Regie: Sam Mendes
Nu in de bioscoop
Als film-recensent moet je arrogant en cynisch zijn. Je weet namelijk alles van films. Je moet ook als je met iemand praat laten weten hoe veel je weet en die kennis net iets luider uitspreken dan dat je normaal zou doen, in de hoop dat mensen om je heen ook merken hoe bizar veel verstand je hebt van je vak. Deze neerbuigende houding is natuurlijk belangrijk, want het is beter als je een film niet te leuk vindt, dan kan je namelijk gevattere recensies schrijven.
Het knappe van een film als Away We Go (want daar gaat deze recensie over) is dat de zaal vol film-recensenten bij de pers-vertoning al na een paar minuten hun imago en rol als film-snobs vergeten waren en meelachten en -huilden met de avonturen van John Krasinski en Maya Rudolph (bekend van respectievelijk The Office US en niks) als Burt en Verona. De twee spelen een jong stel dat tijdens de zwangerschap besluit de VS door te trekken op zoek naar een plek waar ze de ouders kunnen zijn die ze het liefst willen zijn en daarmee via hun nog ongeboren dochter eigenlijk de jeugd die ze zo missen terug willen vinden. Tijdens hun reis komt het verliefde stel in elke stad waar ze een pitstop maken de raarste mensen tegen. Allemaal op hun eigen manier falend in ouderschap.
Voor iedereen die kinderen wilt of gaat krijgen is de film een must-see. Voor iedereen die nog hopeloos verliefd is op zijn of haar partner is de film een must-see. Voor iedereen die minder optimistisch tegenover die periode in het leven (tussen kinderen krijgen en mid-life-crisis) staat roept de film, hoe heerlijk wegkijkbaar dan ook, toch onbedoeld deze reactie op: “Was het maar zo’n feest.”
Mag ik nog even van mijn overige woorden gebruik maken om te zeggen dat de bijrol van Allison Janney als luid lachende moeder een van de grappigste dingen is die ik ooit gezien heb. Bij dat mens komt de screenpresence zelfs uit d’r achterste.
THIJS MEUWESE
Titel: Away We Go
Regie: Sam Mendes
Nu in de bioscoop
Distributeur: A-film
