|
|
DOS & DON'TS
GERELATEERDE ARTIKELEN
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
FRANSMAN ANGELO DI MARCO GELOOFT IN ABSOLUTE MORAALINTERVIEW DOOR MATHIEU BERENHOLC, VERTAALD DOOR PAULINE EIFERMAN
Angelo di Marco neemt willekeurige human interest-verhalen en tekent er lugubere meesterwerken over. De Fransen zijn gek op zijn werk. In de laatste 50 jaar hebben zijn tekeningen in zowat elke Franse krant gestaan, maar ook op billboards en in tal van magazines. Sinds zijn latere tienerjaren tekent hij met liefde moorden, overvallen, schietpartijen en zo meer. Zijn werkwijze? “Ik probeer altijd de spanning te vatten. Ik wil het moment tekenen van een pistoolschot, de overval, nog voordat het bloed vloeit.” Vice: Hoe oud was je toen je als kunstenaar begon? Angelo di Marco: Toen ik 23 was, werd mij gevraagd om een maandelijks kortverhaal te illustreren in het tijdschrift La Vie Parisienne, dat nu nog bestaat. En na vijf of zes maanden, toen ik op zekere dag mijn tekeningen binnenbracht, zei de hoofdredacteur: “Ik heb goed nieuws voor jou!” Ik zei: “Krijg ik opslag?” En hij zei: “Nee, we geven hier nooit opslag, maar voor jou zou dit wel eens beter kunnen zijn dan opslag. De krant Radar wil je een baan geven.” Toen begonnen de goede tijden. Radar was een kwaliteitskrant die toen een oplage van 1 miljoen had. Ik was blij en opgewonden. Benieuwd wat er komen zou. En wat kwam er? Ze begonnen me te testen door te kijken hoe ik bewegingen op papier zette. Ik tekende ook een wekelijkse strip, in Inouïe [Ongelofelijk], de rubriek waarin alle maffe ongevallen stonden. Ze hadden bijvoorbeeld een verhaal over een vrouw die uit een gebouw viel, recht in de armen van een brandweerman. Waren de verhalen altijd waar gebeurd? Ja. Een ander verhaal ging over de diefstal van een bus. Er stond een gast te wachten in het depot en toen de bestuurder uitstapte, sprong hij erin en begon weg te rijden. De bestuurder rende op de bus af en kroop er terug op via de ladder voor de bagage. Hij begon te roepen: “Houd de dief! Houd de dief!” Dus heb ik een tekening gemaakt van achterin de bus, alsof je door het tweede raam aan het kijken was en die gast zag roepen. Concentreer je je meer op de slachtoffers dan op de daders? Dat hang ervan af. Als ik het slachtoffer interessant vind, plaats ik mijzelf op een invalshoek tegenover hem of haar. Als de persoon langs achter wordt aangevallen en gewurgd bijvoorbeeld, dan teken ik het gezicht van het slachtoffer. En als we het gezicht van de moordenaar nog niet kennen, dan teken ik het zo dat je zijn handen rond de keel van het slachtoffer ziet. Ik heb onlangs zoiets getekend. Het was een vrouw die de lotto had gewonnen. Ze was, net voor ze een fortuin opstreek, gescheiden en daarna werd ze vanachter aangevallen en gewurgd. Ik heb slechts een deel van die gast zijn gezicht getekend—één van zijn ogen en zijn voorhoofd. De flikken hebben een tijdje haar ex-man verdacht, maar ze hadden geen bewijs, dus hebben ze hem laten gaan. Hebben ze de moordenaar ooit gevonden? Nee, die loopt nog vrij rond. Je tekent veel gruwelijke taferelen, maar er komt nooit bloed in voor. Er is angst, maar geen slachtpartijen. Ik probeer altijd de spanning te vatten. Ik wil het moment tekenen van een pistoolschot, een overval, een messteek, nog voordat het bloed vloeit. Het beeld van een pril slachtoffer zegt meer dan iets dat onmiskenbaar pijn doet. Pijn is maar een grimas. Als iets pijn doet, vergeet je alles om je heen. Maar op het allereerste moment weet het slachtoffer exact wat er aan het gebeuren is, en dat is verschrikkelijk. Wat de aanvaller betreft, is dat ook interessanter. Hij bevindt zich in een fase van blinde woede of jaloezie of zoiets. Je kunt aan zijn gezicht zien dat hij van plan is te moorden. Helpen je tekeningen je om de mensheid beter te begrijpen? Dat gaat misschien wat ver, maar ja, ik heb wel zo mijn visie op de mensheid. Er is een barbaarse, rode draad die je door de hele wereldgeschiedenis zien kan. Dieren hebben geen geweten. Ze kunnen verschrikkelijke misdaden plegen zonder het te beseffen. Ze doden om te eten, terwijl de mens zijn geweten op een verkeerde manier gebruikt. Wat gaat er om in het hoofd van een moordenaar? Naar mijn bescheiden mening vindt er een vreemd proces plaats. Wacht even, je probeert mij hier over psychologie te laten praten. Dat is mijn taak niet! Maar terecht dat je erover begint. Er zijn zo veel gevallen waarbij je wilt weten waarom iemand een misdaad heeft gepleegd. Zijn er verhalen die je geïllustreerd hebt die je achtervolgen? Nee, eigenlijk bevrijd ik mezelf daarvan zonder het echt te beseffen. Zodra ik mijn tekening af heb, ook al is er iets duisters aan, lever ik die af, en dat is het. Ik denk er dan gewoon niet meer aan. Maar sommige mensen moeten wel getekend worden door wat ze zien. Het kan hun levens en zelfs hun dagelijkse bezigheden bepalen. Misschien maakt het hen triestig, of krijgen ze zo een melancholisch, teruggetrokken kant. Ik dus niet. Ik ben daar min of meer vrij van. Hoezo? Omdat ik er niet aan denk. Ik vertel mezelf ook niet dat ik alles moet vergeten, omdat ik anders gek word. Misschien is dat de reden dat er zo veel afstand zit in jouw werk… Misschien, of misschien is die afstand er omdat ik telkens helemaal opnieuw begin wanneer ik een tekening maak. Ik denk aan wat er gebeurd is, ik kruip in de huid van de personages en dan zet ik hen neer naar mijn voorstelling van de situatie. Ik moet het drama laten spreken via de gezichten, de bewegingen, het gedrag… En als ik klaar ben, begin ik aan het volgende personage via hetzelfde proces, waarschijnlijk met minder medelijden als het de aanvaller betreft. Ik voel erg veel haat voor iemand die iemand anders vermoordt. Om het even wat de situatie is, niemand heeft het recht het leven van een ander te nemen. Dat is volledig verboden. Het is nooit goed om te doden, wat je redenen ook mogen zijn. Je kan die persoon uitsluiten, hem niet langer zien, wat je maar wilt, maar je mag nooit ofte nimmer zijn leven nemen—sorry, ik liet me even gaan. Ja, klopt. Maar ik denk dat we het erover eens zijn dat moorden slecht is. Bedankt!
| |||||||||||||||||||||||||||||||||
