NIEUWSBRIEF

ILLUSTRATIE DOOR VICE REDACTIE


GUITAR HERO: WORLD TOUR
Uitgever: Activision Platform: PS3, Xbox 360

Het succesvolle Guitar Hero is een leuk spel om te doen, zolang je onthoudt dat nutteloosheid deel uitmaakt van de definitie van spelen, en zolang je maar niet gaat geloven dat je werkelijk steengoed bent en je het verdient om op tv te komen. Het laatste deel in de GH-serie, World Tour, is nog steeds een geweldige ritme-actiegame, met nog meer kamervullende attributen die je met geen enkel ander spel kunt gebruiken. Met World Tour kan je nu zelf muziek maken door als een stenograaf op die vijf knoppen van je nepgitaar te rammen. Maar het allerbeste eraan is dat het een fantastische manier is om emotioneel vroegrijpe tieners ervan te weerhouden een echte gitaar te pakken en hun lokale muziekscene met rommel op te zadelen.



LITTLE BIG PLANET
Uitgever: Sony Computer Entertainment Platform: PS3

Toen ik onderweg was naar een vriend om Little Big Planet (LBP) te spelen, dacht ik dat we dat spel allebei even cool zouden vinden. Ik vind het net als hem heerlijk om je realiteitsbesef te verliezen terwijl je je in een volledig verzonnen en schattige wereld bevindt en maffe ventjes aanstuurt. Nu hoor ik je mompelen: “Dat is omdat je bent blijven steken toen je twaalf was, right?” Right. En je kan mijn rug op. Maar LBP vind ik geweldig. Je bent een Sackboy (een figuur dat zijn lijf kan transformeren in alle mogelijke vormen) die verschillende missies moet uitvoeren. Zo moet je bijvoorbeeld balletjes oprapen, stickers verzamelen die je verderop in het spel moet opplakken, racen op een stokpaardje en hem van een ezelsstaart voorzien of obstakels overwinnen met een spons. Geniaal. Evenals de decors: je kunt er mee doen wat je maar wilt. Je kunt je eigen planeten verzinnen met de foto’s die je maakt met je eye toy, zelf obstakels in elkaar draaien die je dan met andere mensen deelt op het net en zelfs werelden van andere mensen pikken. Tot vandaag heeft geen enkel spel de speler zo veel vrijheid en creativiteit gegund en ik moet toegeven dat je snel geneigd bent om dit spel een stuk langer te spelen dan je gezond verstand je toestaat.



PRINCE OF PERSIA
Uitgever: Ubisoft Platform: PC, PlayStation 3, Xbox 360 en Nintendo DS

1989. Zomer. Toen drie jaar geleden Chernobyl ontplofte, had ik rustig in de fall-out gespeeld, net als zovele van mijn leeftijdsgenootjes, al beschikte ik toen al over een ZX Spectrum en een bescheiden collectie games op, jawel, cassettes. Nu was er echter iets anders. Meer dan de eerste pc’s en spelletjes op floppy’s die ik via een lucratieve ruilhandel voor, tijdens en na de schooluren verzamelde. Jij, lieve lezer, zal nog maar net op vast voedsel gezet zijn toen ik voor het eerst het logo van Brøderbund zag verschijnen en me in een kasteel waagde als de Prince of Persia. Wie zou dat nu nog durven, een game lanceren waar je over putten met dodelijke pinnen moet springen en de wachters te lijf moet met een gekromde sabel om in een kasteel in het midden van de Arabische woestijn af te zakken met meer ondergrondse verdiepingen dan een Afghaanse bunker?

2008. Winter. Het enige van de jaren ’80 en vroege jaren ’90 dat hier nog leeft, zijn de paar mp3’s die ik op mijn Creative op herhaling heb staan terwijl ik dit schrijf. Gisteren is via UPS en één van de stagiaires een pakketje aan mijn deur bezorgd, met op de achterkant mijn naam en rang—Luitenant Generaal van Alles—in mooie krulletters geschreven. Er zit slechts een dvd in, niet eens verpakt in een ‘promotional use’-only hoes.

Hoe kan ik die spanning beschrijven? Het is alsof ik ooit 20 jaar lang aan coke, drank en tabak verslaafd was, en me nu pas realiseer dat ik al tien jaar zonder zit. Dit zal mijn eerste fix in jaren worden. Die hemelse eerste shot. Met klamme handen start ik het spel op, zachtjes kreunend als het scherm zwart wordt om dan, eindelijk... verslagen te kermen. Een preview-dvd met gelimiteerde gameplay. Een proevertje, een gratis staal. Bibberend van ongeloof en wanhoop zie ik het gebeuren: 2009. Als je dit leest, ben ik niet meer. Ten onder gegaan aan dehydratatie, ondervoeding, gebrek aan lichaamsbeweging en zittend rot. De console nog in mijn ene hand en in de andere een stukje papier met daarop mijn laatste woorden:
“Het was het waard.”

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >