NIEUWSBRIEF

Illustratie door Elza Jo van Reenen

Zou Barack Obama wel eens naar een rave zijn geweest? Tien tegen één van wel. Bij het zetten van dit magazine mag de hij zich de 44ste president van de Verenigde Staten noemen. In het kader van zijn queeste langs de rafelranden van de popmuziek, neemt uw even onvermoeibare als nederige schrijver u ondertussen mee op een trip down Memory Lane.

Naar 1992 welteverstaan. Ik was toen tien en kocht mijn Nevermind-exemplaar nog vrolijk in combinatie met de laatste 2 Unlimited-single. Rave was iets wat ver buiten mijn belevingswereld lag. New Wave was geweest en grunge moest nog in volle hevigheid losbarsten. Natuurlijk probeerde ik wel mee te doen met de alternatievelingen om mij heen, maar ik benaderde mijn zorgvuldig gekozen mix van weltschmerz en automutilatie met zo veel jeugdig enthousiasme dat van enige geloofwaardigheid geen sprake kon zijn.

Terwijl ik hoopvol naast de cassettespeler zat om de Top 40 op te nemen (en hoopte dat er niet doorheen werd geluld) werkte Obama zich langzaam een weg naar het Witte Huis als opbouwwerker in South Chicago, de geboorteplaats van de house. Het getto in de Windy City werd in die tijd bevolkt door 808-goden als Frankie Knuckles en Farley Jackmaster Funk. Veel lege ruimte en te weinig politie om die continu te bewaken. Volgens insiders was onze kersverse commander in chief destijds een nogal losgeslagen figuur. Wat heet! Obama moest vorig jaar gedwongen toegeven wel eens xtc te hebben gebruikt. Daar zou hij inmiddels spijt van hebben, maar wij weten wel beter.

Christenen hebben een bloedhekel aan alles wat met pompende electrobeats te maken heeft. Het idee dat hun toekomstig leider ooit in een donkere fabriekshal met een fluitje in zijn mond heeft staan stuiteren, past niet in het Hallmark-visioen dat Amerikanen over het algemeen van hun leiders hebben. Tel daarbij op dat christenen ongeveer driekwart van het electoraat opmaken en je snapt waarom Obama’s campagneteam de afgelopen maanden verwoede pogingen gedaan heeft het partyverleden van hun baas naar de achtergrond te dringen. Rave was immers toen en is niet meer, toch?

Mis! Enter Zomby. Net als illustere voorgangers als Burial en Kode9 put ook deze gefreakte Londenaar stevig uit de rave-esthetiek voor inspiratie, zij het met een finke knipoog. De sonoor bubbelende synths, nostalgisch loeiende misthoorns en euforische vrouwenstemmen op Where were you in ’92? doen bij vlagen bijna hilarisch aan. Gelukkig trekt Zomby bijtijds de trukendoos flink open, waardoor de argeloze luisteraar bijkans van zijn stoel valt van al het sonisch geweld. Scheurende subbas, ingenieus ratelende hi-hats en Prodigy-achtig opgepitchte samples, alle gedrenkt in een zompige ragga-sound. Maximaal effectbejag, maar van het soort dat ondergetekende doet stuiteren van plezier. Gegarandeerde verjaardagskraker! Zomby is onderdeel van een steeds groter groeiende groep Engelse producers die het niemandsland tussen rave, techno, jungle, happy hardcore en kuduro lijkt te bevolken.

Mensen als Andy Stott, Ikonika, Starkey, Rustie en Ramadanman zijn slechts enkele geestverwanten die het afgelopen jaar hoge ogen gooiden met kwalitatief sterke producties. Daarbij valt op dat de rave-cultuur aan een comeback bezig is. En dan niet de shitty, neon, nep-emo, new rave van de Klaxons-adepten waarmee je zusje thuiskomt, maar het soort dat visioenen oproept aan DJ Hype Mixtapes, gekraakte bankgebouwen en velden vol Acid Kids. En dat terwijl de meesten van hen te jong waren om die periode actief mee te maken.

Na enkele jaren waarin de kille, statische trance van minimal en progressive de drijvende krachten waren achter vernieuwende dansmuziek, is het prettig dat de nadruk weer ligt op de rauwe energie van rave. In die zin is het misschien wel een teken aan de wand dat Obama juist nu zijn kont in het pluche heeft gedrukt. De geest van ’92 is terug, with a vengeance.

NIELS VAN NIMWEGEN

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >