MEER UIT DIT NUMMER

Alich Kabbah kijkt in een open graf op de stadsbegraafplaats van Ascension.

LEVENDE DODEN - DEEL 1

Schedels en botten in Sierra Leone

TEXT DOOR DANNY GLENWRIGHT
FOTO’S VAN KATRINA MANSON

Ik buig voorover en kijk in een open graf. Ik probeer mijn evenwicht te bewaren. Een jongen staat naast mij, hij is lid van een groep jongeren die zichzelf Skull and Bones noemt. Hij wijst naar het graf en zegt: “Kijk, zie je het hoofd?” Ik zie niets, dus trekt hij de grafsteen iets verder van zijn rustplaats. Met gemak laat de steen zich verplaatsen door de jongen. Na jaren van verwaarlozing is de steen gebroken, het afbrokkelende graf is open en brengt op deze manier de lang geleden overledenen weer bij de levenden. We zijn op de Freetown Ascension Town Cemetery in Sierra Leone.

De jongen, Alich Kabbah, knielt bij de grafsteen en, vooroverleunend, stopt hij zijn hoofd dieper en dieper in deze zwarte kuil. Ik ben bang dat hij erin valt. Het schemert, en al uren dreigt de hemel met noodweer. Het kraakt en rommelt boven ons. Ik zie de versplinterde doodskist en het vervallen lichaam in het graf onder mij. “Kijk, daar is het hoofd”, zegt Kabbah, terwijl hij naar het lijk wijst. Twee dagen geleden, voor deze akelige ontmoeting, kwam ik Kabbah tegen. Hij was stoned, dronken en blij met wat aanspraak te hebben, redde hij mij van de verzengende hitte van Freetown en bracht mij naar deze beschaduwde plek, achter een uiteenvallende tombe waar een paar van zijn vrienden wonen.

De 24-jarige heeft een lange staat van dienst bij de Skull and Bones, ook wel de Vrienden van de Doden genaamd. Kabbahs ouders vluchtten 10 jaar geleden uit de regio van de diamantmijnen in het oosten van Sierra Leone. De elf jaar durende burgeroorlog was toen op zijn hoogtepunt en maakte van dit eens zo welvarende stukje West-Afrika, een hel op aarde. De ouders van Kabbah konden niet meer voor hem zorgen. Armoede en honger dreef hen ertoe dat zij hun zoon op de begraafplaats moesten achterlaten. Zij liepen daarna door. Kabbah is er nooit weggegaan.

Een van de Skull & Bones voetbalspelers met hun mascotte.

De Skull and Bones gang bestaat uit zo’n 200 jongeren, en net als hen woont Kabbah in en rond de begraafplaats. De crew delft graven, construeert grafzerken, wiedt tropisch zeer hardnekkig onkruid (helemaal wanneer rouwenden een paar muntstukken hiervoor naar de jongens gooien), rookt een heleboel wiet en drinkt palmwijn. Oh ja, en de jongens maken af en toe een babbeltje met de doden. Kabbah wiegt heen en weer wanneer ik vraag naar zijn occulte praktijken. Het Skull and Bones voetbalteam, The Luma Boys, moeten een belangrijke wedstrijd spelen tegen een ander team uit Freetown, hij kan niet wachten tot de wedstrijd begint. Steunend tegen een graf, zit hij naast de mascottes: drie geschilderde echte mensenschedels op stokken geprikt. Hij springt op om een van de schedels al pompend in de lucht te duwen als er een paar spelers voorbij komen op weg naar het veld. “Sommige doden kende ik vroeger, ik werkte zelfs voor hun families”, zegt hij, terwijl hij op en neer springt op een betonnen deksteen. “Nu helpen ze mij tombes bouwen, ze laten mij zien hoe het moet. Ik communiceer met ze.”

Volkomen ineens, maar perfect gedramatiseerd, zo lijkt, sluipt er een hagedis uit een van de oogholtes van een schedel. Het dier mist een deel van zijn staart, knikt een paar keer naar de zon, en verdwijnt in de andere oogholte. Kabbah neemt een hijs van z’n joint en blaast rook richting het schepsel. Dan gaat hij weer zitten. “Ik vind het lekker om hier te wonen, ik ben gewend aan de dood. De doden zijn mijn vrienden, ‘s nachts en ‘s morgens. Ik slaap met ze…”

“We zijn altijd met de doden”, breekt Christopher Benjamin in. Ook een Skull and Bones veteraan en zelfbenoemd voorzitter van de gang. “We werken op de begraafplaats, we slapen op de begraafplaats, we eten op de begraafplaats…”

Benjamin (37), woont al 22 jaar in Ascension Town. Voor de doden is hij niet bang, eerder voor de levenden, zoals de politie. Regelmatig bedreigen, arresteren en stelen ze van zijn jongens. Hij vertelt mij hoe de gang met geesten praat. “We gebruiken kolanoten om met de doden te spreken”, zegt hij.


CONTINUED
LEVENDE DODEN | 1 | 2 | 3 |

Laat een reactie achter