Vice: Wat vind je van Nederland?
Lloyd Kaufman: “Ik ben hier vaak geweest, al sinds mijn 12^e. Ik ging ooit als jong ventje in Amsterdam met de taxi naar Schiphol, en halverwege kwam ik erachter dat ik m’n jas vergeten was. Deze had ik over een hek in een park gehangen, met mijn portemonnee, paspoort en geld erin. Ik paniekerig terug en m’n jas hing er nog. Dat is heel wat anders dan in New York”

Europa is ook heel anders dan de VS.
“Als filmmaker word ik hier veel serieuzer genomen. In NY en de rest van de VS is er geen aandacht en waardering voor mijn films. Troma zit al 35 in NY. We hebben onroerend goed, dus we betalen onroerendgoedbelasting, salarisbelasting, NY-belasting. De burgemeester van New York geeft elk jaar een groot feest voor de filmindustrie, waar elk jaar duizenden mensen voor worden uitgenodigd, behalve ik. En op zo’n feest lopen totaal niet de interessantste mensen rond, alleen maar mensen die werken voor de grote bedrijven, de multinationals, de conglomeraten. Dus niemand met een eigen filmbedrijf.”

Hoe voel je je daardoor?
“Verbitterd natuurlijk, maar des te leuker is het om naar zo’n klein land als Nederland te gaan en hier wel serieus genomen te worden.”

Is dat het waard om je verbitterd te voelen?
“Nee, natuurlijk niet. Het is totale verspilling van de energie.”

Want eigenlijk doe je hen daarmee een plezier, je geeft ze als het ware gelijk.
“Ja, maar ja, wat wil je dan. Ik heb zo’n groot ego. Maar ook weer niet zó groot, want ik ben al 40 jaar trouw aan m’n eigen kunst. Ik ben geen uitslover, absoluut niet, ik doe het niet voor het geld. Ik heb geen groot huis, geen auto, niks. Ik heb onlangs mijn eerste auto gekocht, maar wel voor mijn vrouw. Vroeger toen we jong waren, hadden we een auto, een Ford Mustang 1969, maar die heb ik weggeven, want ik wilde hem op een gegeven moment niet meer. Dat vond zij minder leuk, het was eigenlijk ook haar auto, dus vandaar dat ik vorig jaar, toen mijn vrouw 86 werd… nee geintje, ze is geen 86, ze zou me vermoorden. In ieder geval, voor haar 86^e verjaardag (…, red.) kocht ik voor haar een Mustang 1969, rood met witte strepen, een museumstuk. Zij kan zich nu uitsloven, niet ik. Je kunt het op Youtube zien, dan moet je zoeken op Lloyd Kaufman en Mom gets a Mustang, ik heb haar namelijk gefilmd toen ze de auto kreeg.”

Klinkt als een titel voor een volgende film.
“Mom gets a Mustang… Ja, dat zou inderdaad goed kunnen. Over een moeder die een paard cadeau krijgt, en dan wordt het een stevige pornofilm.”

Voel je je eigenlijk nog onzeker?
“Hoezo? Door mijn vrouw? Ja, constant. Ze vertelt me toch elke keer weer de waarheid, dat ik een enorme mislukkeling ben. Maar je bedoelt natuurlijk door film maken. En dat is ook zo. Al 40 jaar maak ik films en al 40 jaar krijg ik geen erkenning. En daar word ik echt pissig van.”

Dus je bent al 40 jaar lang pissig?
“Inderdaad, haha. Maar nog nooit heb ik toegegeven – een poging gedaan meer mainstream te worden. Alleen voor The Toxic Avenger 2 en 3, en daar heb ik ook grote spijt van. Van de rest totaal niet. En die keren dat ik toegaf, had het nog steeds geen effect. Nog steeds werd ik genegeerd. Zo is het nu eenmaal met mij. Ik zou Gone with the Wind kunnen maken nu en geen enkele aandacht krijgen. Ik ben gewoon geen onderdeel van de mainstream. Toen ik met Troma begon, was de hele media nog behoorlijk democratisch. Nu wordt alles gedomineerd door marketing, reclame en door grote conglomeraten, door mannen zoals Rupert Murdoch. In de VS bestaat Troma simpelweg niet. Wel hebben we een vaste basis van die hard fans. En niet alleen in de States, maar over de hele wereld. Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe we tegenwoordig nog bestaan. Er is geen distributienetwerk. Het moet komen door mond op mond reclame. Van de vroege jaren ‘70 tot 1990 was er een goed geregeld distributienetwerk. Daarna werd alles overgenomen door de grote bedrijven, waardoor het heel moeilijk is om de films verspreid te krijgen. Gelukkig werkt het ook bevrijdend, want ik kan nog steeds en júist doen wat ik wil doen. Zoals Poultrygeist: Night of the Chicken Dead, een horrormusical over de alleen op geldbeluste fastfoodindustrie, met exploderende diarree, constant zoenende lesbo’s, dronken indianen, en veel zingen en dansen. Maar dan op mijn manier.”

