|
|
DOS & DON'TS
GERELATEERDE ARTIKELEN
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
HET GROTE VICE FESTIVAL ABC - DEEL 2NEVENEFFECTEN—Bij een festivalticket zit geen bijsluiter en zelfs voor een goed gedocumenteerde festivalgids als deze is het niet mogelijk om alles op te sommen wat je op een festival zal meemaken: Daarvoor moet je gewoon gaan, natuurlijk. Dat je achteraf je bril, je favoriete schoenen of je partner kwijt zou raken, stond zeker niet op je programma, maar je neemt het voor lief, net zoals de pijnlijke spieren en onverklaarbare blauwe plekken. Geen zorgen. Je hebt een heel jaar om te herstellen, je opnieuw te bevoorraden—en je dan weer helemaal opnieuw naar de kloten te amuseren. OUT GAAN—Een paar jaar geleden zagen we tijdens de lange voettocht van de camping naar het festivalterrein een punker die half dood in een greppel lag te chillen. En toen was het festival was nog niet eens begonnen! De meeste mensen liepen met een respectvolle boog om deze feestveteraan heen, maar één voorbijganger bukte zich over het magere uitgetelde lichaam, voelde in de zak van de strakke broek, haalde er een pakje sigaretten uit en begon die doodleuk op te roken. Kwestie van gebruik maken van de gelegenheid. Als je dan toch out wil gaan, doe het dan voor de gemeenschap. POLSBANDJES—Als je makkelijk meisjes wilt versieren is het juiste polsbandje dragen een must. Als de gewone festivalstervelingen blauwe bandjes dragen en jij een rode ben je in de ogen van de gemiddelde domme, lekkere chick een ar-tiest of je hebt toegang tot artiesten. Beiden leiden tot natte onderbroeken. Zo riep een Zweeds meisje “You are an artist?!” bij het zien van het mediabandje dat de pols van onze stagiair sierde die het festival kwam verslaan. De blik in haar ogen veranderde van ‘mild geïnteresseerd’ naar ‘ik ga je lul én je ballen in mijn mond stoppen’. “Yes,” loog de man, “ik ben musician”. QUEUEN—Bij veel dingen in het leven is het zo dat de reis er naartoe belangrijker is dan de bestemming. Festivals draaien niet zozeer om de optredens, als wel om de kleine momentjes tussen de optredens door, die vooral bestaan uit in de rij staan. Daar gebeurt het, boys en girls. In de rij voor het bier, de douche of de ingang worden sigaretten, sterke verhalen en flirterige blikken uitgewisseld. In de rij ontmoet je de mensen die ‘s avonds in je tent liggen en de mensen die je drugs geven waar je zelfs nog nooit van hebt gehoord. Koester de rij. REGEN—Voor normale mensen is regen irritant—je wordt er nat en vies van en alles stinkt plotse-ling naar hond. Maar het wassende water is een zegen voor saaie en verlegen mensen. Zij hebben in het geval van een fikse regenbui plotseling contact met andere schuilende festivalgangers en soms, als ze zich heel frivool voelen, wagen ze zich aan een duik in de modder. Dat wordt dan een anekdote die ze nog jarenlang zullen vertellen op feestjes. Hun vrienden lachen dan beleefd. SCHIJTEN—Je probeert het te vermijden als kanker, maar het is zo onvermijdelijk als de dood. Schijten op festivals. Na drie dagen malen in je darmen is je stront soms hard als steen, met een gladde coating, maar vaker waterig als de frietjes met mayo waar je op leeft en branderig als de sterke drank die je wakker houdt. De meeste festivalgangers nemen op het moment dat ze echt moeten lozen hun verlies en duiken huilend en bang voor de stank een dixi in. Een vriend van ons gaf echter eens nieuwe betekenis aan de uitdrukkingen ‘geen fok geven’ en ‘lordronken zijn’ en scheet zonder met zijn ogen te knipperen zijn broek vol. “Ik wilde niets van The Spades missen”, was zijn commentaar. TERUGVAL—Als je woens-dagavond al in de rij voor de ingang ligt, je je vijf dagen helemaal in de festivalwereld stort en pas maandagavond met je stinkende kleren thuiskomt, dan kan het zijn dat je de dagen erna nog niet bent gewend aan de wereld buiten het festival. Deze terugval kan zich uiten van het opsteken van joint in de supermarkt tot het spontaan in moshen uitbreken wanneer je een vette plaat op de radio hoort. Sommige mensen leven in een permanente festivalterugval—je herkent ze aan de vijftien vuil verzamelende bandjes die hun polsen nooit verlaten.  