PUT A DONK ON IT
Op pad met de Blackout Crew
(Page 2 of 2)
| Een donkfeestje in Wigan Pier. |
|
Top: Bezoekers van Wigan Pier. Bottom: Blackout Crews DJ Cover met liefdevolle fans.
|
Alle leden van de Blackout Crew wonen bij hun ouders of in sociale huurwoningen. Hierdoor scoren ze veel punten bij de locals. Het feit dat de jongens rondhangen in dezelfde winkelcentra als hun fans heeft veel kinderen een frisse kijk gegeven op het concept van beroemd zijn. “Ik zou later als ik groot ben heel graag een beroemde MC willen zijn,” zegt Scott. “Maar wel alleen in het weekend. Ik wil ook een normale baan, zoals autoverkoper.”
De volgende dag rijden we met de gasten van Blackout Crew naar Wigan, het mekka van de donk. In het stadje is welgeteld één platenzaak, Power Records, waar uitsluitend één genre wordt verkocht: donk. Buiten de winkel spelen kids bootleg donkremixen af op hun gsms van bijvoorbeeld ‘Other side’ van de Red Hot Chili Peppers, ‘I kissed a girl’ van Katy Perry en ‘Wicked Game’ van Chris Isaac. Verder staat er een groep blubberige gabbermannetjes die eruit zien alsof ze net alle crack van de hele wereld hebben opgerookt. Gelukkig konden we ze ontwijken om een gesprek aan te knopen met de mede-eigenaar van Power Records: Pam, een meisje dat helemaal vanuit Schotland naar Wigan is gekomen om dichter bij het kloppende hart van de donkmuziek te zijn. Ze vertelt hoe ze hebben geprobeerd om ook andere muziekstijlen in hun winkel te verkopen, aanverwante stijlen zoals hardcore of hardhouse waarvan je zou verwachten dat ze ook populair zijn bij het donkpubliek, maar hierin jammerlijk faalden.
“Ach. Als er geen donk in de muziek zit, willen mensen uit Wigan het gewoon niet kennen,” zegt ze. Op de vraag hoe een typische donkfanaat eruit ziet antwoordt ze: “De jongens zien eruit als gabbers. Ze zijn helemaal opgepompt door de spierversterkers. Ontbloot bovenlichaam, geen borsthaar en een kaal hoofd. Ze dragen witte sneakers en zelfs in de winter dragen ze korte broeken. Ook de meisjes dragen niet veel. Of ze dragen fluorescerende bikini’s en verf op hun gezicht, of ze lopen gewoon rond in hun ondergoed. Meestal dragen ze ook van die harige laarzen en hebben ze hun haar met veel gel strak naar achter gekamd.”
Later die dag zijn we getuige van een menigte van drieduizend van dit soort donktypes, terwijl ze Blackout onder luid geschreeuw op het podium van de Wigan Pier nachtclub verwelkomen, die—niet onbelangrijk om te vermelden—de enige nachtclub van Wigan is en tegenwoordig alleen nog maar donkmuziek aanbiedt.
Hedonistisch weekendescapisme is niets nieuws in Wigan. In de jaren zestig was het Wigan Casino het iconische thuis voor verschillende soulavonden. Maar toen de ravecultuur zijn intrede deed in de late jaren tachtig veranderde dat. Naarmate rave een steeds groter genre werd, gingen veel plekken met Afrikaanse en Caraïbische immigrantgemeenschappen over op de breakbeats van jungle. Plaatsen zoals Wigan omarmden techno en de vol-ledig gestoorde euforie van de happy hardcore, en later ook donk. Dat de mensen er, vastgeklampt aan een zak met XTC-pillen, weigeren om hun weekend van 48 uur in de hemel der chemicaliën op te geven maakte dat blanke working-class plaatsen als Wigan met hun apocalyptische weekendtaferelen konden bloeien. Dat kwam de carrière van mensen als MC Grimzie—de meest gerespecteerde donk-MC—alleen maar ten goede.
“Ik heb ontdekt dat ik de beste reactie van het publiek krijg als ik de ziekste dingen uitkraam die ik kan bedenken,” legt Grimzie uit tijdens onze excursie door Burnley. Zijn bekendste rap heet ‘Sexy Nun’ en beschrijft in detail en chronologische volgorde het verleiden, verkrachten, martelen en uiteindelijk vermoorden van een bruid van Christus. Hij houdt er bovendien van om zich te bemoeien met de politiek, zodat hij zijn standpunten kan verspreiden over problemen als de bezetting in Irak en immigratie. In het nummer ‘Asylum Seeker’ rapt hij bijvoorbeeld: “I am no racist, I’m just sick of this shit. A couple of years illegal, then next they’re raping your kids.” Hé, wie zegt dat er geen plaats is voor politiek in de muziek?
Na de laatste avond van onze pelgrimstocht door het noordwesten werd het duidelijk dat zeven uur aan één stuk door naar donk luisteren min of meer voelt als door een Black en Decker-boormachine gepenetreerd te worden in elke lichamelijke opening. Maar tegelijkertijd was de nacht niet helemaal een demoraliserende ervaring. De mate van buitensporige euforie en toewijding aan een muzikaal genre ging verder dan alles wat we ooit hebben gezien. Vanaf het moment dat de deuren opengingen, renden kaalgeschoren, jonge mannen met trekkende kaken en ontblote bovenlichamen de dansvloer op om met al hun ledematen te schudden. Er stond geen rij bij de bar omdat mensen het te druk hadden met dansen en eindeloos veel pillen slikken. De menigte bestond uit een mix van schaars geklede, veel te magere ravebunnies en een paar van de meest huiveringwekkende gasten die je ooit zal tegenkomen—gasten van wie de gezichten permanent vervormd waren door een leven lang elk weekend klappen krijgen en die waarschijnlijk al vanaf hun elfde onwaarschijnlijke hoeveelheden spierversterkers met liters bier als ontbijt nemen. We spraken zo’n vent aan uit Liverpool, die net uit de gevangenis kwam en voor wie het belangrijkste doel van de avond was: “Cocaïne, drank en daarna lekker mijn leuter in iemand stoppen.”
Na een week doorgebracht te hebben in de donkcultuur is het onmogelijk om te ontkennen dat donk ergens diep onderaan de muzikale voedselketen moet staan. Het is sektarisch, drugs-minded, racistisch en gewelddadig, en dat maakt donk zo—nu ja—speciaal. Eigenlijk is donk, met al zijn tekortkomingen, de perfecte spiegel voor de generatie van kinderen en de maatschappij die de muziek hebben gecreëerd: totaal en hopeloos verpest, in elke zin van het woord.
Bekijk onze kille, harde visie op donk op VBS.TV. Lachen.
