Echte vrienden hebben ze niet, Esco en Floshond. Hun kreupele ouwe hond zette het al eerder op een lopen. De buren vieren dit jaar opzettelijk geen Kerstmis, gewoon om Esco en Floshond een hak te zetten. Nozems. Eenzaamheid pruttelt als licht ontvlambare sneeuwspray het huis binnen. Toegegeven, het versjacheren van de voordeur vorige week was een mindere zet. De laatste laptop gaat in het kacheltje. Azerty vloeit over in qwerty.
Floshond pookt op de escape-toets. Geen reactie. Een dikke walm (eerder geestesverruimende) chemicaliën vult de kamer, made in China. Opium voor de yup. Er wordt gelachen, gerocheld en gereuteld. Nu het nog kan. We had joy, we had fun, we had seasons in the sun. Maar die tijd is voorbij. Esco en Floshond, would-be columnisten van beroep, klampen zich krampachtig vast aan hun laatste stompje potlood en halen diep adem: until music shall save us all. Of het moet zijn dat Britney Spears plots aan Floshond en Esco’s imaginaire deur klopt, met de boodschap dat ze van ons houdt, en wij van haar. Dan is het ook goed.
Dat bekt lekker, ‘tot muziek redding brengt.’ “Maar ondertussen zitten we door de voorraad laptops heen, en ik hoor nog altijd niets,” oppert Esco plots verbazend nuchter. Giftige smog vult de kamer. Dioxinecrisis. Hij heeft gelijk. Waar zijn godverdomme die wereldplaten waar je verkilde/verstilde harten rauw mee aan stukken hakt? Waar blijven de albums waarvan je zegt: this is it, nu kunnen doodgewone paria’s als wij met een gerust gemoed sterven? Moeten we straks dan met z’n allen die nieuwe en reumatische plaat van Underworld onder de verplichte naaldboom pleuren? Of doen we als halvegare hoera-kalkoenen in ganzenpas nog een keertje een après-ski-stoelendans op het doldwaze ‘Heater’ van Samim? Wordt het weer zo’n kerst, ja?
Buiten strandt een Renault 19 Elégance 1987 op de oprit. Elegant is dat niet. De uitlaat hoest en braakt zwarte rookpluimen, net als de laptop-kachel van Esco en Floshond. Achter het stuur zit Pjotr, een ongure Pool, en tevens vriend van Esco en Floshond. Hij rommelt iets met een stofzuiger, gaat weer zitten in de auto. Pjotr gromt mee met ’23 Seconds’ van Cobblestone Jazz. Is dit een nieuwe variant op de door Esco en Floshond verguisde polka? Niets is minder waar. Cobblestone Jazz is de uitlaatklep van minimalheld Mathew Jonson.
2007 bracht niets dan ellende voor Pjotr. Zijn dj-carrière raakte in het slop, en zijn vrouw Olga verhuisde nog liever naar Tsjernobyl dan hem nog maar eens ‘Zdarlight’ van Digitalism te horen draaien. Na een laatste slok zelfgestookte wodka ademt Pjotr een laatste keer in. In een ooghoek ziet hij de beloofde zevenenzeventig maagden verschijnen! De auto vult zich met de (talrijke) uitlaatgassen van de aftandse Renault. Floshond strompelt af op de lekkere Cobblestone-vibes in de wagen, en ontdekt net op tijd de stofzuigerslang die de uitlaat met het venster verbindt.
‘A new chance’ dus, eentje voor Pjotr en eentje voor The Though Alliance, een Zweedse band met een cd-titel die vreselijk een cheezy handen-in-de-lucht-&-praise-the-lord geurtje verspreidt. Maar toch, aan zoveel ongebreideld enthousiasme kan niemand weerstaan. Esco en Pjotr staan al snel arm in arm mee te wiegen op nineties-eurohouse-pianootjes en !!!-ritmes. Van de weeromstuit wordt er plots weer héél stevig aan de stofzuigerslang gelurkt. Floshond trekt zich terug. Wie verlost hem van nieuwe net-niet-platen van Fairmont, of de mooie middelmatigheid van Onur Özer?
Het camouflagenet van een donkere nacht trekt zich samen rond een perfecte combinatie van mysterie en troost. Ondanks de droeve pot ellende. Het delirium is nabij, en uit een portiekje klinkt passend het gitzwarte en tegelijk hyperverslavende ‘Untrue’ van Burial. Burial blijft tot nader order dé mythe van de Britse ondergrond, even anoniem als allesverpletterend mooi. Alsof dat niet volstaat, gaan het drietal ook nog eens volledig plat op de galmende dubtunes en de slome beats van Echospace. Langgerekte echo—en ruispartijen doen ‘The Coldest Season’ opgaan in één zweverige trip. Diepe shit.
Esco en Floshond voelen de koorts stijgen, samen met het CO2-gehalte in hun nochtans tochtige woonst. De nacht valt. Bij de buren gaat een familiedrama z’n gangetje. Er is het geluid van een niet onbekende, kreupele hond die simultaan meeblaft met de tweeloop van z’n nieuwe baasje. Het geluid doet eigenaardig genoeg denken aan een halveliter lauwe pils die vanop een afstandje wordt opengetrokken, maar daar merken onze laveloze narco-helden niets van. Een engel—of misschien zelfs Britney Spears?—verschijnt in het deurgat en moet even hoesten. Hoestende engels brengen geluk, zo wil de legende. Niemand beweegt. Toch nog een geslaagde kerst.
ESCO EN FLOSHOND
