Regie: Felix van Groeningen
Nu in de bisocoop
Als er één ding is waar ik niet van houd zijn het films over (of voor) mensen die dom zijn en te veel zuipen op te veel momenten en niets van hun leven maken. Die zowel de kroeg als de kermis akelig serieus nemen en beiden gelegenheden dan ook als hoogtepunt van de week beschouwen. Kortom, het soort volk dat door z’n eigen luiheid zelf verantwoordelijk is voor al z’n problemen, maar het klaarspeelt om andere mensen daaronder te laten lijden. Toen ik de poster van De Helaasheid Der Dingen zag, een foto van vier verlopen naakte mannen op fietsen, vreesde ik dus dat het weer zover was. Maar de poster bleek, tot mijn genoegen, niets dan een slechte marketing campagne.
De Helaasheid Der Dingen, gebaseerd op het boek van Dimitri Verhulst (dat ik, moet ik toegeven, niet gelezen heb), gaat inderdaad over het volk waarover ik me in de voorgaande alinea heb uitgelaten, maar niet op de manier waarvoor ik vreesde. De naakte mannen in kwestie zijn de vier Strobbe broers, allen mislukkelingen eerste klas, die inderdaad hun tijd vullen met drinken en slapen, en in hun laksheid naar het leven en gebrek aan intellect allemaal weer bij hun moeder beland zijn, omdat ze het maar niet klaarspelen voor zichzelf te kunnen zorgen.
De hoofdpersoon van het verhaal is echter niet een dezer schobbejakken, maar het zoontje daarvan. Kleine Gunther is in vele opzichten net als de andere Strobbes en heeft dezelfde affiniteit met hun banale bestaan, maar onder zijn ordinaire uiterlijk schuilt een potentie die zijn vader een ooms missen. De film gaat over zijn pogingen om bij zijn familie te horen, maar ook over zijn pogingen om zich van hen los te maken en te ontsnappen aan de grote helaasheid der dingen. Hé, dat is de titel.
Het acteren, dat overkomt als recht uit het hart van de acteurs, is de drijvende kracht van deze film. De hele Strobbe familie spat haast uiteen van de natuurlijke uitstraling en dat doet je haast vergeten dat het verhaaltje niet heel bijzonder is. Mijn enige probleem met de film waren de scènes over de volwassen Gunther (Valentijn Dhaenens), die, ookal was hij ontsnapt aan die helaasheid, toch ook een klootzak geworden was, waar ik me maar liever niet mee identificeerde. Dit weerhield me er echter niet van om met een glimlach de zaal weer uit te lopen, want de rest van de film deed zelfs een pretentieuze zak als ik inzien dat er hoop is voor de mensheid.
THIJS MEUWESE
Titel: De Helaasheid Der Dingen
Regie: Felix van Groeningen
Te zien in de bioscoop vanaf 8-10-2009
Distributeur: Wild Bunch