Een natuurkundewet stelt dat elke actie wordt gevolgd door een reactie. Ben je de actie of reactie?
“Ik maak films omdat ik fan ben van de kunstvorm. Maar eigenlijk de reactie, want ik maak films als een reactie op een sociale situatie of gebeurtenis. Zoals met Poultrygeist, die ik baseerde op boeken als Fast Food Nation en het feit dat er een MacDonald’s naast ons Troma-gebouw kwam. De volgende dag hadden we gelijk ratten, stonk het binnen naar goor eten.”

Heb je wel eens contact gehad met Pamela Anderson?
“Waarom?”

Zij is die hard anti-Kentucky Fried Chicken.
“Oh ja, goed idee, al denk ik niet dat ze me kent. Laat staan dat ze op zal nemen. Ikzelf doe dieren nooit kwaad, ik ben ook vegetariër. Ook in mijn films wordt dieren geen leed aangedaan. Behalve in The Toxic Avenger, waarin de geleidehond van een blind meisje overhoop wordt geschoten.”

Wat betekent geweld?
“Ik gebruik geen geweld zoals iedereen het gewend is in films. Ik zorg dat het cartoonesk is, zoals bij Tom & Jerry. Het is geweld puur en alleen om te lachen. Saw was een goede film, maar alleen het eerste deel. De rest begreep ik niet, dat was van dat onzinnige geweld. Terwijl in het eerste deel het effectief, is het spannend en eigenlijk ook gewoon ontzettend leuk. ‘Torture porn’ noemen ze dat geloof ik. Maar dat vind ik niet leuk. Het moet wel om te lachen zijn en een bepaalde lading bevatten, zoals dus bij Tom & Jerry. Die hebben mij veel geïnspireerd, zoals ik Matt Stone en Tray Parker, de mannen van Southpark heb geïnspireerd. Ik heb zelfs nog met hun gewerkt in het begin, toen zij net begonnen.”

Opmerkelijk dan. Tom & Jerry zijn wereldberoemd, Southpark is wereldberoemd, en Troma, die er dus tussen zit, totaal niet. Jij bent dus eigenlijk de missing link?
“Ja. Zo zou je het wel kunnen noemen, ja.”

Waarom is men altijd geïnteresseerd in geweld?
“Een goed verhaal met geweld doet het altijd goed. En mensen willen graag nu eenmaal actie zien, beweging. Maar mijn geweld is dus om te lachen. Net zoals het ‘geweld’ van Monthy Python. Ik baseer mijn geweld en actie op oude Franse toneelstukken. Het is gewoon een aparte vorm van humor. Toen ik in Amsterdam aan kwam, liep er een groep van acht bejaarden over zo’n rolband en aan het einde zag je ze een voor een omvallen. Een beetje lullig natuurlijk, maar ook alleen op dat moment. Verder is het gewoon leuk, en denk ik, hé dat kan ik gebruiken voor in een film. Het waren vier Amerikaanse stellen, zo’n georganiseerde groepsreis, verschrikkelijk. Ik moet er niet aan denken.”

De inspiratie ligt dus op straat.
“Ja, natuurlijk. Ik heb zoiets al gebruikt in Terror Firmer, waarin een dikke gast opgegeten wordt door een roltrap.”

Kijk aan. Ikzelf heb zoiets ook een keer gehad.
“Wat?”

Een vinger die werd opengereten door een roltrap.
“En, deed het zeer?”

Nogal ja. Mijn pakje kauwgom was gevallen, die wilde ik oprapen en toen sneed die kutroltrap zo een reep vlees uit mijn duim. En ik was nog onderweg naar mijn examen. Ik kon mijn pen niet eens beethouden.
“Heb je het examen gehaald of mocht je het overdoen?”

Ik mocht het overdoen, maar wel een jaar later, want ik was vet gezakt.
“Je was dus niet echt een goede student.”

Niet echt nee.
“Maar nu verander je de wereld als journalist. Je bent best wel rebels dus.”

Nou ja, ach… Ben jij een rebel?
“Ik geloof dat er veel misstanden zijn in de wereld, die om aandacht vragen. Dat doe ik op een rebelse manier. De wereld wordt geregeerd door een kleine, elitaire groep. Dat was vroeger al en nu nog steeds, alleen is die groep hypocrieter geworden.”

Geloof je dat je iets kan veranderen?
“Ik probeer het in ieder geval wel. Ik ben ook voorzitter van de Independant Film & Tv Alliance, waar Troma bij aangesloten zit, maar ook kleinere productiebedrijven. Films als Million Dollar Baby, een grote Oscar-winnaar, is door een onafhankelijk bedrijf gemaakt. Alleen wel gedistribueerd door een grote studio, plus er stond ene Clint Eastwood aan het roer. Trouwens, ik ben gekozen als voorzitter omdat ik nu eenmaal een reputatie heb als voorvechter van onafhankelijke films.”

“Mogen we trouwens dat kind vermoorden, dat al minutenlang aan het schreeuwen is!?”

Er is hier vast wel een keuken…
“Ja, dan koken we het. Dat doe ik thuis ook altijd met irritante kinderen. Die eet ik op”

“Maar in ieder geval, ik zal altijd mijn best doen om me te blijven verzetten. Het feit dat jij me nu interviewt, maakt alweer dat mijn verhaal gehoord wordt. Er is namelijk ook zoveel onrecht op de wereld. Miljoenen doden in Darfur en hongersnood in de rest van Afrika, terwijl heel Amerika leidt aan overgewicht. En ook in Amerika is veel onrecht. Het onderwijs bijvoorbeeld. Dat is zo duur, en je werkt je erdoor uiteindelijk alleen maar in de schulden, zodat het niet eens lijkt op wat een grondrecht moet voorstellen. Mijn assistent is de overheid nog altijd duizenden dollars verschuldigd.”

Maar zo werkt het in Nederland ook. Ik moet ook nog het een en ander terugbetalen van mijn studie.
“Wat een onzin is dat toch. Iedereen werkt maar in de horeca om zijn schulden af te betalen en ondertussen vergooien we met ons allen onze talenten. Alles gaat uiteindelijk maar op in de consumptiemaatschappij. Het is deprimerend.”

Probeer je dat te begrijpen? En is het dat waard?
“Wat het waard is, is geloven in dat wat je doet. En ook moet je zeker proberen een verschil te maken. Op dit moment zijn we bezig met lobbyen bij NBC om een bepaalde hoeveelheid onafhankelijke films in hun aanbod op te nemen, maar dat lukt misschien, heel misschien. Héél misschien.”

En als dat niet lukt?
“Dan wacht ik maar op het moment dat ik dood ga. Als ik in een vliegtuig zit, en we hebben turbulentie, dan heb ik altijd zoiets van: ach, schijt, laat maar komen. Ik ben op zich niet zo gek op zelfmoord, ik zou het niet bij mezelf kunnen doen, maar als er nu iemand binnen komt en hij schiet me overhoop, nou ja…, zolang het geen zeer doet, vind ik het prima. Ik ben nu toch al een soort van oud, en ik vind dat er eigenlijk geen behoefte moet zijn aan al die oudjes van tegenwoordig.”

Vind je dat nog iets moet doen?
“Films maken vind ik fantastisch en daar komt zoveel bij kijken, dus daar ga ik nog zeker mee doen. Voltaire zegt in Candide: ‘je kunt invulling vinden alleen al door je eigen tuin te bewerken.’ Je moet gewoon je eigen passie vinden… En daarna ga je dood. Dat is het eigenlijk, naast neuken natuurlijk. Want daardoor zijn we hier. Alleen vreemd dat daar zo moeilijk over gedaan wordt.”

De Nederlandse dichter Vinkenoog zei ooit eens: als er iets uitgevonden wordt dat lekkerder is dan neuken, blijf ik het er nog steeds naast doen.
“En gelijk heeft hij. Eigenlijk zijn we alleen maar hier om ons voort te planten. Dus films maken is een leuk tijdverdrijf.”

Je bent klaar om dood te gaan. Geloof je in God?
“Ik ben bijgelovig. Ik ben wel religieus opgevoed, zeg maar gehersenspoeld. Nu ben ik nog gelovig op een spirituele manier. Ik ben ook joods, maar ik vind Jezus een toffe peer. Hij was een hippie.”

Zou je vrienden kunnen zijn met Jezus?
“Ja, zeker weten. Ik denk ook wel dat hij Troma erg cool vindt. Hij zou het wel begrijpen. Ik bedoel, hij had ook een bepaalde vorm van humor. Wel een beetje morbide, maar zeker wel leuk.”

