RECENSIES
|
|
|
|
|
|
|
|
|
JAY REATARD
|
|
BLAK TWANG
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
GANG GANG DANCE
|
|
DEPARTMENT OF EAGLES
|
|
MADLIB
WLIB AM: King of the Wigflip
Rapster Records/ BBE/PIAS
|
 Laatste album in de Beat Generation-serie, een soort DJ-Kicks voor hiphop-producers. The Beat Kondukta doet wat ie altijd doet: een eindeloze intro van een Roots-album aan elkaar mixen. Vermakelijk voor de liefhebber.
SLAGCONDUCTEUR |
|
PARIS
Acid Reflex
Guerilla Funk |
|
 |
BLAK TWANG
Speaking from Xperience
Abstract Urban
|
 Black Twang is de Def P van Groot Brittanië. Zelfde swagger, zelfde arrogantie, zelfde neiging om uitgekauwde boom-baphiphop door je strot te duwen, 24 tracks lang. ‘So Rotten’ klonk enkele jaren geleden nog vitaal, maar Twang lijkt met de doorbraak van MC’s als Kano, Wiley, Dizzee en Lethal Bizzle definitief naar het bejaardenbankje verwezen. Kan ‘ie fijn samen met Def over vroeger lullen toen hiphop nog écht vet was.
SWORDING |
|
 Op Acid Reflex staan 15 nummers die zo vol woede en ontevredenheid zitten dat zelfs Dead Prez zou zeggen: “Gast, doe effe rustig.” Op zijn eerste soloalbum sinds Sonic Jihad uit 2003 heeft Paris het nog grotendeels over dezelfde zaken: politiegeweld, andere rappers, negers die elkaar overhoop schieten, religie, etc. Toch heeft hij nog een hele rits andere onderwerpen gevonden om zich over op te winden, met een hoofdrol voor Obama. Op ‘Violence of the Lambs’ (met Reverend Wright-sample), laat P-Dog weten dat het meer dan een zwarte president kost om de VS uit de shit te krijgen. De rapper, producer en part-time effectenhandelaar heeft ook nog wat gevoelens onder woorden gebracht met betrekking tot 9/11, Irak en de aanwezigheid van Amerikaanse troepen aldaar, en dit alles op beats van zijn door Warren G geïnspireerde, jaren ’90 funk tracks. Acid Reflex voelt, net als zijn andere zes albums, als een reis terug naar een tijd toen rap nog politiek geëngageerd was en blanke mensen er schijtbenauwd voor waren.
CHUCK DEEZ |
 |
|
|
|
BURAKA SOM SISTEMA
Black Diamond
Fabric/Enchufada
|
Ik zou dit moeten haten. Sterker nog: ik zeg vaak tegen mensen dat ik Buraka Som Sistema en hun Wucka-Wucka-wereldmuziek behoorlijk kut vind. Maar sommige delen van dit album zijn gewoon briljant geproduceerd. Ze nemen stukjes grime, maken het dansbaarder en mixen het met de verfijndere elementen van dubstep, hip-hop en techno—ik hoor er LFO in—om het uiteindelijk te doen samensmelten met fantastische Afrikaanse percussie. Eigenlijk een perfecte formule voor fijne dansmuziek.
CHEEKY BANTER |
|
SPANKROCK & BENNY BLANCO
Bangers & Cash
Downtown Records |
 Gezien het artwork en titels als B-O-O-T-A-Y, Shake That en PU$$Y was het deze recensent al snel duidelijk dat hij hier geen project van een introverte singer-songwriter in zijn cd-speler stopte. Beroepsviezeriken Spank Rock en Benny Blanco hebben de handen ineengeslagen voor een soort eerbetoon aan 2 Live Crew. Het resultaat van deze huisvlijt deed afgelopen mei een ministofwolkje opwaaien. De videoclip voor het nummer ‘Loose’, een soort hardcore-versie van NERD’s ‘Lapdance’, was enkele conservatieve bloggers een doorn in het oog. Deze EP in albumvermomming is echter vooral vermakelijk en doet precies wat het claimt te doen, gezien de vele draaiende kontjes van de vrouwelijke collega’s die zich rond mijn bureau hebben verzameld.
ZWABBER |
|
ZOMBY
Where Were You In ’92?
Werk |
 Deze recensent wordt al weken zwetend wakker bij de gedachte aan deze release. Zomby is een mystieke figuur uit de Londense onderwereld, ziet u, die met zijn brij aan zompige tracks mijn speakers zodanig heeft aangetast dat van enig onderscheid tussen de verschillende frequenties inmiddels geen sprake meer is. En toen hij via de wondere wereld van de bloggers vernam dat jongeheer Zomby voornemens was een nostalgisch rave-album als debuutplaat uit te brengen, kon uw nederig popschrijver een klein vreugdedansje niet onderdrukken. Dat hij sindsdien ook niet meer gestopt is met dansen, heeft alles te maken met de mixkunsten van dit genie. Krijg er spontaan zin van om te gaan kraken.
IN BAD |
|
 |
|
|
BETTY BOTOX
Mmm, Betty!
Endless Flight
|
Dit is Keith Twitch van Optimo met re-edits van een paar van zijn favoriete obscure disco/funk-nummers uit de jaren ’80. Zoals gewoonlijk is hij er behoorlijk in geslaagd om het verleden net ietsje beter te laten klinken dan het destijds deed. Peter Gordon, Severed Heads en Hawkwind komen leuk uit de verf, maar laten we hopen dat Twitch niet verzwolgen wordt door zijn nostalgische gevoelens—we horen wel genoeg van vijfentwintig jaar geleden terug in de muziek van vandaag.
LES PANINI |
|
SQUAREPUSHER
Just A Souvenir
Warp
|
In breakcore-kringen zijn Squarepusher en Aphex Twin halfgoden die doden tot leven kunnen wekken, water in wijn kunnen veranderen en, in geval van overlijden, beiden 70 maagden toegewezen krijgen door De Schepper zelf. Hun fans: bleke autisten die de hele dag in hun slaapkamertjes naar Chris Cunningham-video’s zitten te kijken en manga-porno verzamelen. Weinig doet mij daarom meer genoegen dan de gedachte dat hele hordes van die puisterige Venetian Snares-adepten met deze plaat thuiskomen, bijna in hun broek plassend van euforische opwinding, om er bij het luisteren achter te komen dat het object van hun adoratie het discovirus te pakken heeft. En niet zo’n beetje ook. Denk aan: vocoders, broeken met wijde pijpen, blokhakken en synchroondansen. Zie je die hoofden al? Mwoehahahahaha!
PUSHERMAN |
|
GANG GANG DANCE
Saint Dymphna
Warp |
 Hallo! Ineens ligt ie gewoon op de deurmat: Het Potentiële Album van het Jaar. Maar wacht even: Gang Gang Dance? Dat zijn toch die vervelende kunstacademie-studenten uit New York die bij iedere indie-oprisping vooraan staan om er iets van te proeven? Dat eeuwige voorprogramma? Te arty om echt goed te worden? En dat ook nog op Warp stond? Het moet niet gekker worden, maar godverdomme wat een plaat! Door de cameo van grimekoning Tinchy Strider misschien wel de weirdste van 2008. Ik was even bang dat onze vrienden in Sheffield het spoor bijster waren na dat gekut rond Mäximo Park, maar hiermee hebben ze alle misstapjes weer helemaal goedgemaakt.
BANG GANGER |
|
|
|
SOLO
Before We Part
Excelsior/V2
|
Ooit was Solo een duo en bedacht het het fenomeen silent disco: een muisstille dansvloer met een groot aantal infantiel bewegende figuren die allemaal middels hun eigen koptelefoon hun eigen muziek horen. Toen werden er twee aardige platen gemaakt. Nu is Solo alleen nog Michiel Flamman. Hij trok als Remi naar Amerika en kwam met een godvergeten goeie plaat terug. Beetje softe gitaarpop. Zeg maar zondagmiddagmuziek die je moet aanhoren met je nieuwe lief op de bank en een niet onaardige fles rode wijn binnen handbereik. Een pianootje links, een geinig riedeltje rechts en stuk voor stuk heerlijke nummers. Flamman is gevoelig zonder pathetisch te zijn. En een nummer als ‘Love Always Hopes’ is voor mij de hit van dit moment.
PINBALL JIM |
|
FUNERAL FOR A FRIEND
Memory And Humanity
Roadrunner Records |
De leden van Funeral For A Friend werken nu al vier albums lang aan de muzikale invulling van hun rouwdienst. Inmiddels materiaal genoeg, lijkt me zo. Bij deze is het vijftal officieel vogelvrij verklaard—stel me alsjeblieft niet teleur.
NIGGER RICH |
|
|
MISERY INDEX
Traitors
Relapse |
In principe niets nieuws onder de zon, maar toch blijft het een genot om strak uitgevoerde death metal met een grind twist te horen. Misery Index strooit kwistig met hoekige riffs en karakteristieke dubbele bassdrum. Een stoer links imago—niet dat de teksten van nummers als ‘Ghosts of Catalonia’ zijn te verstaan—tilt ze net boven het maaiveld uit.
THE BIONIC WOMAN |
|
ABE VIGODA
Skeleton
Bella Union/V2 |
Twee jaar geleden besloten de jongens van Abe Vigoda om hun drummer uit de band te gooien en een nieuwe drummer aan te nemen die nog nooit een drumstok had vastgehouden, maar wel heel aardig was. Hij slaat er vrolijk op los en misschien klinkt het daarom allemaal zo heerlijk stuurloos. Schizofrene rammelpunk uit een zonovergoten Los Angeles die het risico op een herfst- of winterdepressie in het huis van uw recensent volledig uitsluit.
TURBO TURHAN HATICE |
|
JAY REATARD
Matador Singles ’08
Matador |
Verzamelalbums, wat moet je ermee? Aangezien ik een keer rustig m’n biertje op kon drinken zonder steeds op te hoeven staan om de andere kant van één van de zes, behoorlijk gelimiteerde, singletjes op te zetten (waarvan de nummers op deze verzamelaar afkomstig zijn), heb ik dus al een voordeel ontdekt. Ik heb ook geen platenspeler in m’n auto, en nu kan ik er toch naar luisteren in de file op de A1. Voordeel nummer twee. En dan heb ik het nog niet eens gehad over hoe geweldig die dertien nummers wel niet zijn. Bij deze.
HOLY HEINRICH |
|
TRIVIUM
Shogun
Roadrunner |
Sinds hun derde album Crusade draait Trivium definitief mee in de metaleredivisie. Ze zijn nog geen dinosaurus (Metallica) of dinosaurus-in-spe (Opeth). Die twee namen noem ik niet per ongeluk; Trivium wordt al tijden met Metallica vergeleken en met opener ‘Kirisute Gomen’ is daar ook weer alle reden voor. Shogun lijkt zich zo te ontwikkelen tot een goed trash-album, ware het niet dat de groep ervoor gekozen heeft om af en toe echt te zingen op zo’n lelijke Opeth-achtige manier. Maar goed, hele volkstammen vinden dat mooi, dus die tellen gewoon twee punten op bij de eindscore.
KNIGHT RIDER |
|
WOMEN
S/T
Jagjaguwar |
|
|
THE BLACK ANGELS
Directions To See A Ghost
Light in the Attic/PIAS
|
Ik weet niet wat ik moet zeggen over deze band. The Black Angels is zo’n heftige naam en ik wilde ze erom haten, maar na het beluisteren van het album kwam ik tot de conclusie dat ik ze behoorlijk tof vind. Ik luisterde er nog een keer naar toen m’n vriendin binnenkwam. Ze vroeg: “Wat is dit lieverd?” En ik zei: “Het is best goed.” En zij: “Echt niet.” En toen zei ik: “Ach, ik weet niet meer wat goed of slecht is.” En toen zei ze: “Wacht, het is eigenlijk helemaal niet slecht, zet ’m eens wat harder.” Ze was net wezen hardlopen en had rode wangen en zag er bloedmooi uit. “Zullen we een vluggertje doen voor we gaan eten?” vroeg ik, waarop ze zei: “Okido, maar ik moet nog even naar de badkamer.” Ik trok snel m’n kleren uit, sprong in bed en wreef in m’n handen.
