Regie: Steven Soderbergh
Nu in de bioscoop
Klokkenluiders zijn ondankbare honden. Ik heb het hier niet over die gebochelde liefdevolle mensen die aan touwen slingeren en abnormaal goed zingen, maar over die mensen die hun hele sociale werkomgeving (en zichzelf) verraden door het innerlijke gesjoemel in hun bedrijf met de buitenwereld te delen. Toch zijn ze erg hard nodig, want bedrijfsfraudeurs zijn financiële Hitlers en voeren holocausts met cijfers. Ondankbare hond en volksheld, of loyale goedzak en moreel verwerpelijk gedrocht? Het is misschien wel net zo’n eeuwig moreel dilemma als tits versus ass.
Een dilemma dat ook überdork Mark Whitacre in een innerlijke strijd stortte. (Het eerstgenoemde dilemma.) Onder druk van zijn vrouw besloot hij dan toch maar naar de FBI te stappen en werd hij zodoende informant om een groot fraudeschandaal te onthullen binnen ADM, een bedrijf waarbinnen hij zelf een hoge positie bekleedde. Er zijn alleen wat complicaties; Mark is een een irrationele kluns, een dwangmatige leugenaar en zijn eigen activiteiten in ADM zijn ook niet echt koosjer. Niet ideaal als je samenwerkt met de FBI.
Okee, wacht even, luister. Bedrijfsfraude is natuurlijk een fucking saai onderwerp en iedereen die daar ook maar enigszins opgewonden van raakt moet vooral ver uit mijn buurt blijven. Maar don’t judge a book on its cover.
Waar films gebaseerd zijn op de realiteit willen ze dingen nog wel eens groter maken dan ze zijn. Toch lijkt dat hier niet echt het geval te zijn, op wat kleine overbodige toevoegingen na. Snordrager extraordinaire Whitacre heeft bijvoorbeeld een “mentale monoloog” modus (à la Scrubs) waarin hij afdwaalt en zijn onbenullige triviale hersenspinsels met je deelt, wat niet zo grappig is als het klinkt maar bij vlagen toch ook wel weer leuk. Bovendien wordt hij gespeeld door Matt Damon, iets wat tegen alle verwachtingen in best goed werkt.
Geheel in overeenstemming met de setting ziet alles er uitermate walgelijk pseudo-modern vroeg jaren ’90 uit, en om het af te maken is daar de irritante liftmuziek om je er nogmaals aan te herinneren dat kantoorbanen én de jaren ’90 in het algemeen bijzonder kut zijn/waren. Just kidding nineties, we loved you.
The Informant is een origineel, complex concept dat goed is uitgewerkt. Als kijker wordt je uiteindelijk net zo overweldigd door Whitacre’s grootheidswaanzin als de FBI destijds zelf. Hou er wel rekening mee dat het hier gaat om witteboordencriminaliteit en niet om, ehm, toffe dingen als psychopathische reuzenkonijnen die het einde van de wereld voorspellen. Maar als je jezelf daar overheen weet te zetten is dit best okay.
JIP MENNEMA
Titel: The Informant
Regie: Steven Soderbergh
Nu in de bioscoop
Distributeur: Warner Bros
Top film! Heb m gezien, helemaal te gek!