How time flies when you’re having a ball. Helaas moet het interview afgerond worden. Lloyd Kaufman moet nog door meer lui geïnterviewd worden. Voor ik hem de hand kan schudden, pakt hij snel een handycam en prikt dat ding recht in mijn gezicht. De rollen zijn omgedraaid, ik word nu ondervraagd door Kaufman zelf. Wat ik denk dat een kunstenaar tot een kunstenaar maakt? Eh… tering, precies zo’n soort vraag die je beter had kunnen voorbereiden. Als er een perfecte balans is tussen de visie van zijn geest en het talent van zijn handen, is mijn antwoord. Ik geloof het zelf amper, maar dit heb ik ooit eens geleerd op school. Kaufman lacht zijn geelgerookte tanden bloot. Hij zegt dat het voor thuis is, dat hij dit met iedereen doet. Tot slot zegt hij me, dat je moet doen wat je wil, en je door niemand of niets moet laten tegenhouden. Wijze woorden van een wijs man.

NELIS OOMEN

]]> http://www.viceland.com/blogs/filmblog/2010/06/02/facetime-met-lloyd-kaufman/feed/ http://www.viceland.com/blogs/filmblog/2010/05/31/the-simple-things-in-life-een-minimail-interview-door-monobrow/ http://www.viceland.com/blogs/filmblog/2010/05/31/the-simple-things-in-life-een-minimail-interview-door-monobrow/#comments Mon, 31 May 2010 17:43:58 +0000 vicenl http://www.viceland.com/blogs/filmblog/?p=1234

Miguel Narings is een bijzonder mens. Dat kan niet anders als maker van de documentaire The Simple Things In Life. Hierin volgt Miguel zijn vader op diens zoektocht naar liefde en geluk. En hoe. The Simple Things is een ongelooflijk mooi document geworden. En dat voor een autodidact. (Take that, cynische leraar die niet in Miguel geloofde.) Filmacademie-ventjes opgelet: tijd voor een stukje motivatie en subcontext van de regisseur naar jou toe.

Heb je een goede relatie met je vader? Kostte het je moeite hem te overtuigen van je plan?

Ik heb een redelijk goede verstandhouding, hij is altijd behoorlijk open over zijn gevoelens geweest. Soms iets te veel naar mijn mening, toen ik 15 jaar was vertelde hij mij al intieme verhalen over zichzelf waarvan ik nu wel eens denk; had je dat nou wel moeten delen met je kind? Maar hij moest schijnbaar zijn verhaal kwijt, waarschijnlijk waren er geen vrienden aan wie hij het kon vertellen.

Lastig.

Ik ben nooit begonnen met het plan dat ik uiteindelijk een volwaardige documentaire zou gaan maken. Het is allemaal ontstaan uit het idee dat ik mijn vader een spiegel wilde voorhouden. Meer dan eens viel hij voor de charmes van een mooie Thaise vrouw, die er niet alleen met zijn hart maar ook met zijn portemonnee vandoor ging. Ik wilde met de beelden laten zien dat hij nu al een paar jaar dezelfde fouten maakte.

(Van Miguel moest ik de volgende twee namen toevoegen: Menno Mans, Yves van Asten.)

Is dat gelukt?

Eenmaal in de montage zagen mijn editor Nina Stam en ik dat er veel meer in zat dan een filmpje van 10 minuten. Ik vertelde mijn vader toen ook waar ik mee bezig was. Hij had er geen bezwaar tegen dat ik meeging naar de Filipijnen.

Waren er momenten waarop je twijfelde of je wel moest filmen?

Je vader zien huilen is nooit leuk, en om het te filmen al helemaal niet. Bij de eerste keer in de film kwam het totaal als een verrassing. De tweede keer wist ik dat er een kans was dat hij geëmotioneerd zou raken bij het lezen van een brief van zijn liefde uit Cebu City. Dan kan je als zoon denken; ik zet de camera even uit, maar de filmmaker in mij zei: doorfilmen! Een schizofreen gevoel. Als je door de zoeker van de camera kijkt, is het zo anders. Soms pas als ik thuis was en de beelden weer zag, besefte ik wat er allemaal gezegd en gebeurd was. De dreun kwam veel later aan.

En klassieke gevalletjes plaatsvervangende schaamte, waren die er ook?

Ik was bang dat mijn vader zou lijken op een personage uit een Jambers-aflevering over oudere mannen in Pattaya, toen ik de eerste keer meeging met hem naar Thailand. Dus ik schaamde mij kapot toen ik daar met hem liep en durfde weinig of niets te filmen. Maar het bleek gelukkig mee te vallen. Hij ging niet voor de seks, hij ging voor de romantiek, en wilde een leuke, oudere vrouw ontmoeten.

