Kosovo is één van die misschien-staatjes zoals Irak en Afghanistan, die worden gerund door een gigantisch team van mensen van over de hele wereld, die hun loonbriefjes krijgen van het IMF. Het is ook één van de meest corrupte plaatsen in Europa en een land waar rijbewijzen en nuchtere autobestuurders net zo optioneel zijn als pluche dobbelstenen of draaiende velgen. Met die gedachte in het achterhoofd besloten Vice-medewerkers Conor Creighton en Steve Ryan er een eigen ambassade op te richten en ambassadeurs te worden.
Lees verder >>
VICELAND VANDAAG
DE DOE-HET-ZELFAMBASSADE |
DE MORBIDE FASCINATIES VAN NO MONSTER CLUB
No Monster Club is Bobby Aherne, een Dubliner die voorheen bekend stond onder de nogal stomme naam Dublin Duck Dispensary. Hij bouwt zijn slaapkamerpop uit loops van artiesten zoals The 1910 Fruitgum Company, John Baker, The Four Seasons, Sandy Nelson en Sir Victor Uwaifo. Hij is eigenlijk een soort Girl Talk, als Girl Talk niet zo verschrikkelijk was. Hier zijn twee tracks om te streamen en downloaden, plus de clip van ‘A Morbid Fascination’. Lees verder >> |
FASHION - GITA
Gita van Goethem is een model. Ze is Vlaams. Houd daar rekening mee bij het uitspreken van haar naam als je je vrienden over haar vertelt. Lees verder >> |
KRIJG NOU HET APPARATENZUUR
Toen we laatst bij Palmbomen op bezoek waren om hem te spreken over zijn muziek, vertelde hij dat hij een apparatenfetisjist is. Hij had notabene de vocoder in bezit waar I-F Space Invaders Are Smoking Grass mee had ingezongen. Maar daarnaast stonden er in de studio van NON Records, het label van Palmbomen, nog voor tienduizenden euro’s aan andere stokoude apparaten waar je uitmuntend muziek van nu mee maakt die klinkt alsof hij toen is gemaakt door iemand uit de toekomst met een tijdmachine. Ofzo. Hoe dan ook, als je van synthesizers en andere oude dure apparaten houdt moet je dit even lezen, want het gaat over synthesizers en andere oude dure apparaten die in de studio staan. Lees verder >> |
WAT EEN 1-DOLLAR-DIEET MET JE LEVEN DOET
Net zoals de tevreden klanten van de Euroland, de Action en de Xenos hier zijn veel mensen in Amerika gek op 1-dollar-winkels omdat, duh, alles 1 dollar kost en ze graag het gevoel hebben goedkoop uit te zijn, zelfs terwijl ze eigenlijk alleen maar levensellende aanschaffen. Kristina Mahler ging een week lang leven van louter voedsel uit 1-dollar-winkels, en doet daar hier verslag van. “Ik had zo weinig energie dat ik mijn hond in huis liet kakken, zodat ik dan tenminste niet met hem hoefde te wandelen.” Lees verder >> |
VICE RECOMMENDS - GEZELLIGHEID
Gezelligheid. Een fenomeen dat niet staat of valt bij hoeveel alcohol je drinkt, hoeveel mensen je kent of op wat voor plaats je bent. Nee, een gezellige tijd hebben komt onverwachts, wie gezelligheid verwacht stapt vaak in een bad koud water (wat bij deze een spreekwoord is). Heb het eens gezellig in de metro, in een Westfries museum, of gewoon op kantoor. Zelfs met z’n allen poepen kan hartstikke gezellig zijn. Zo zie je dat je de recommends eigenlijk niet nodig hebt, maar hier zijn ze alsnog. Heb het leuk! |
LEKKER VERROT: THE OVERNIGHT LOWS
De tijd is rijp? Eerder rot: City of Rotten Eyes is uit op Goner en de langverwachte debuutplaat van Overnight Lows, twee meneren en een mevrouw uit Jackson USA. De nummers zijn vlijmscherp, kort en heel prachtig. |
DE MEEST TERGENDE ALLITERERENDE MASCOTTEPOPPENIk heb ooit me ooit laten vertellen dat het rijmen in liedjes ontstaan is uit een soort gemakzucht van rondtrekkende troubadours die daardoor beter hun gedichten konden onthouden. Wat het nut van de alliteratie is heb ik nooit begrepen, hoogstens dat het tot een bepaalde leeftijd iets lolligs heeft. Een broodje Bert halen bekt nog steeds wel lekker. Maar als er volwassen mannen om een tafel hebben gezeten om een mascottebeest te bedenken ter opleuking van hun campagne om de jeugdige moraal te bevorderen, krijg ik spontaan een roestige reet, een zwellende zak en een slappe schwanz. Dit zijn de meest tergende mascottepoppen met een allitererende naam. |
GIRLS, EEN POLYESTER JURK EN EEN MESPUNTJE MDMA
Toen ik voor het eerst een interview met de band Girls las en tot mijn verbazing een bekend smoeltje op de begeleidende foto zag, drukte ik het blad zowat tegen mijn neus aan en riep alsof hij me ook echt kon horen: CHRIS! Het bleek mijn oude penvriend Chris Owens te zijn, zanger van Girls. Toen de band nog niet bestond en hij nog in Amarillo, Texas woonde, hebben Chris en ik elkaar via de met Brazilianen en Pakistani’s verzadigde social network-site Orkut ontmoet. Dit was in 2004. We mailden toen regelmatig en hij stuurde me af en toe foto’s van zijn favoriete plantje, zijn schilderijen en zijn vrienden. Dus toen ze afgelopen weekend in Paradiso speelden, leek het me leuk om mijn mooiste pakje te dragen en hem te interviewen. Ik zei van te voren niet dat we elkaar kenden, in de hoop dat hij me gillend om de nek zou vallen… |
