DE TOEKOMST VAN DE FESTIVALS VAN DE TOEKOMST
TIM LEJEUNE
ILLUSTRATIES: PETER JAN VANDEWEERD
Hoewel het bijna 2010 is, ga ik nog altijd niet naar mijn werk in een zwevende auto of op vakantie naar de maan in mijn nucleair voortgedreven helikopter. Als je negeert dat de wereld weer wat kleiner is geworden en we elkaar wat sneller irriteren dan in de goeie ouwe tijd, is alles eigenlijk nog altijd exact hetzelfde als twintig jaar geleden. En toch kan ik mijn enthousiasme voor wat de komende twintig jaar brengen zullen nauwelijks intomen. Natuurlijk zal de Verlosser opstaan, zullen we gecontacteerd worden door intelligente buitenaardse beschavingen en zal Nederland voorloper worden op het gebied van Oosterse filosofie, maar naast al die mirakels zullen ook veel kleine innovaties ons leven grondig veranderen, niet alleen thuis en op het werk, maar ook op alle recreatieve vlakken—inclusief festivals. Sta mij toe mijn orakuleuze krachten aan te wenden en u een exclusieve blik in de toekomst van het festival te gunnen...
Ik zie… Ik zie… de festivalweide van Pinkpop, editie 2030. Het hoofd van Jan Smeets staat glunderend boven de ingang tentoongesteld. Als je naar binnengaat word je gescand, en automatisch wordt de entree van je bankrekening gehaald. Aan je rechterkant zie je de schooiers aanschuiven met hun ‘contant geld’. Je kan ze bijna ruiken, zo laag bij de… nee, wacht. Dat zijn de Dixi’s. Blijkbaar bestaan er nog steeds geen zelfreinigende toiletten, of airconditioning voor de hele weide door middel van rondzoemende Airwickrobotjes. Het zij zo!
Veel volk is er niet. De liveoptredens kun je al lang niet meer betalen, aangezien dat een jaarloon per dag kost. Dus moet je op één van de afterdays komen. Het festival duurt nu drie weken, waarvan enkel de eerste dagen echt live zijn. Een goede zaak, want met anderhalf miljoen mensen tegelijkertijd op één wei zitten zou hoogst onaangenaam zijn.
 |
|
|
|
DE PIJPDOOS
Omdat het al jaren beschaafd is om maar één kind groot te brengen—en dus een jongen voor het voortzetten van de lijn, want sommige dingen veranderen nooit—zijn er bijzonder weinig meisjes aanwezig op een festival. Het chronische tekort aan sletten dat hierdoor ontstond werd vrij elegant opgelost door het invoeren van de Totale Orale Bevrediger, oftewel de pijpdoos (al werd het oorspronkelijk ontworpen voor gebruik door beide geslachten). Hoewel het ding eerst een kwalijke naam had omdat het gewoon een in een kubus opgesloten hongerige dwerg was (een zogenaamd ‘knagertje’), steeg het enorm in populariteit vanaf zijn tweede, elektronische versie. Het concept is heel eenvoudig: omdat een meisje zich niet met elke jongen die ze tegenkomt kan bezighouden, kan ze als ze hem leuk vindt een muntje geven voor de pijpdoos. Op dat muntje heeft zij via een modelfallus haar fellatiokunsten laten registreren. Je stapt in de cabine, sluit de slurf aan op je leuter en de machine voert de instructies die er op staan uit tot er een orgasme volgt. Slikken gegarandeerd! |
| |