Heb je een kant van je vader ontdekt waarvan je niet wist dat hij die bezat?

Er komt een moment in je leven dat je ontdekt dat je ouders het ook allemaal niet echt weten. Dat ze ook onzeker zijn en soms maar wat aanmodderen in het leven. Dat moment had ik al toen ik vrij jong was, maar tijdens het draaien van de film kwam het gevoel duidelijk weer naar boven. Hij wil zo graag de dingen doen die hem gelukkig maken en hij bedoelt het zo goed, maar maakt daarin zulke rare sprongen dat je denkt; is er dan niemand om je heen die hier iets over roept of ingrijpt. Het is zo’n lieve man. Dat zie ik nu steeds meer in.

Lijk je eigenlijk veel op hem?

Niet in zijn naïviteit denk ik, hoop ik, maar wel in zijn humor. Met humor kunnen we een hoop relativeren. En daardoor wordt de pijn soms minder erg.

Waarom denk je dat hij z’n geluk wilde zoeken in Azië?

Hij was enorm teleurgesteld in de relaties die hij had met een aantal Nederlandse vrouwen. Die waren volgens hem alleen maar bezig met wat voor een auto hij had en hoeveel hij verdiende per jaar. De vrouwen uit Azië waren zorgzamer dacht hij, en minder op geld uit. Maar ook het feit dat je AOW van 1200 Euro per maand niet echt een vetpot is in Nederland maar twee keer zoveel waard is in Azië, maakte het allemaal een stuk aantrekkelijker. En ik geef hem geen ongelijk. Hij had het in het begin alleen wat beter moeten aanpakken.

Hoe gaat het nu met je pa en zijn Filipijnse?

Deze vraag kan ik niet goed beantwoorden, omdat ik anders te veel prijsgeef over het eind van de film. Wel ben ik bezig met een vervolg op de documentaire. Er is weer veel gebeurd in de tussentijd!

The Simple Things In Life – Trailer

Benieuwd naar deze docu? Houd de Facebookpagina van The Simple Things In Life in de gaten. Er wordt een nieuwe screening georganiseerd…

Door MONOBROW

Regie: Álvaro Pastor en Antonio Naharro
Nu in de bioscoop

Yo También vertelt het bijzondere verhaal van iemand die nooit normaal zal worden bevonden, hoeveel diploma’s hij ook op zak heeft. Een openhartige, confronterende en ontroerende film die ik wil aanbevelen aan iedereen die denkt te weten wat normaal is, regelmatig een melige appel eet en een aanleiding zoekt voor de retorische vraag: ‘Wat vind jij trouwens van Down met Johnny?’. Nou ja, eigenlijk gewoon aan de hele wereld dus.

GIDI HEESAKKERS

Regie: Fatih Akin
Nu in de bioscoop

Als je ondanks mijn goedbedoelde waarschuwing naar De Gelukkige Huisvrouw bent geweest, baal je nu van je opgestijfde kinderwens en je aanzienlijk gestegen kans op baarmoederhalskanker. Eigen schuld, jammerlijk dikke etterbult die je bent. Ik heb een schrale troost voor je: van Soul Kitchen krijg je hoogstens een alcohol- en voedselvergiftiging. Deze film stoomt je namelijk gaar voor het bestellen van zoveel mogelijk verschillende soorten sterke drank, gefrituurde schnitzel met mayonaise en een citroentje en desserts met Hondurese boomschors gevolgd door nakend dansen op de hitsige soundtrack van deze toffe* film.

Soul Kitchen is in slappe keukentermen geen kandij-kruimeltaartbodem met Jaimaicaanse pure chocoladecrème, eerder het broodje kroket dat je uit de muur trekt na het uitgaan. Maar weet je wel hoe fucking lekker die dingen zijn? Goed, om te voorkomen dat ik straks de schuld krijg van jouw gebakken peren heb ik een hartstikke handig model ontworpen. Als je je in onderstaande herkent stuur ik je naar de bioscoop met een handje popcorn. Anders blijf je maar lekker thuis op de bank liggen met een glaasje Karvan Sévitam en America’s Funniest Homevideo’s ofzo.

Het kan soms zo fijn zijn om in een restaurant een kindermenu te bestellen.

Het kan soms zo fijn zijn om naar malle Duitsers te kijken.

Het kan soms zo fijn zijn om malle Duitsers die niets weg hebben van Adolf Hitler ‘Ruhe!’ te horen schreeuwen.

Het kan soms zo fijn zijn om een feelgoodmovie zonder Hugh Grant te zien.