LE COCK SPORTIF |
|
|
SUNN O)))
Domkirke
Southern Lord |
Is het verzamelen van Sunn O)))-albums het equivalent van het verzamelen van Magic: The Gathering kaarten door mannen in zwarte T-shirts van een jaar of 25? Ik zeg ja. Het album is opgenomen in een Noorse kerk en Steve Moore van Earth speelt een riedeltje pijporgel mee, wat betekent dat Domkirke +2 aan klaaglijk gejengel heeft, maar extra kwetsbaar is voor een aanval van black metalfans met lucifers en een blik petroleum.
LOUIS PATTISON |
|
THE DATSUNS
Headstunts
Hellsquad Records/
Cooking Vinyl |
| De Hellacopters hebben het bijltje erbij neergelegd. Letterlijk, als je met je lange haren in de jaren ’80 hangt en een gitaar bedoelt als je het over een ‘bijl’ of ‘axe’ hebt. Wring de tranen maar uit je AC/DC-shirt, je kunt altijd nog naar de Datsuns. Hoewel ik de ‘magie’ van de band nooit helemaal heb begrepen, is Headstunts nog behoorlijk fris en vernieuwend te noemen in het oeuvre. Uniek? Nee. Onmisbaar? Nee.
LOS DEL RIO
|
|
zZz
Running With the Beast
Excelsior Recordings |
Mijn hart maakte een paar jaar geleden van schrik een piepklein sprongetje toen ik hoorde dat de twee mannen achter zZz gewoon uit de hoofdstad kwamen en die smerige, testosterongedreven, superdansbare ranzigheid op de debuutplaat het werk was van twee landgenoten. Ik was echt oprecht even trots. Op Running With The Beast is, onvermijdelijk, het nieuwe eraf. Minder rock, meer wave, minder gas erop, meer experimenteren. Niet altijd even geslaagd, maar over de gehele linie een waardige opvolger. Wat mij betreft nog steeds één van onze spannendste exportproducten.
MARIA D. |
|
AC/DC
Black Ice
Columbia |
Black Ice is zo onderhand al het onderwerp van een stuk of 16.203 recensies met alle min of meer dezelfde opbouw: de formule is onveranderd gebleven, dus elk nummer wordt tot vermoeiens toe uitgepluisd. Black Ice is geen competitie voor Ballbreaker uit 1995, vooral dankzij de overproductie en een of andere lamme lul die keyboard speelt, maar het blijft beter dan alles wat ze in de jaren ’80 hebben uitgebracht. Ik wil ze best wel graag live zien, alsjeblieft.
LUIGI PATAZONI |
|
BLACK ANVIL
Time Insults The Mind
Momentum |
Twee grootleveranciers van Satans favoriete slaapmuziek, black metal, zijn Noorwegen en Amerika. Ook New York, in theorie een goede broedplaats voor de zwarte kunsten, doet een gooi met het trio Black Anvil, die in ieder geval een puike bandnaam en titel voor hun debuutalbum bedachten. De muziek zelf mist alleen wel net dat mistige wat de groten in het genre zo speciaal maakt. Eigenlijk ligt de basis in brave metal uit de jaren tachtig: leuk maar niet iets waar je iemand nog de stuipen mee op het lijf jaagt.
HUTCH |
|
|
Als je Women (goede naam trouwens) in een encyclopedie zou willen vinden, zou ik het zoeken onder de categorie waar ook No Age en Times New Viking staan, die beide ook zonnige popmelodieën verhullen in een brij van zompige effecten. Alleen heeft Women iets Jekyll and Hyde-achtigs. Zo begint ‘Lawncare’ als een the Shins-achtige serenade op een slaapfeestje, maar klinkt het einde als Wolf Eyes met migraine. Toch voelt het allemaal oprecht en natuurlijk, dus de gedachte aan jongemannen in vintage T-shirts die opgewonden raken van het idee om je oren te laten bloeden, blijft je gelukkig bespaard.
SERENITY JONES |
 |
|
|
|
LITTLE JOY
S/T
Rough Trade |
 Goed nieuws, slecht nieuws. Eerst het slechte nieuws, want dat doen ze in films ook altijd: dit is behoorlijk rampzalige muziek. Het goede nieuws: dit is het eerste en laatste wat je van ze zult horen. De band bestaat uit een producer (drukke baan), een gast uit Brazilië (ander land), iemand die ook in een van de grootste bands ter wereld speelt (andere prioriteiten) en zijn vriendin (Binki genaamd).
