NIEUWSBRIEF

Het kostte ons weken om geschikt beeldmateriaal te krijgen van White Hills. De meeste dingen die Dave ons stuurde bezorgden ons ter plekke migraine, maar dit ongebruikt CDr-artwork leek wel een foto van Jack The Ripper op acid en dat vonden we wel tof. Artwork door Dave W.

De Pakistaan achter mijn hoek is blij. Zijn “Phoneshop Ali Baba” maakt gouden tijden mee. De computers zijn bezet met chatters, er worden furieuze familieruzies in het Arabisch uitgevochten via zijn telefoonlijn en ondertussen worden er nog wat pakken Dorito’s doorgejaagd. De stank van de rotte beschimmelde tussenmuur van het telefoonhok doet me kotsen, maar “pas problème” zegt de Pakistaan met één arm, en hij spuit Wc-AquaFresh tegen de muur. De stank (Doritos, rot hout, WC spray) is niet meer te harden, maar goed, een mens moet er wat voor over hebben om psych-noiseband White Hills te interviewen. Ze hebben net “Heads on Fire” uit, een album dat ze met een Hawkwind-suppo in hun gat hebben opgebouwd uit 320 lagen gitaarmuur, maar zijn nog op zoek naar zalen voor hun Europese toernee in mei.

Vice: Is het dan zo lastig om een zaal te vinden waar jullie hier kunnen optreden?

Dave (White Hills): Nee, de mensen zijn gewoon bang om een risico te nemen. Daarom willen ze White Hills niet laten spelen. Voor mij maakt het niet uit waar we staan, als iemand ons een kans wil geven, dan spelen we. Begin mei spelen we zelfs in een living van iemand in Brussel. White Hills live in een living, het maakt me allemaal niets uit.

Nog nergens voor meer volk gespeeld dan voor wat mensen in hun zetel?

Toch wel, we speelden eens in het voorprogramma van Julian Cope in Londen. Onze drummer kon niet meekomen, maar Julian kende een gast die wou meedrummen. We hadden hem nog nooit ontmoet, we deden één soundcheck en dat was het. Ik was zenuwachtig als de dood, ik durfde niet opkijken. Tijdens het tweede nummer checkte ik toch even het publiek en ik zag enkel op en neer gaande koppen.

White Hills blaast versterkers vol open, niet bezorgd om je oren naar de kloten te spelen?

Nee, man. Ik draag oordoppen. De enige groep die mijn oren mag opblazen was Sleep. Dat is het luidste dat je kan gaan.

Waarom was het zo moeilijk om ons een foto van je band te bezorgen?

Ik wil niet dat de leden van de groep White Hills vertegenwoordigen. Ik wil niet met mijn kop op de foto, laat dat maar aan de pretty boys. Dat de mensen maar vooral naar de plaat luisteren: “Heads On Fire” maakt het geluid van iemand die zijn kop afbrandt.

Zou jij je hoofd ooit in de fik steken?

Nee, jij? Misschien wil ik wel iemands anders’ kop in brand steken. Zoals de gasten die, zonder dat we het weten, dit telefoongesprek aan het opnemen zijn voor de staatsveiligheid. Ik ben die hele verkiezingscampagne hier in Amerika kotsbeu. Misschien dat er in de politiek wel enkele koppen in de fik vallen te steken, het draait er toch alleen maar om het geld.

JERUSALEM
www.whitehillsmusic.com

Laat een reactie achter