* Ik wilde eigenlijk ‘ganz geil’ in de mond nemen maar ik herinnerde me net op tijd dat de Nieuwe Revu het alleenrecht op die zinsnede heeft.

GIDI HEESAKKERS

Titel: Soul Kitchen
Regie: Fatih Akin
Nu in de bioscoop
Distributeur: Cinéart

Regie: Ole Bornedal
Nu in de bioscoop

Stel je voor. In Volendam komt tijdelijk een Bosniër wonen. Vervolgens wordt de vrouw van de Baas van Volendam vermoord. De Bosniër krijgt de schuld, het dorp draait door en wat volgt is een aaneenschakeling van brandstichting, moord en andere vieze ellende, en oh ja, onderweg wordt Jan Smit verkracht. Dat zou iedereen toch willen zien? Dat moeten ze in Denemarken ook gedacht hebben. Nou speelt Deliver Us From Evil niet in Volendam, maar het verhaal is min of meer hetzelfde. En in plaats van Jan Smit moet de zangeres van Aqua, ja, inderdaad die van Barbie Girl, het ontgelden. In deze film voelt ze zich allesbehalve Plastic Fantastic.

Deliver us from Evil is briljant in zijn naargeestigheid en heerlijk in zijn viezigheid. Alles is flets, de beelden, de levens van alle inwoners van het dorp waarin de film zich afspeelt. Maakt niet uit of ze arm, zweterig en bevlekt zijn of in nette kleding rondwandelen, het is allemaal even troosteloos. De een heeft zich er bij neergelegd, de ander probeert tevergeefs een illusie in stand te houden. De stijl, de aankleding, het is zo grauw, het acteerwerk is zo overtuigend, je hebt het gevoel dat je zelf ook weer in die biertent staat tijdens de jaarlijkse dorpsfeesten (ja, je weet precies welke, elk gehucht heeft ze, en jij bent er ook gewoon geweest). Het speeksel van de aangeschoten oud-schoolgenoot als misselijkmakende douche in je gezicht, de walm van alcohol, sigaretten en ondefinieerbare andere zaken overal om je heen. Hormonen die het overnemen, oerdriften die opborrelen, remmingen die onder invloed steeds minder sterk worden, kortom, de perfecte situatie om het slechtste in de mens omhoog te laten komen. Dat gebeurt dus ook in deze film, volkomen geloofwaardig. Uiteindelijk komt de climax neer op een oorlog rondom een alleenstaand huis. Binnen: een onschuldig gezin dat een onschuldige immigrant probeert te helpen. Buiten: de bloeddorstige rest van het dorp, dat op dat punt is gedegenereerd tot een bende losgeslagen Tokkies.

Deliver us from Evil is een film waarbij je continu het gevoel hebt dat Kees van Kooten in zijn gore, lange regenjas achter een boom vandaan kan stappen om zijn Vieze Man-liedje te zingen, een film waarbij je met een weeïg en naar gevoel de bioscoop verlaat.

SVEN GERRETS

Titel: Deliver us from Evil
Regie: Ole Bornedal
Nu in de bioscoop
Distributeur: Wild Bunch

Regie: Wes Anderson
Nu in de bisocoop

En nou dit is geen tekenfilm en bovendien geen Disney, maar wel de meest idyllisch vormgegeven stop/motion animatie die je ooit hebt gezien. En het werkt precies hetzelfde als hierboven. De licht kleptomanische Meneer Vos en zijn familie gaan de strijd aan met een drietal fascistoïde boeren en overwinnen het kwaad: eind goed, al goed. De charme zit hem dan ook niet in het plot, dat min of meer gelijk is aan dat van het Roald Dahl-boek.

Wat er ontbreekt aan plot wordt ruimschoots gecompenseerd met tja, wat eigenlijk. Warmte? In ieder geval is dit méér dan een kinderfilm. Behalve dat alles heel tof en uniek gestop/motioned is en het er daarom werkelijk uitziet alsof je in een kinderboek bent verdronken, doet de dialoog veelal scherper en dieper aan dan men zou verwachten. Meneer Vos behandelt existentialistische vraagstukken met zijn vrienden, terwijl zijn zoon van de ene op de andere dag wordt overschaduwd door een soort vossen-uitwisselingsstudent die vanuit het niets opduikt en zijn hele leven steelt.

Zo zijn er genoeg ongenuanceerde parallellen met de menselijke realiteit dat zelfs drastisch gedesillusioneerde typen aan hun trekken kunnen komen. Daarmee ademt de film de geest van Roald Dahl. Fantastic Mr Fox is door zijn eigenzinnige dialoog en zijn misselijkmakende sympathie zowel een ode aan, als een opgestoken vinger naar de tekenfilmhater.

