|
|
DOS & DON'TS
FROM THIS ISSUE
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
EEN ZEER, ZEER BELANGRIJKE VRAAG-EN-ANTWOORDSESSIE MET AMERICAN IDOL-JURYLID KARA DIOGUARDI, GEHOUDEN MET DE HULP VAN VIJFTIG COLLEGA’S (DAT TEVENS DIENT ALS INTRODUCTIE OP DEZE SECTIE)INTERVIEW DOOR ANDREW EARLES 
Het journalistieke interview is vandaag de dag gedegradeerd tot kuddeachtige evenementen waarbij vijftig schrijvers van vijftig concurrerende publicaties met elkaar naar een telefoonnummer bellen, waar ze dan een belabberde B-ster een vraag kunnen stellen. Een B-ster als, zeg maar, een totale nobody die het nieuwe jurylid bij American Idol wordt. Alle ‘journalisten’ wachten hun beurt netjes af, terwijl ze luisteren naar elkaars domme, zinloze vragen aan een dom, zinloos persoon voor een dom, zinloos magazine. Om de een of andere reden krijgen we constant persberichten waarin we worden uitgenodigd voor deze telefoongesprekken. En dat brengt ons bij een andere bron van media-irritatie: pr-mensen controleren niet eens meer bij welke publicaties ze hun klanten aanprijzen. Om die reden mailt een pr-dame ons iedere week persberichten over nieuwe producten voor baby’s en trends in het ouderschap. Naar ons. Vice Magazine. Wat de fuck, dame? Heb je soms een maandelijks quotum te halen van zoveel mails naar zoveel plekken per maand? En waar stuur je je babypersberichten nog meer naar toe? Foxy? Hoe dan ook, we lieten de beste prank-caller ter wereld los op dit bescheten telefonische interview met de American Idol-mevrouw. Hij kon slechts een vraag tussen die van de andere robots inwurmen, maar het was gelukkig een geestige vraag. We laten het hem het verhaal zelf vertellen. Andrew Earles: Op een recente maandagochtend belde ik een gratis nummer om met Kara DioGuardi af te spreken, een vrouw van wie je waarschijnlijk nog nooit gehoord hebt, maar van wie eerder die ochtend bekend was gemaakt dat ze een nieuw jurylid bij American Idol was. Ongeveer vijftig andere uitgenodigde journalisten belden hetzelfde nummer, wat leidde tot een heel deprimerend moment. Het ging als volgt: Suïcidaal klinkende telefoongespreksleider met monotone stem: Dames en heren, bedankt voor het wachten en welkom bij het telefonische interview met Kara DioGuardi van American Idol. U kunt uzelf in de wachtrij zetten om een vraag te stellen door ‘1’ in te toetsen. Door het grote aantal bellers vragen we u om uzelf te beperken tot één vraag. Daarna kunt u uzelf opnieuw in de rij plaatsen om aanvullende vragen te stellen. Dertig minuten en twintig interviewers later... Telefoongespreksleider: Nu gaan we naar [zomaar een mannetje] van [zomaar een blad]... Zomaar een mannetje: Hee Kara, gefeliciteerd! Kara: Thank you so much! Zomaar een mannetje: Je hebt het hier al eerder over gehad, maar als je aan de ene kant Simon hebt die zo gemeen is als hij wil zijn en aan de andere kant van het spectrum, uh, Paula hebt die min of meer de aardigste van het stel is, hoe zou jij jezelf daar dan tussen plaatsen? Kara: You know, ik ben iemand die echt eerlijk is en die haar mening geeft, en als ik het gevoel heb dat ik hard voor iemand moet zijn om een boodschap over te brengen, dan ben ik dat, en als ik zorgzamer moet zijn, dan kan ik dat ook zijn. Het hangt echt van de situatie af. Zomaar een mannetje: Okee, bedankt. Telefoongespreksleider: En nu gaan we naar Andrew Earles van Vice magazine... Andrew: Hee Kara, gefeliciteerd. Kara: Thank you! Andrew: Ik wilde het hebben over het hervonden sekse-evenwicht van het jurypanel. Kunt u bevestigen dan wel ontkennen dat de Riot Grrl-beweging van begin jaren ’90 een onderwerp wordt in de wekelijkse wisselthema’s? Kunt u dat bericht bevestigen? Kara: Of de wat? Andrew: Of de Riot Grrl-beweging van begin jaren ’90 een thema wordt in de uitzending of niet. Kara: Ik heb nog nooit, uh, ik denk, ik denk niet dat ik de persoon ben om hierover te spreken, ik weet niet— Telefoongespreksleider: Gaan we nu naar [een of andere kerel] van [een of andere tijdschrift]... Een of andere kerel: Je hebt met enkele geweldige mensen samengewerkt en je bent overduidelijk een diehard songwriter, dus zou je liedjes willen schrijven voor deelnemers die je versteld doen staan met hun kunnen? Zie je hoe verdrietig en kut dat is? Als we de keuze hadden tussen werken bij een tijdschrift dat de hele dag dit soort telefoontjes deed en, zeg, de sterkte van condoomprototypes testen door ons te laten kontverkrachten door met aids geïnfecteerde, kindervermoordende pedofielen, dan zouden we zo bukken. Gelukkig heeft die droeve situatie ons zover gekregen dat we een stel goede, willekeurige interviews hebben gehouden met interessante mensen. Of ze beroemd of onbekend waren, maakte ons niet uit. Als ze maar iets interessants te vertellen hadden. Lees het op de volgende pagina’s.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
