|
|
 GERELATEERDE ARTIKELEN
|
||||||||||||||||||||||||||||
MUGISONZiet Zichzelf Meer Als Priester Of Tovenaar
Ik ben nooit in IJsland geweest, maar als ik naar Mugison luister, wordt mijn beeld van het land toch aardig bevestigd: koud, mysterieus en ruig. Hij treedt op met een gitaar, samples en een laptop. Maar ook soms als duo op akoestische gitaar, of, zoals op z’n laatste album Mugiboogie, met een hele band. Hij verkocht 10.000 cd’s in IJsland en aangezien er maar 300.000 mensen wonen, is dat voor dat land een best aantal. Hij won er verschillende prijzen, waaronder één voor beste album, en zijn lied Murr Murr werd verkozen tot nummer van het jaar. Van harde blues en vage samplenummers tot intens, emotioneel en scheurend akoestisch: je hoort het allemaal terug op de drie albums die hij tot nu toe heeft uitgebracht. Örn Elías GuðMundsson ziet eruit als iemand die net op de boot naar kabeljauw is wezen hengelen, en dat kan kloppen, want hij was visser. Net als cliniclown en bankmedewerker overigens. Who cares. Want wat een stem, wat een muziek. Vice: Je muziek doet me denken aan IJsland, maar ik ben er nooit geweest. Kun je je dat voorstellen? Mugison: Ik woon in een klein dorpje op het platteland, zo’n 7 uur rijden van Reykjavik. Er is veel vrijheid en natuur. Ik zie het als een baard. Een soort Russische maffia-achtige vorm van ruigheid. Ik denk zeker dat ik daar iets van meeneem in mijn muziek. Hoe kijken de mensen uit je dorp naar een muzikant als jij? Mensen in IJsland zijn behoorlijk down to earth, zeker in de plaats waar ik vandaan kom. Ze hebben jarenlang van de visserij geleefd, hoewel dat de laatste jaren begint af te nemen, het zakenleven kom steeds meer op. De zakenmannen van nu zijn de vissers van vroeger. Toch zijn ze er nog wel. Een mooi voorbeeld is een oude visser, een ruig type die graag door de storm fietst—ik weet ook niet waarom. Altijd als hij me tegenkomt roept hij “Hé Mugi, ga een echte baan zoeken”. Natuurlijk loopt hij met me te fucken. Maar in het dorp waar ik woon, ziet het dagelijks leven er gewoon heel anders uit dan waar ik mee bezig ben. Word je herkend op straat? Ik denk dat ik niet zo’n type ster ben. Ik word wel eens herkend, maar mensen worden niet meteen hysterisch. Het scheelt ook dat ik in een klein dorpje woon. Maar ik stapte ooit uit het vliegtuig in Hamburg, en ik had nog geen vaste grond onder mijn voeten of iemand viel voor me op zijn knieën, terwijl hij “Oh Mugison!” riep. En dan zit het hoofd van zo iemand dicht in de buurt van een gevoelige plek, weet je. Toen ik even later door Hamburg liep, voelde ik me echt een held. Maar dat veranderde al snel toen hij niet eens kwam opdagen bij het optreden, er waren maar tien mensen. Ik sliep die avond op een matras in een kamer boven de zaal waar ik speelde, en op een gegeven moment voelde ik iets plakkerigs aan m’n rug. Bleek het sperma te zijn van iemand van de ruige rock ’n roll band die er de avond ervoor had gespeeld. Toen was het al snel gedaan met mijn sterallures. Af en toe een schouderklopje is fijn, prijzen geven me ook meer een soort ‘medewerker van de maand’ gevoel. Neem je jezelf serieus? Ik ben geen dokter of advocaat, dus zo serieus neem ik mezelf niet, en hoef ik mezelf ook niet serieus te nemen. Ik hoef geen levens te redden. Ik zie mezelf meer als een soort priester of tovenaar, ik breng entertainment, wat mensen hopelijk even tijd en ruimte doet vergeten. Ik heb mailtjes gekregen van mensen die seks hebben op mijn muziek, of het gedraaid hebben tijdens hun bruiloft. Dat vind ik fantastisch. Wat doen jullie daar in IJsland om een leuke tijd te hebben? Ik kijk graag naar mijn twee zoontjes, hoe ze spelen, vechten en de boel afbreken. Het is een soort real-life cartoon. Verder drinken we bier, spelen we piano, houden we orgies of organiseren we wifeswaps. Te gek. MARK VAN DER PLOEG
| ||||||||||||||||||||||||||||||
