Mijn muzikale geheugen begint zich in detail af te tekenen sinds het staartje van de jaren tachtig. Bij uitstek een periode waarin muziek nergens over ging. Toch kon ik zo uit mijn voegen barsten van Twenty 4 Seven’s I Can’t Stand It dat mijn dagelijkse sores plotsklaps irrelevant werden. Emotie en energie werden bij mij geïnjecteerd zonder dat de betekenis van de kreetjes tot me doordrong. Betekenisloosheid was zelfs een minimumvoorwaarde die ik aan muziek stelde. Daarbij was ik allergisch voor menselijkheden zoals het happen naar adem of het verschuiven van vingers over de snaren van een gitaar. Dergelijke aardse bijkomstigheden deden grove afbreuk aan het immer favoriete sky high gevoel.
Langzamerhand is mijn concentratievermogen meer en meer verloren gegaan. Alles kan en moet nu er in; van Memphis Minnie tot The Suicidal Birds. Alleen jammer voor Fast Eddie; die kan me nog slechts op een editie van 030303 of Re-Turn Up the Bass (bestaat dat nog?) bekoren. Nu zijn de riedeltjes en riffs van lang geleden opeens interessant geworden. Hoe lekker is het om met MC5 snoeihard uit de speakers door het huis springen! Een gammele bak ruis heb ik leren waarderen. Toch wil ik, net als vroeger, nog steeds voor geen goud met beide benen op de grond blijven staan. Daarom blijf ik graag, bij Fairport Convention, Jefferson Airplane en The Soft Machine verstoken van de boodschap die zij mijn brein in willen jagen. Al te veel wereldschokkends zullen ook deze jongens en meisjes niet te melden hebben gehad, want zoals hippie goeroe John Sinclair onlangs zelf al toegaf, gingen de idealen uit de sixties vaak niet verder dan de wens ongestoord te kunnen feesten, drugs gebruiken, neuken en muziek maken. Geconcludeerd kan worden dat zowel muziek maken als ernaar luisteren al minstens, sinds Jack Kerouac’s On the Road, en waarschijnlijk al veel langer, vooral een kwestie is van hard of zacht uit je dak gaan.
Hetzelfde levensmotto valt bij Devendra Banhart te ontwaren Al doet hij soms een klein beetje zijn best om gewichtig over te komen, in het eggie wil hij alleen maar op zijn gitaar spelen, rondhuppelen als een kind, en verder alles doen wat zijn zielsverwanten decennia geleden ook al deden. Zijn laatste optreden op Lowlands week af van het deel van zijn repertoire op grond waarvan zijn kleine schare keukenmeiden begint te gillen als hij in beeld verschijnt. Devendra en zijn vrienden, die linea recta vanuit Tom Wolfe’s acid bus het podium op leken te komen rennen, speelden een knetterstrakke seventies rock show. De heren van Led Zeppelin zouden er een puntje aan hebben kunnen zuigen, helemaal nu Jimmy Page zijn vinger heeft gebroken. Heerlijk om in zo’n tijdmachine te kunnen stappen.
Hoewel misschien wel de enige mogelijkheid voor te laat geborenen om een niet door ouwe vellen bemande seventies rock band te zien knallen, werd het uurtje terug in de tijd door gewichtige types bestempeld als één van Lowlands’ weinige dieptepunten. Het zou allemaal te veel gimmick en te weinig bezield zijn. De authenticiteit werd door de indiepolitie in twijfel getrokken. Gemierenneuk, wat mij betreft. Fantastisch juist wanneer muziek je, ontdaan van al zijn sentimentele en sociaal geëngageerde franje, direct raakt! Met een flinke dosis onzin handelt Devendra geheel in de geest van Twenty 4 Seven wil ik maar zeggen.
Soms moet je een beetje bij de hand genomen worden. Daarom volgt hier een bloemlezing uit hedendaagse live-performances die de Jack Kerouac On the Road-sfeer bij je naar boven halen: Devendra Banhart, Jackie-O-Motherfucker en O’death.
Natuurlijk zijn er ook nog oudjes die hun mannetje/vrouwtje op het podium nog staan. Tatoeëer daarom de volgende namen aan de binnenkant van je arm: The Ex, The Stooges, Os Mutantes, Wire.
CHRISTIAAN DE WIT
