NIEUWSBRIEF

Foto door Jelmer Bijsmans

De Canadese band Metric is een van de beste bands op het gebied van meezingbare powerpop en bewijst dit ook weer op hun nieuwe album Fantasies. Beter kan het niet: tien puntige liedjes met meeslepende hooks en meer charme dan een Disneyprins. Toch blijft de grote doorbraak buiten hun eigen land ze maar ontglippen. De wereld is een wrede en oneerlijke plek en juist daarom is het zo gek dat bandleden Emily Haines en James Shaw me zo fris en optimistisch in de ogen blijven kijken tijdens dit interview. Misschien weten zij meer dan ik.

Vice: Jullie doen bijna alles zelf. Is het niet heel veel extra werk om zelf je plaat te releasen en je eigen management te doen?
Emily: Dat valt wel mee. Wij zien het zo: je kunt in een uurtje plannen wat je in een maand wil doen, of je kunt het iemand anders in een uur laten doen en dan nog een uur met hem discussiëren.

James: Na het laatste album lagen er ineens veel opties op tafel. We konden bij LiveNation terecht, bijvoorbeeld. Uiteindelijk namen we de beslissing om niet met zo’n conglomeraat in zee te gaan, omdat je dan deel uitmaakt van iemands merk. Voor ons zou dat het einde zijn.

Emily: Mijn enige doel is zorgen dat mijn leven niet zuigt. Bestuurd worden door zo’n groot bedrijf zou dat moeilijk maken. Maar je moet ons over zes maanden nog maar eens spreken, misschien hebben we onze ziel dan wel verkocht aan Sony.

Het grootste deel van het album heb je geschreven in Buenos Aires. Wat deed je daar?
Emily: Ik had na een paar jaar touren last van tunnelvisie. Mijn leven bestond uit: podium-tourbus-hotel-podium-tourbus-hotel. Leuk allemaal, maar ik had zo weinig echt geleefd dat ik niks had om over te schrijven. Het zou dan gaan over die hotels en tourbussen en ik haat dat altijd bij andere bands, als ze ineens gaan schrijven over het leven als een rockster. Ik moest gewoon maken dat ik wegkwam van de band. In Buenos Aires kende ik niemand, en ik sprak ook geen Spaans toen ik er voor het eerst kwam. Ik heb mezelf eigenlijk voor de gek gehouden: ik was er doodongelukkig en toen ben ik daarover gaan schrijven.

Jullie hebben Kings of Leon van de nummer 1 positie gestoten in de Canadese hitlijst. Goed werk, bedankt.
Emily: Het gekke is: ‘Help I’m Alive’ was eigenlijk niet bedoeld als single. Het is opgepikt omdat we een korte tour in Canada hebben gedaan met die titel, waarbij het nummer ook als 7-inch-plaatje is gedrukt. Het is op internet terecht gekomen en ineens stonden we op 1, ook in Australië. En het wordt zelfs gedraaid in België. Het is totaal niet geschikt als radiosingle, maar het bewijst wel mijn theorie over muziek. Als je mensen de kans geeft om zelf iets te vinden, dan komen ze vanzelf wel iets interessants tegen.

Jullie hebben op een flink aantal festivals gespeeld in het afgelopen jaar. Is er ooit een optreden heel erg in de soep gelopen?
Emily: We hebben twee keer op Coachella gespeeld en daar ging de eerste keer alles mis. Alles explodeerde of smolt in onze handen, behalve Jimmy’s gitaarversterkers. De tweede keer bleef alles heel, behalve die versterkers. Het universum was blijkbaar nog niet helemaal klaar met ons.

James: Ik heb daar ook Tommy Lee op een Segway gezien. Dat was duidelijk een don’t.

ROBIN GEURTS

< VORIGE

MEER UIT DIT NUMMER

VOLGENDE >