MEER UIT DIT NUMMER

Ada (a), 2007, Jack Walls

DICK FACE - DEEL 2

Waarom is Jack Walls de coolste motherfucker op aarde?

Daar is het allemaal begonnen. Jij had foto’s van Mapplethorpe en tekeningen van Patti Smith en het was een rotzooi van kunstboeken, vreemde kunstobjecten en kaarten die overal verspreid lagen. Troep, verzameld in de laatste 20 jaar. Het enige dat ik me kon bedenken, was dat het de coolste plek was waar ik ooit was geweest. Ik heb mijn eigen huis nu zo gestyled als het bij jou toen was. Jij wist zoveel, en ik heb zoveel van je geleerd.

Op dat moment had ik de kunstwereld afgezworen. Ik zag jou helemaal niet als kunstenaar. Ik herinner mij een nacht dat je mij vertelde dat je met school zou stoppen en je zei: “Jack, ik heb geen idee meer wat ik moet doen. Ik krijg geen baan en ik ga niet achter de bar staan.” En ik weet nog dat ik dacht, okee, hij gaat de goede kant op, omdat je precies dezelfde weg insloeg als iedereen die ik ken die met zichzelf bezig was en erin slaagde wat zij wilden. Zij leerden zichzelf geen andere dingen aan. That’s the trick. Je wilt kunstenaar worden en niks anders. Daarom besloot ik je te helpen met die show op 420 West Broadway.

Dat was mijn eerste expositie. Jij hielp mij ook met mijn eerste stage. Eigenlijk hielp je mij altijd. Hoewel ik nooit jouw advies aannam, had je toch altijd gelijk. Jij zei altijd: “Jij bent zo stom , ik heb je twee jaar geleden al verteld dat je dat moest laten!” Anyway,vertel eens iets over dat kunstproject van je.

Gedurende de laatste winter heb ik collages gemaakt die in februari geëxposeerd worden in de Fuse Gallery in New York.

Collages, waarop zijn die geïnspireerd?

Vorig jaar rond deze tijd, ben ik gestopt met roken. Elke keer als ik een peuk wilde op-steken, heb ik een collage gemaakt. Voor ik het wist had ik er 66! Zo simpel is het gegaan. Je zult mij dus niet horen roepen dat Robert in een soort droom naar mij toe-kwam en mij vertelde dat ik collages van een van zijn werken moest maken.

De afbeelding in jouw collages is een foto gemaakt door Robert. Daarop staat een dame genaamd Ada. Wie is zij?

Ik heb Ada ontmoet in 1982, het was ‘s zomers en ze liep over straat met Margie, een oude vriendin van mij uit Chicago. Deze Puerto Ricaanse schreeuwde heel hard: “Hi-Fi!”, mijn oude bijnaam, over straat en ik draaide mij om en riep: “Margie!”. En zij zei: “Hey, het is Cita, ja! Net zoals in het Spaanse mamacita. Cita had een blonde hanenkam en Ada was kaalgeschoren en zo mager als ik weet niet wat. Ik dacht, Jezus, wat een coole look! Ik heb ze beiden bij Robert thuis uitgenodigd en diezelfde middag zijn ze door hem gefotografeerd. Niet lang daarna woonden beide dames in Queens, NY, en ik heb gehoord dat ze allebei gelijktijdig zwanger zijn geworden. Op de een of andere manier zijn ze nu ver-dwenen. Maar die dag is een speciale herinnering geworden. Het is een prachtige foto, en Robert vond dat ook.


Ada (b), 2007, Jack Walls


Hoe ben je Robert Mapplethorpe tegengekomen?

Iedereen kent dat stoffige verhaal nu wel.

Ik vind het een prachtig verhaal en ik wil het nog een keer horen.

Best, we kwamen elkaar tegen in 1982 toen ik uit de marine kwam. Ik woonde in The West Village, zeg maar de homowijk van New York, en Christopher Street was het centrum van het universum als je een nicht was. Soms liep ik daar Robert tegen het lijf, hij zag er goed uit.

Wie zag wie?

We keken altijd naar elkaar en uiteindelijk gaf hij mij zijn nummer. ‘s Nachts belde ik hem op en nodigde hij mij uit om te komen eten. We spraken af bij de Pink Teacup en vanaf dat moment bleven we elkaar zien.

Hee! Jij hebt mij altijd verteld dat je hem in een ijssalon tegenkwam.

Nou ja, ik zag hem altijd wel her en der voordat we elkaar echt spraken. Uiteindelijk gaf hij mij zijn kaartje met daarop “Robert Mapplethorpe, fotograaf”.

Het is een mooi verhaal omdat je mij verteld hebt dat het hartje zomer was en dat hij een leren pak droeg en een ijsje ging halen.

Yeah, het was ruim 37 graden Celcius en hij had van die lange leren motorlaarzen, en dat terwijl hij een grote wafel naar binnen werkte. Hij had echt een waanzinnige look. Hij was de fucking mooiste vriend die ik ooit heb gehad. De beste vriend ooit. Ik houd nog steeds van hem, tot op deze dag.

Wanneer ik naar foto’s van Robert zelf kijk, denk ik, mijn God, als ik die gozer op straat zou zien lopen zou ik meteen seks met hem willen.

Hij had ‘t gewoon. Pfff, wie had er ooit gedacht dat ik hem tegen zou komen in 1981 en dat hij dood zou zijn in 1989?

Kun je wat over de opkomst van aids vertellen?

D’r valt niks over te zeggen. Het is gewoon fucking sad.

Ik wil er eigenlijk wel even over praten, omdat het een groot deel van onze beide levens is. Robert en mijn oudere broer Michael raakten tegelijkertijd HIV besmet. Misschien neukten ze wel met elkaar.

Waarschijnlijk niet... Misschien neukten ze met dezelfde persoon.

Ja, mijn broer hield ook wel van negers, dus het is mogelijk. Waarom heeft Robert nooit heroïne gebruikt?

Een keer. Maar weet je, Robert was meer van de bourgeoisie. Hij voelde zich daar te goed voor. Hij ging niet om met junkies.

In 1985 heeft Basquiat jouw portret geschilderd voor een serie over downtown black kids in die periode. Hoe was het om door hem geschilderd te worden? Was het interessant om hem te zien werken?

Voor geen meter, we zaten keihard aan de heroïne. Zoveel zelfs dat ik, wanneer ik daar de deur uitliep, spontaan aan geheugenverlies leed. Het was de enige keer dat dat in mijn leven gebeurde. Ik liep rond in Manhattan terwijl het sneeuwde en vier uur lang wist ik niet wie of waar ik was.

Mag ik wat vragen over je seksleven?

Weet je, ik heb helemaal geen seksleven. Echt niet.

Leugenaar.

Kom op man, als ik over mijn seksleven zou praten, zou ik mensen zwart maken.

Nou, dan noem je toch gewoon hun namen niet.

Ach, het is helemaal niet belangrijk. You suck a dick, you suck a dick.

INTERVIEWED DOOR RYAN MCGINLEY


CONTINUED:
DICK FACE | 1 | 2 | 3 |

Laat een reactie achter