|
|
DOS & DON'TS
GERELATEERDE ARTIKELEN
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
HET GROTE VICE FESTIVAL ABC - DEEL 1ANTICONCEPTIVA—De tijd dat festivals zowat synoniem stonden voor orgieën, loopt als een verlepte hippie op zijn laatste benen: wij nemen toch ieder jaar onze maatregelen. Ja, het lijkt allemaal wel tof, die Summer of Love, maar geloof ons: je wilt niet naar huis gaan in de wetenschap dat je met één of ander emotrutje (m/v) aan de volgende generatie bezopen Metallica-fans hebt bijgedragen, of met een nare jeuk zitten die heus niet van een zonnesteek komt. Als dat je nog niet afschrikt: reken maar eens uit hoeveel je de volgende jaren aan babysitkosten mag toevoegen aan je kaartje. U condoomt toch ook? BIER—Breng altijd je eigen voorraad mee of, beter nog, sluit je aan bij iemand die zeker een krat of tien meesleurt—welke vervolgens lekker kunnen opwarmen in de tent terwijl jij op het veld je blauw betaalt aan halfvolle plastic bekertjes lauw spuug waar je anderhalf uur voor hebt mogen aanschuiven en zo de legendarische gitaarsolo van je favoriete groep hebt gemist en je schatje bent kwijt geraakt aan die eikel met zijn piercings waarna die nozem het op zich nam om samen met haar, al zijn vrienden en zijn hond al je spullen onder te pissen. Bitter? Beetje. CAMPING—Een tent opzetten: kan lastig zijn. Een tent terugvinden: onbegonnen werk. Elk jaar doen wij verwoede pogingen om aan de hand van een ingewikkeld systeem van herkenningspunten onze tent op een plaats te zetten waar we hem zeker, in welke staat dan ook, zullen terugvinden. Nooit, nooit lukt het. Zo strompelden we ooit een tent vol metalheads binnen die ons helaas nog herkenden van een incidentje in de mosh pit. De dag daarop vonden we onze tent wel terug, dankzij het rookpluimpje dat vanuit de verkoolde resten ervan opsteeg. Het is nog steeds onduidelijk of beide voorvallen gerelateerd zijn. DRUGS—Hoewel drugs massaal aanwezig is, bevordert het niet altijd de festivalsfeer. Neem nu de bijzonder nare ervaring van onze vriend, die we maar Tim zullen noemen (omdat hij zo heet). Tim had namelijk het lumineuze idee opgevat om, in de blakende zon, zijn geest aanzienlijk te verruimen op de muziek van zijn toen favoriete groep. Blijkbaar is zijn geest nu té ruim geworden: hij luistert sindsdien vrijwillig naar Bon Jovi en, godbetert, Coldplay. Twee jaar internering op de Vice redactie heeft daar nog geen verandering in kunnen brengen. Arme Tim. Laat zijn trieste verhaal een waarschuwing zijn voor ons allen. ETEN—Vast voedsel? Vergeet het maar. Alles wat je lichaam nodig heeft aan vitaminen en mineralen kan je halen uit drank, snoep en het zweet van duizenden festivalgangers. Actieve bifidus? Verhoogde weerstand? Evenwichtige darmflora door middel van goede lactobacillen? Niet dus. Je moet iets overhebben voor festivals. Of dacht je je te kunnen voeden met die rotzooi die op het veld wordt verkocht, waarmee je in essentie vijf keer te veel betaalt voor een slecht verpakte voedselvergiftiging? Om dan met je billen boven een toiletbril te gaan hangen die door een kwart miljoen mensen werd voorverwarmd? Daar bedanken wij feestelijk voor.  foto van Boudewijn Bollmann FOLK—Wij lopen niet hoog op met ‘folk festivals’. Ze lijken gewoon niet samen te gaan: Festival en folk. Folk en festival. Nee. Het is net als familie en feest. Je gebruikt die twee woorden wel bij elkaar, maar het eerste zuigt gewoon alle lol uit het tweede. Meestal komt het neer op een kleine groep losgelaten bejaarden, spelende kinderen en een strontvervelende sfeer die het beste vergeleken kan worden met een uit de hand gelopen cultureel centrum annex parochiekermis. Op zo’n veld gedijen enkel menopausale geiten die naar Will Tura luisteren, en je weet: waar een Will is, zijn wij weg. GSM—Godzijdank voor het bestaan van telefoons. Zet hem op trilstand en stop hem goed weg—niet in een sok aan een koordje om je nek, dus—en je kunt tenminste iedereen terugvinden na dat welver-diende schoonheidsslaapje met je smoel in de modder naast de hotdogstand. Let wel: niet geschikt voor mensen die de neiging hebben om in de vroege ochtend naar huis te bellen en luidkeels “Hoeren!” op het ant-woordapparaat in te schreeuwen. HOERREUH!