JON YOUKILIS |
|
THE WALKMEN
You & Me
Talitres/Munich |
Dit zou een goed album zijn om te draaien na een date, tenminste als je wil dat je meisje denkt dat je een kinderachtige mafkees bent die sneakers onder een pak draagt en zich zorgen maakt over het vervreemdende effect van technologie op de toekomstige generatie.
MICHAEL CRACK MARTIN |
|
ROY SANTIAGO
At Mt. Ventoux
Badmintone Records |
Roy schreef dit album terwijl zijn vader een kamer verderop op sterven lag. Wat moet je daar als recensent verder nog over zeggen?
KROMPIE |
|
THE ALL NEW ADVENTURES OF US
B/W vs. Technicolor
Tocado Records
|
“Weet je?”
“Wat?”
“Wat er gebeurd is met Belle & Sebastian?”
“Nooit meer wat van gehoord.”
“Ze hebben de band gekloond.”
“Echt?”
“Nu heten ze The All New Adventures of Us.”
“Dat is een mindere naam.”
“De liedjes zijn dat ook.”
STARSKY
|
|
PALLOC
A Tree In Our City
Konkurrent |
|
|
SILENCE IS SEXY
This Ain’t Hollywood
Eigen beheer
|
Als je in vier woorden klaar wilt zijn: geweldige bandnaam; redelijk album. Iets meer info? Silence is Sexy won ooit de Grote Prijs van Nederland en als je die ‘prijs’ eenmaal op je naam hebt staan, weet je met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat het helemaal nooit wat zal worden met je bandje. Toch doet SIS het best aardig. Ze spelen veel in de provincie (Geleen, Zierikzee en Den Helder), geven je de gelegenheid deze cd gratis van hun site te downloaden en zijn daarnaast in staat aardige gitaarnummers te schrijven. Radiohead-achtig hier en een niet onaardige, van Sonic Youth geleende riff daar. Niet wereldschokkend, maar vooral doorgaan.
HACKERJACK |
|
DEPARTMENT OF EAGLES
In Ear Park
4AD |
Als zij zo weinig moeite hebben gedaan om een leuk album op te nemen, ga ik ook niet m’n best doen om een mooie recensie te schrijven. Zzzlaapverwekkend.
PRINS |
|
THE ALIENS
Luna
Pet Rock Records/
Rough Trade |
The Beta Band was waarschijnlijk slechts een voetnoot in de muziekgeschiedenis gebleven zonder die twee minuten airplay in de film High Fidelity. Jammer genoeg is verzamelaar The Three EP’s die hoofdrolspeler John Cusack in het verhaal aan zijn klanten weet te slijten ook meteen het artistieke hoogtepunt van de aimabele Schotten. Uw trouwe recensent was ze zelfs al helemaal vergeten totdat de lieve mensen bij Vice zo vriendelijk waren hem het laatste plaatje van The Aliens te sturen. Blijkt dat stelletje vlegels helemaal niet te zijn gestopt! Ze maken zelfs nog steeds de beproefde cut ’n paste, psychedelische folk-hop vol Pink Floyd-invloeden die je vader ook hartstikke leuk vindt. Wie zegt dat de nineties voorbij zijn?
MARC DE KLEIJN BEREJAGER |
|
|
Als je in een recensie woorden als ‘aardige lui’ of ‘sympathieke band’ gebruikt, dan moet je als koper op je hoede zijn. De recensent van de band heeft de cd dan gratis, keurig per post ontvangen. Of ie er daadwerkelijk ook voor naar de winkel zou lopen en er ook nog eens 15 euro voor zou neertellen is een tweede. Palloc is naar eigen zeggen een ‘indieband die werkt met elektronica en afwijkende instrumenten’. Hm. Wat zal ik zeggen? Prima nummers die ook live aardig worden vertolkt, maar in januari zullen ze met dit album niet de popprijs winnen.
JAN BOSCHER (Fr.) |
|
|
|
| |