JIP MENNEMA

Titel: Fantastic Mr. Fox
Regie: Wes Anderson
Nu in de bioscoop
Distributeur: 20th Century Fox Home Entertainment

Jongens, jongens, wat zijn wij hier toch jaloers op de gasten van VBS. Eerder waren ze al in Mexico en Rusland om verslag te doen van de lokale filmscènes en deze week zijn ze in het meest gestoorde land van de wereld: Noord-Korea. Of zoals Shane Smith zegt: “Kim Jong-Il, freakiest guy in the world. North Korea, freakiest country in the world. Kidnapping people to make the freakiest films in the world. This all equals: Freakiest. Film. Story. Ever.” Kijken dus, als dat je nog niet duidelijk was.

Regie: Kore-Eda Hirokazu
Nu in de bisocoop
Het is niet nodig om moeilijk te doen: Air Doll heeft alles, maar dan ook alles wat je van een Japanse film over een tot leven gekomen opblaaspop mag verwachten. Kruis aan: Melodramatische zwerftochten door overweldigend Tokyo, grootogige meisjes in geile lolitajurken, gedichten over eenzaamheid, apathisch lonkende emo-kapsels in videowinkels, loeiend hete opblaaspopseks, noem maar op. Op dit vlak zit alles dus wel snor, zou je mogen denken.

Opblaaspop Nozomi lijdt een tamelijk ontegenzeggelijk bestaan. Haar eigenaar is een pathetische vriendloze man van in de dertig, die elke dag naar zijn betekenisloze werk gaat, dan thuis wat met haar praat en zijn piemel in haar stopt, na afloop waarvan hij haar uitneembare rubbervagina even een goede schrobbeurt geeft. Maar ja: wat wil je dan, als pop. Echter, zonder aanleiding of verklaring komt Nozomi op een dag tot leven, en begint de buitenwereld te verkennen.

Het overkoepelende thema is leegte en dat wordt ons niet al te subtiel door de strot geduwd. Lijden zul je. Werkelijk ieder personage dat Nozomi ontmoet heeft een triest, eenzaam en leeg bestaan en deelt in die zin de essentie van de holle opblaaspop. Alle karakters leven in hun eigen werelden, en er lijkt dan ook niemand zich over te verbazen dat Nozomi een levende opblaaspop is. Hoewel dit kenmerkend is voor Japanse cinema; verwacht enkel schamele porties emotie.

Air Doll is iets moois dat jammerlijk te veel is uitgesmeerd. Een zit van meer dan twee uur is, zonder te bitchen, nou eenmaal te veel van het goede als het gevuld is met weinig méér dan leegte, stille opblaaspoppen en eenzaamheid. Air Doll is net als de opblaasbare sekspop uit zijn titel, mooi van buiten maar dan tamelijk hol aan de binnenkant.

JIP MENNEMA

Titel: Air Doll
Regie: Kore-Eda Hirokazu
Nu in de bioscoop
Distributeur: Eye Film Institute

Wat vind je van het festival?
Eerlijk gezegd ben ik niet alle dagen gegaan, maar ik heb wel toffe films gezien. Verder is het sowieso cool natuurlijk.

Want?
Nou, het is een filmfestival met uiteenlopende films. Alleen hebben ze allemaal gemeen dat ze toch net een twist hebben. Er is uiteraard de beroemde Night of Terror, een nachtlang de meest gore terror- en martelfilms. En verder zijn er Hollywood-producties, enorme low budgetfilms uit Oost-Europa, van die grensverleggende Aziatische cinema, etc…

Wat heb je zoal gezien?
De nieuwste film van Uwe Boll. Deze Duitse regisseur staat bekend als de slechtste regisseur van nu en één van de slechtste aller tijden. Zijn laatste film, Rampage, gaat over een Amerikaanse tiener in zo’n godvergeten saai kutstadje, die zijn ouders wijsmaakt dat ie zich morgen gaat inschrijven op de universiteit. Maar dat doet ie niet, nee, hij hijst zich in een modern zelfgemaakt harnas, pakt paar pistolen en uzi’s. Gaat de straat op en schiet in totaal ongeveer 150 mensen overhoop. En op slinkse wijze komt ie er nog mee weg ook. Echt vet. Stevige sociale aanklacht tegen al dat high school killing, wat zo in is tegenwoordig. En helemaal géén slechte film.