—Waarom slapen als je over de hele camping luidkeels ‘Hoerreuh!’ kan roepen? Hoerreeeeeuh! Boerreuh! HOERREEEEEEEEUH! Je bent pas een echte festivalganger als je een echte zeikerd bent, blijkbaar. Wij hebben echter alle begrip voor de meeslepende kwaliteiten van de festivalsfeer en met name de door domheid, leeftijd of algehele onverschilligheid geïnspireerde aanslagen op onze nachtrust, waarop wij het volgende gevonden hebben: de oordopjes die het lawaai van een drukke werf kunnen weerstaan zijn namelijk ideale dempers van alle nachtelijke geluiden op een camping, het koppel-tje dat perse vlak naast je voor de derde keer begint te neuken inbegrepen. Hoeren! INTENSIVE CARE—Stagediven en crowdsurfen behoren op grote festivals tot het verleden. Jammer, want wij gingen graag langs bij de mensen van de intensieve zorgen, zeker wanneer het die heerlijke verpleegstertjes betrof die stage liepen bij het Rode Kruis. Breuken, verzwik-kingen, uit de kom geslagen ledematen… ieder excuus voldeed om, tussen twee bands in, ons eens grondig te laten bevoelen door een Sabrina of Vanessa in hagelwit uniform. Nu wij een vriendin hebben, gaan we er nog steeds langs, maar dan om wat pijnstillers achterover te slaan. Tijden veranderen, maar onze kater is na een festival nog altijd even gruwelijk. JIJ—Je hebt er hard voor gewerkt, want het kost natuurlijk een pak poen, maar wat is een zomerfestival zonder jou? Niets dan een bende losbandige eikels die zich gedragen als beesten, met vuilzakken gooien, tenten in de fik steken en proberen van bil te gaan met je kleine zusje. Laat ons duidelijk zijn: je bent die mensen je aanwezigheid verschuldigd. Wiens wiet zullen ze anders oproken? Wiens bier zullen ze anders opzuipen? In wiens tent zullen ze ongewenst terecht komen? Wiens verhalen van vorige jaren zullen ze dan aanhoren? Wiens vriendin zullen ze verleiden? Nee, zonder jou is er geen festival. KUSSEN—Flikflooien is op festivals zowat onvermijdelijk. Hoe kan het ook anders: je hersenen zijn compleet opgefokt en je zenuwstelsel krijgt na verloop van tijd last van kortsluitingen. Zo komt het dat je opeens ligt te tongen met de zus van je beste vriend, het vriendin-netje van je broer of het meisje van de promostand waarvan je met je bezopen kop niet weet of ze nou mooi of lelijk is. Trek het je niet aan, alles kan achteraf nog worden goed gepraat, het is heus geen wereldveranderend drama. Zolang je maar niet ontnuchtert naast de jongen van de promostand, natuurlijk… LAXEERMIDDELEN—Nieuwe brandveilige iglotent? Check. Vintage T-shirt van een obscuur rock-’n-roll bandje uit de jaren tachtig dat op z’n minst één hete nacht moet garanderen met iemand die even oppervlakkig is? Check. Persoonlijke voorraad uppers en downers die al dan niet op recept verkrijgbaar zijn? Kleurrijk maar volstrekt onnozel hoofddeksel? Twee keer check. Vergeet echter het belangrijkste niet: laxeermiddelen. Alles, maar dan ook alles dat je op een festival in je lijf krijgt moet er op ieder moment ook weer zo snel mogelijk uit kunnen. Vertrouw ons nu maar. Wij zijn erva-ringsdeskundigen. MUZIEK—Muziek moet je voelen. Het moet dwars door je lijf gaan. Het moet trillen. Het moet slaan. Je bent niet gekomen voor haarfijne cd-kwaliteit. Dit is een festival: er staat voor meer geld dan je ooit in een leven zal verdienen aan audiomateriaal opgesteld en elke knop moet en zal op ‘maximum’ staan. Een live-optreden moet je je herinneren met heel je wezen. Je moet bereid zijn om verpletterd te worden, letterlijk, in de massa die net als jij eventjes een verlenging wil zijn van de versterkers die de religie van je persoonlijke goden verkondigen. Dat is muziek. CONTINUED HET GROTE VICE FESTIVAL ABC | 1 | 2 |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||
