissey en derhalve constateren we, na drie jaar, officieel dat deze mooie, goed aangepaste rijke modesukkels de Smiths helemaal geruïneerd hebben voor de echte fans. Dus, fuck you!
De modestijl van de heren in downtown New York zijn totaal met elkaar versmolten. Het is precies dezelfde mode—maar dan met verschillende accessoires voor verschillende crews. Als je naar Justice en LCD Soundsystem luistert, heb je waarschijnlijk een paar lakleren hoge veterschoenen van Schmoove en draag je een broek die zo strak zit dat je er alleen met de hulp van talkpoeder inkomt.
Ben je een skater en luister je naar Children of Bodom? Dan garanderen we dat je een levenslange voorraad geruite overhemden en dito jassen in je kast hebt hangen. Deze gasten zijn altijd omgeven door een ploeg goeduitziende mannelijke ‘fans’, die of bij Opening Ceremony werken of wanhopig proberen eruit te zien alsof ze bij Opening werken.
Als deze Tompkins-skater-fans het geluid van rollende wieltjes op de stoep horen, krijgen ze een Pavloviaanse stijve pik. Ze dragen ook kilo’s plaid, maar normaliter met een Mr. Rogersesque vest (deze is alomtegenwoordig en zelfs doorgedrongen tot de absolute bodem van de New Yorkse samenleving, aka marketingmensen) en soms een vlinderdasje. Ze dragen ook de meest bizarre sieraden—kleine dingen die van baby-poematanden of iets dergelijks zijn gemaakt. Nu en dan zie je deze soort ook met een ‘murse’ (mannentas) van stijlvolle merken als Prada of Jack Spade. |
|
 |
|
|
|
|
|
| Fotos, text, and styling: Annette Lamothe-Ramos |
CONTINUED
GLOBAL TREND REPORT 2008 | Londen | Parijs | Helsinki | Berlijn | Barcelona | Wenen | Melbourne | Amsterdam | Stockholm | Los Angeles | New York | Antwerpen | Milaan | Tokio |
READ/POST COMMENTS | |