Klinkt goed. En verder?
Absolute krakerrrrrrrrr was Black Dynamite! Echt een te melige parodie op de blaxploitation films uit de jaren ’70. Vette soulmuziek à la Curtis Mayfield met te grappige teksten, veel jivin’ niggas en bad muthaphuckas. En een clou, serieus, die verzin je zelf niet. Het blijkt dus dat president Nixon illegaal een of andere rotzooidrug onder negers aan het verspreiden is, waardoor zij een kleinere lul krijgen. Uiteraard krijgt Nixon een flinke dosis ass whooping. De actie slaat nergens op, expres slecht en onvakkundig gemaakt. Maar da’s ook een kunde, en dat hebben ze met deze film goed gedaan. Ik heb de dvd al in veel winkels zien liggen. Beter ga je hem binnenkort kopen, kun je die film zelf ook zien.

Oké. Maar je gaat dus film uit, film in?
Ja man. Snel ff een stevige pint halen, buiten een sigaret roken, met mijn nieuwe filmvrienden praten over toch voornamelijk films. En dan terug naar binnen. Nog één biertje voor in de zaal, dan licht uit, en hop, gelijk begint de volgende. Da’s nou het coole aan filmfestivals, weet je. Je leeft echt in die filmsfeer, alsof er ff niks anders is. Jammer alleen dat The Eclipse, die ik erna zag, een beetje te traag was. Maar Thirst, een Koreaanse film van de regisseur van meesterwerk Old Boy, maakte alles weer goed. Koreaanse vampierenhorror over een katholieke priester. Nooit geweten trouwens dat ze daar ook katholiek zijn. Maar ja, in die landen, net zoals Thailand, is volgens mij genoeg kinderporno, en daar moet je tegenwoordig katholiek voor zijn. Eigenlijk is het een soort langdradig portret van die priester, maar dan met van die saillante details, gruwelijke uitspattingen en bijna surrealistische speldenprikken. Interview with the Vampire meets Crouching Tiger, Hidden Dragon zeg maar. Inmiddels had ik ook vrouwelijk gezelschap gekregen. Zij was trouwens geheel en al in de veronderstelling dat we een psychelogisch drama gingen kijken, dus je snapt dat ik al snel haar angstige nageltjes in mijn arm voelde toen de eerste kelen werden open gebeten en de eerste vingers krom werden gebroken.

Nou, dat klinkt inderdaad alsof het een tof festival is. Draaien er alleen maar van zulke films, of…?
Zeker niet. Het is en blijft een filmfestival, dus variatie op het menu is vereisd. Wel eens van Studio 4*C gehoord?

Nee.
Da’s een Japans animatiehuis, zoals dat heet, en die maken me anders een partij vette, trippy filmpjes. Ik heb ooit wel eens gehallucineerd, maar dit… Hoe verzin je het? Dat ten eerste, en ten tweede, hoe briljant kun je het uitwerken? Neem de beste Britse undergroundstrips, en dan de meest krankzinnige verhalen, ideeën, gedachten, fantasieën, zelfs utopieën, in filmvorm dus! Alles klopt, je wordt een of andere leegte in gezogen en daar sta je dan. Tussen regenboogkleuren, dansende teddyberen, detectives met een tl-buis als hoofd – de wereld op zijn kop, letterlijk. Kaboem! Van mijn stoel geblazen. Genius Party Beyond, onthoud deze titel!

Dat zal ik zeker doen.
Exam ook gezien. Een Britse psychologische thriller. Goed idee, spannend, interessant. Ik was klaar voor een flinke mind fuck, maar het einde was net ff te zoetsappig. Dan kun je beter The Life and Death of a Porno Gang kijken. Heb je een sterke maag?

Ja, hoezo?
Deze laatste film gaat over een rondreizend pornocabaretcircus. Leuk woord voor Scrabble trouwens. Zonder gene wordt álles in beeld gebracht. Dikke Oostblokmokkels met uiers als tieten zuigen gasten af, twee homo’s met aids staan elkaar in de reet te douwen, en als klap op de vuurpijl is er een louche ouwe kerel die het gezelschap geld geeft als ze snufffilms gaan maken. Hij regelt wel ‘vrijwillige’ slachtoffers. En zo geschiedde. “Ja, ik heb kanker en ga toch dood, maar ik heb nog een vrouw en kind. Dus als ik me dan opensnijd, geven jullie dan hun wat geld?” “Ja natuurlijk, beste man. Hier, heb je een scheermes. Ga jezelf maar stuk snijden.” Fúcking hell, hoe goor, onsmakelijk, weerzinwekkend, afstotelijk, confronterend, meeslepend, ontroerend uiteindelijk, en onvergetelijk.

Je gaat volgend jaar dus weer naar het festival?
Ik dacht het wel ja. Zoveel moois mag een mensenleven niet missen.

NELIS OOMEN