foto van Raf Maes/rafphotography.com UITPUTTING—Uit een artikel over festivals in een jong meisjesblad: “Uitputting is het grote gevaar op festivals. Dus schrijf van te voren uit welke artiesten je precies wilt zien en rust tussendoor goed uit!” Wat een flutadvies. Als je je op een festivals aan zelfopgelegde schema’s houdt, kun je net zo goed een nieuw Sesamstraatpersonage worden: Sufjan Supersaai, uitlegger van wetteksten en computerprogramma’s waarmee je enquêtes kan analyseren (SPS bitch). Of je bent natuurlijk popjournalist, maar da’s ook niet echt tof. VLEES—Veel mensen zien er geen heil in om via veel te kleine topjes, veel te smalle broekjes en lelijke teenslippers hun vlees aan de zon en ongelukkige voorbijgangers ten toon te spreiden. Veel mensen zijn kut. Ja, het is warm, ja, we zijn allemaal te beneveld om te weten wat we doen, maar daarom hoeven al die dikke lelijkaards zich niet met zoveel toegave op de Grote Vleeschkeuring te storten al was het hun enige kans om hun ware schoonheid aan de buitenwereld te tonen. Het is zo al moeilijk genoeg de nodige voedingsstoffen binnen te houden zonder om de haverklap met een gestrande walvis in gebatikte bikini geconfronteerd te worden. WIJN—De mate van controle bij de ingang van een meerdaags feest hangt grotendeels af van de aard van het feest. Bij het gemiddelde dancefeest word je bij binnenkomst anaal gevisiteerd door een in het zwart geklede knalbilly zonder gevoel voor humor. Bij de ‘alternatieve bandjes en soms een electro dj’ festivals verwissel je je glazen flessen wodka voor wijn in karton, omdat een lachende knuffelbeer iedereen zonder inspectie door de controle laat. ‘t Is maar dat je het weet. XTC—Op Lowlands hadden we er net een pilletje ingegooid toen we Simon tegenkwamen. “I just found my friends MDMA stash!”, was het eerste dat hij vrolijk in zijn Engels met een Frans accent naar ons riep. We waren onmiddellijk dikke vrienden. Helemaal toen bleek dat hij hoezen ontwierp voor een cool Frans platenlabel en dat hij kwistig de drugsvoorraad van zijn vriend uitdeelde. Toen we hem de volgende dag zagen, lag hij vrolijk op de vloer van een van de enorme feesttenten. In zijn woorden: “Kids! Remember! Drugs are not all good. Some are great!” Y—Generatie X is ondertussen op haar laatste benen aan het lopen, al zie je hen nog vaak op festivals: de vaders die perse nog een keer naar Lowlands moesten om de Stones te zien, perse hun campingsmoking aan moeten en perse een joint moeten roken om in de sfeer te komen. Wees niet te hard voor ze. Verfoei hun verblekende gezicht niet als ze zich realizeren dat ze te veel gerookt hebben en zich waanzinnig hard concentreren om niet te kotsen waar zoonlief en zijn vrienden bij zijn. Binnen 20 jaar, lieve lezertjes, zijn wij dat: Generatie Y. ZIGEUNERZWIEREN (en andere balkanmeuk)—Okee, ook wij vonden Gogol Bordello eventjes leuk, maar dat was twee jaar geleden. Kunnen we nu alsjeblieft weer kappen met die Oostblok disco’s, balkanbeats, wodkawalzen en ander irritante Oost-Europese dansmuziek? Al die shit is inmiddels in hetzelfde zwarte gat beland waar ook drum ‘n bass al lang ligt te rotten. Daar vind je trouwens ook krakers met honden, lauw Aldi bier, opgerekte gaten in hun oren en dreadlocks. CONTINUED HET GROTE VICE FESTIVAL ABC | 1 | 2 |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||
