Iedereen kan op tilt springen of zich vrolijk/droevig voelen door muziek. Toch zijn het alleen sneue muzieknerds die het er de hele tijd over moeten hebben. Na het lezen van deze derde zin weet je zelf eigenlijk heel goed dat jij ook deel uitmaakt van het platenrukkersgilde (rukkers ja, want waarschijnlijk ben je geen meisje).
Voor mijn ex-vriendin was dergelijke onzin ooit de reden om het toch maar uit te maken. Als mijn broer en zijn platendraaimaat langskwamen, moest ze altijd (en vaak uiteindelijk terecht) vrezen dat er elke anderhalve minuut een totaal andere tune uit de speakers werd geknald, waarbij de typische, vergezellende kreten gezocht moeten worden in de trant van ‘jaaahaaa!’, ‘nu!’, of ‘nee, nog effe wachten!’. Schuimbeksessies noemden broer Matoi (eigenlijk Matthieu, maar dit konden de Chinese eigenaren van het Indonesische restaurant waar we patatbezorgers waren niet uitspreken) en ik dit met veel liefde.
Vooral de minder subtiele dwarsbalken van het muzikale spectrum lenen zich voor deze tak van sport. De in-your-face, recht-voor-zijn raap ofwel bombastische ritme-, melodie- en zang- ofwel schreeuwpartijen. Hoewel muzikale bombastica genreoverschrijdend is en er moeilijk een beginperiode is aan te wijzen, zijn de Monks in de jaren zestig, met hun boodschap dat het nu toch echt “Monktime” is, toch wel pioniers te noemen. De daarop volgende boodschap van Iggy Pop dat hij zo graag je hond wil zijn, past ook prima in dit straatje.
Onder de huidige vaandeldragers van het bombastische genre bevindt zich onder andere godenzoon Duran Duran Duran. Tijdens een optreden onlangs in Occii blies hij met zijn criminele decibellen het in geringe mate aanwezige publiek in zijn geheel naar de achterkant van de zaal. Met zijn ogen wit wegdraaiend was hij al springende op het podium de enige die er blijkbaar geen probleem mee had zijn oren compleet te verminken. Op een goed moment verloor het joch zijn evenwicht en flikkerde achterover van het podium, daarmee alle kabels met zich meeslepend, wat tot een vreselijke knal en een uitermate bot einde van het optreden leidde. Wellicht is Duran Duran Duran daarmee de ongekroonde koning van de tactloosheid.
Ook aardig tactloos zijn de Friese Suicidal Birds. Ze geven geen fuck om hun uiterlijke verschijning of het moet zijn dat ze zo rock ’n’ roll en zo lelijk mogelijk op de gevoelige plaat willen worden vastgelegd. Ze fladderen namelijk niet al te elegant rond op het podium tijdens optredens. Dit weinig glamoureuze imago lijkt op een geheimzinnige manier tegenstrijdig met een van hun meest uit het oog springende teksten “I wanna buy me a brand new car”, en dat tien keer. De schreeuwpartijen van de leadscreamer vormen een volmaakte harmonie met de meest brakke en rammelende productie die de Nederlandse popmuziek anno 2008 rijk is.
Bij vlagen ongekend ruig is Black Dice, dat een buitenbeentje vormt in de rondom LCD Soundsystem gebreide Output/DFA kliek. Waar het gros van deze New Yorkse plebs op een gay/not gay toontje hippe dingen loopt te roepen, is Black Dice de rock ’n’ roll tegenhanger van jazzanarchist Pharoah Sanders (de laatste gaf onlangs op bejaarde leeftijd een ongekend chaotische show weg in het Bimhuis). Het verschil is alleen dat Sanders’ vocalisten pretendeerden te schreeuwen vanuit een spirituele noodzaak, terwijl in het geschreeuw dat Black Dice voortbrengt slechts het hedonistische levensmotto van de Big Apple doorklinkt.
Minder tactloos, maar daarom niet minder bombastisch, zijn The Extencionicers, die met hun rockende hammondorgel geregeld de stamgasten van minuscule etablissementen als Café Van Leeuwen aan de Amsterdamse Utrechtsestraat het spuug in de mondhoeken doen ophopen. Ook de bandleden zelf verliezen meestal heel wat vocht, vooral de organist die ook de bas (met zijn voeten) bedient. Als je op zondagmiddag in Amsterdam naar een heel smerige band zit te kijken waarvan alle leden hun tong uit de mond hebben hangen, weet je dat het om de Extencionicers gaat.
CHRISTIAAN DE WIT
Een selectie uit de concerten waar de komende tijd geen blad voor de mond/gitaar zal worden genomen:
Claw Boys Claw (o.a. 7 maart, Tivoli, 11 april, Doornroosje, 22 mei, Effenaar)
Black Dice (13 maart, Paradiso)
Dj Shadow en Cut Chemist, de laatste is tegenwoordig flink op de rockabilly tour. (21 maart, Paradiso)
The Suicidal Birds (27 maart, Theater in de Nes)
Aidswolf (25 mei, Occii)
