NIEUWSBRIEF

INTERVIEW DOOR AMY KELLNER

Je weet hoe homo’s rekruteren, toch? Want dat doen ze, en Girls Like Us Lesbian Quarterly is de perfecte brochure voor leuke jonge vrouwen die neigen naar de duistere kant. Het is een superstijlvol blad, vol interviews met iconische lesbiennes en foto’s van lekkere, vreemde meisjes, en het wordt gelezen door slimme arty types die denken dat de L in ‘L word’ voor LAME staat. Jessica Gysel begon met het maken van GLU in 2005, samen met grafisch ontwerper Kathrin Hero. Het blad wordt gepubliceerd door Sophie Mörner, de uitgever van Capricious (een heel goed fotomagazine). We weten allemaal dat Nederlandse lesbo’s tof zijn. Sophie Mörner is Zweeds, en Zweedse lesbo’s zijn ook tof. Lesbo’s zijn dus tof en lusten ons allemaal rauw. We belden lesbische Jessica op haar lesbische telefoonnummer in lesbisch Amsterdam om haar wat vragen te stellen over GLU, en uiteindelijk wist ze ook ons te rekruteren. We zijn nu echte potten. Bedankt Jessica, we zien je op het volgende lesbische feestje!

Jessica Gysel: Ik ben blij dat ik een keer niet hoef te interviewen.

Vice: Oh ja, de rollen zijn omgedraaid, lesbo. Kun je je magazine beschrijven? Het is een lesbisch kwartaalblad toch?

Dat is niet helemaal waar. Ik vind het woord quarterly gewoon leuk, zodat het lijkt alsof we vier keer per jaar uitkomen, maar eigenlijk is het drie keer. We verdienen er geen geld aan, we doen het uit liefde, daarom kunnen we het niet te vaak doen. Misschien op langere termijn wel, als we meer advertenties op een reguliere basis kunnen krijgen.

Heb je nog een andere baan? Een ‘echte’ baan?

Ja. Ik heb al tien jaar een eigen marketing en communicatiebedrijf. We geven advies over trends en voorzien bedrijven van zogenaamde opinion leaders. We doen veel met Absolut en K-Swiss. Daar verdien ik m’n geld mee.

Dat soort mensen zetten wij het liefst voor een muur, om ze vervolgens overhoop te knallen. Maar jij bent oké omdat je een Zweedse lesbo bent en het feit dat je GLU maakt ook iets over jou zegt. Maar hoe ben je er precies mee begonnen? Eerst maakte je een magazine genaamd Kutt, toch?

De jongens achter Butt magazine, Gert Jonkers en Jop van Bennekom, zijn goede vrienden van me. Kort nadat ze met Butt begonnen waren, zaten we een keer samen aan tafel en ze grapten dat we wel een vrouwelijke versie van Butt konden maken en het dan Kutt konden noemen. Het was even leuk, maar nooit echt serieus. Het voelde gewoon niet helemaal goed. Mensen vergeleken ons te vaak met Butt, en de jongens wilden dat de stijl precies hetzelfde was. Ze wilden dat ik een heavy leernicht-achtig blad maakte.

Ja, Butt heeft een heel specifiek sleazy/arty macho seks thema.

En toen Butt begon, was de mannelijke homomedia zo mainstream, dat het makkelijk voor ze was om deze niche in de markt te pakken en het hun eigen te maken. Maar voor lesbiennes is het totaal anders. Ik vind dat lesbiennes meer glamour verdienen, omdat we toch al zo in een hoek gedrukt worden. Kutt was leuk, maar GLU is wat volwassener. Er is iets langer over nagedacht.

Het klinkt logisch dat je meer je eigen ding wilde doen. Hoe bepaal je wat wel en niet in het magazine komt? Wat zijn je criteria?

Ik wil gewoon een goede mix tussen oud, jong, beroemd, niet beroemd, mainstream mensen zoals Leisha Hailey, maar ook onbekende mensen. Mode, muziek, schrijvers, artiesten—ik wil dat het behoorlijk divers is.

En het zijn altijd vrouwen?

Ja. We doen nooit iets met mannen.

Nooit, maar dan ook echt nooit mannen?

Nee. Maar in de volgende issue hebben we wel een interview gedaan door een man. En we hebben door mannen gemaakte foto’s ontvangen, zoals Richard Kern en Wolfgang Tillmans.

Dus je laat mannen wel foto’s maken en schrijven, maar de onderwerpen zijn altijd vrouwen.

Precies. Ik denk dat mannen vaak wel begrijpen hoe een lesbische identiteit eruit zou moeten zien. Misschien omdat ze objectiever zijn. Misschien omdat ze niet zo’n vreemde manier hebben van… Ik moet voorzichtig zijn met wat ik zeg, anders kom ik nog over als een lesbohater! Maar je begrijpt wel wat ik bedoel.

Natuurlijk, lesbiennes zijn heel gevoelig wat ‘identiteit’ en dat soort crap betreft en willen geen stempel opgedrukt krijgen.

Ja, ik wil gewoon meer openheid. Toen we een cover hadden door Richard Kern kreeg ik allemaal mailtjes van meisjes waarin ze schreven: “Ik kan niet geloven dat je met hem werkt! Ik ken tien lesbische fotografes die hetzelfde zouden kunnen doen”. Ik zei, oké, laat maar zien dan, want ik denk het niet!


CONTINUED
CRAZY GLU | 1 | 2 |

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >