MAURO OP DE FESTIVALS
MAURO PAWLOWSKI
Een festival als Dour, ik vertel u, zo is er geen tweede. Of ken jij nog een festival waar zowel King Crimson als Destiny’s Child hebben gespeeld? Die laatsten moesten trouwens naar het podium gedragen worden, omdat het daarrond één grote modderpoel was. Ergens in Wallonië kan je op café een nozemachtige verschijning horen verkondigen dat hij Beyoncé in zijn armen heeft gehad, en de man spreekt de waarheid ook. Dour, waar de organisator snel even de T.V. van zijn pa ging lenen, onder diens luid gevloek en protest, om op het podium te plaatsen waar Dead Man Ray op-trad. Er werd die dag namelijk een belangrijke match gespeeld en tja, iedereen moest dat toch kunnen zien. In plaats van hun gebruikelijke repertoire te brengen improviseerde Dead Man Ray dan maar over de match heen. Geen probleem. Het optreden van Slayer, ook geen probleem, werd om dezelfde FIFA-gerelateerde reden een uurtje verlaat. Nu was ik daar allemaal zelf niet bij en ik moet toegeven dat ik met plezier sommige details ietwat opsmuk, maar het is allemaal echt gebeurd. Waar ik wel zelf bij was, is het volgende. Drie uur voor ons optreden alginder arriveren drummer Herman en ik op het terrein. De rest zou apart rijden. We nemen de backstagebandjes in ontvangst en vragen de weg naar ons podium. Er zijn daar namelijk een hoop podia. Hier wachten, zei men, iemand komt dadelijk jullie instrumenten ophalen. Er is teveel modder op de weg, vele wagens zijn al vastgereden. Veel later verschijnt die iemand. We laden de hele zooi op zijn voertuig en besluiten wat te gaan eten. Even later worden we tegengehouden door een man op een fiets. Hij praat door een walkietalkie en heeft een verwilderde blik. Ah, jullie zijn er, welkom. Zo dadelijk komt iemand jullie instrumenten ophalen. Want modder etc. Maar dat is al gebeurd, zeggen we. Zo net. Hoe? Dat kan niet. Veel Franse discussie door de walkietalkie volgt. We blijken de verkeerde groep te zijn. Geen probleem, alles wordt vanaf nu naar de juiste plek gebracht. Oké, merci. Als we na het eten aan ons podium staan, blijkt er nog niets te zijn gearriveerd. We komen te weten waarom. De man met onze instrumenten zit al de hele tijd ernstig vast in de modder. De rest van de groep heeft ondertussen ongeveer hetzelfde aan de hand. Maar! Miraculeus genoeg beginnen we alsnog stipt op tijd. En zo, jongens en meisjes, heb ik nog een paar verhalen over dat wonderlijke festival. Maar dat is voor een andere keer. Moge het festival nog vele jaren meegaan. Ik maak een lichte kniebuiging en neem met een sierlijke zwaai mijn gepluimde hoed af. Vive le Festival de Dour!
