Miguel Narings is een bijzonder mens. Dat kan niet anders als maker van de documentaire The Simple Things In Life. Hierin volgt Miguel zijn vader op diens zoektocht naar liefde en geluk. En hoe. The Simple Things is een ongelooflijk mooi document geworden. En dat voor een autodidact. (Take that, cynische leraar die niet in Miguel geloofde.) Filmacademie-ventjes opgelet: tijd voor een stukje motivatie en subcontext van de regisseur naar jou toe.
Heb je een goede relatie met je vader? Kostte het je moeite hem te overtuigen van je plan?
Ik heb een redelijk goede verstandhouding, hij is altijd behoorlijk open over zijn gevoelens geweest. Soms iets te veel naar mijn mening, toen ik 15 jaar was vertelde hij mij al intieme verhalen over zichzelf waarvan ik nu wel eens denk; had je dat nou wel moeten delen met je kind? Maar hij moest schijnbaar zijn verhaal kwijt, waarschijnlijk waren er geen vrienden aan wie hij het kon vertellen.
Lastig.
Ik ben nooit begonnen met het plan dat ik uiteindelijk een volwaardige documentaire zou gaan maken. Het is allemaal ontstaan uit het idee dat ik mijn vader een spiegel wilde voorhouden. Meer dan eens viel hij voor de charmes van een mooie Thaise vrouw, die er niet alleen met zijn hart maar ook met zijn portemonnee vandoor ging. Ik wilde met de beelden laten zien dat hij nu al een paar jaar dezelfde fouten maakte.
(Van Miguel moest ik de volgende twee namen toevoegen: Menno Mans, Yves van Asten.)
Is dat gelukt?
Eenmaal in de montage zagen mijn editor Nina Stam en ik dat er veel meer in zat dan een filmpje van 10 minuten. Ik vertelde mijn vader toen ook waar ik mee bezig was. Hij had er geen bezwaar tegen dat ik meeging naar de Filipijnen.
Waren er momenten waarop je twijfelde of je wel moest filmen?
Je vader zien huilen is nooit leuk, en om het te filmen al helemaal niet. Bij de eerste keer in de film kwam het totaal als een verrassing. De tweede keer wist ik dat er een kans was dat hij geëmotioneerd zou raken bij het lezen van een brief van zijn liefde uit Cebu City. Dan kan je als zoon denken; ik zet de camera even uit, maar de filmmaker in mij zei: doorfilmen! Een schizofreen gevoel. Als je door de zoeker van de camera kijkt, is het zo anders. Soms pas als ik thuis was en de beelden weer zag, besefte ik wat er allemaal gezegd en gebeurd was. De dreun kwam veel later aan.
En klassieke gevalletjes plaatsvervangende schaamte, waren die er ook?
Ik was bang dat mijn vader zou lijken op een personage uit een Jambers-aflevering over oudere mannen in Pattaya, toen ik de eerste keer meeging met hem naar Thailand. Dus ik schaamde mij kapot toen ik daar met hem liep en durfde weinig of niets te filmen. Maar het bleek gelukkig mee te vallen. Hij ging niet voor de seks, hij ging voor de romantiek, en wilde een leuke, oudere vrouw ontmoeten.
Heb je een kant van je vader ontdekt waarvan je niet wist dat hij die bezat?
Er komt een moment in je leven dat je ontdekt dat je ouders het ook allemaal niet echt weten. Dat ze ook onzeker zijn en soms maar wat aanmodderen in het leven. Dat moment had ik al toen ik vrij jong was, maar tijdens het draaien van de film kwam het gevoel duidelijk weer naar boven. Hij wil zo graag de dingen doen die hem gelukkig maken en hij bedoelt het zo goed, maar maakt daarin zulke rare sprongen dat je denkt; is er dan niemand om je heen die hier iets over roept of ingrijpt. Het is zo’n lieve man. Dat zie ik nu steeds meer in.
Lijk je eigenlijk veel op hem?
Niet in zijn naïviteit denk ik, hoop ik, maar wel in zijn humor. Met humor kunnen we een hoop relativeren. En daardoor wordt de pijn soms minder erg.
Waarom denk je dat hij z’n geluk wilde zoeken in Azië?
Hij was enorm teleurgesteld in de relaties die hij had met een aantal Nederlandse vrouwen. Die waren volgens hem alleen maar bezig met wat voor een auto hij had en hoeveel hij verdiende per jaar. De vrouwen uit Azië waren zorgzamer dacht hij, en minder op geld uit. Maar ook het feit dat je AOW van 1200 Euro per maand niet echt een vetpot is in Nederland maar twee keer zoveel waard is in Azië, maakte het allemaal een stuk aantrekkelijker. En ik geef hem geen ongelijk. Hij had het in het begin alleen wat beter moeten aanpakken.
Hoe gaat het nu met je pa en zijn Filipijnse?
Deze vraag kan ik niet goed beantwoorden, omdat ik anders te veel prijsgeef over het eind van de film. Wel ben ik bezig met een vervolg op de documentaire. Er is weer veel gebeurd in de tussentijd!
The Simple Things In Life – Trailer
Benieuwd naar deze docu? Houd de Facebookpagina van The Simple Things In Life in de gaten. Er wordt een nieuwe screening georganiseerd…
Door MONOBROW
